Imponderabilia

Śródka Młyn

2012-01-30T17:58:00.000+01:00

Jakiś czas temu trafiłem na artykuł-wywiad Jakuba Łukaszewskiego z poznańskiej Gazety, przeprowadzony z Markiem Nowakiem i Piotrem Luczysem. Linkująca tekst Ola Hac (od Joasi Erbel zresztą) napisała jedno: "Brzmi znajomo?". Owszem, brzmi -- od pierwszych słów. Brzmi aż nazbyt brutalnie znajomo, w związku z czym wszystkie całe 3 osoby, które przynajmniej zaznaczyły fakt zwrócenia uwagi na tekst przez naciśnięcie facebookowego "like" (oraz Ula Niziołek-Janiak, która "podzieliła się" tekstem u siebie), ograniczyli się do tego internetowego gestu, nie pisząc ani słowa. A przepraszam, będąc uczciwy zaznaczę -- Ula wypisała dwa zdania odnoszące się do [zresztą sami zgadniecie czego], pytając jak zwykle o rozwiązania*. Nikt nie odpisał. Żeby już nie męczyć, zacytuję wstępniak. Nawet bez zagadki, bo Łódź nazbyt dobrze zna powtarzające się hasła i umiejscowi je w przestrzeni miejskiej.

- Miasto rzuciło hasło "Śródka dobrym miejscem dla artystów" i zaczęło mówić o rewitalizacji dzielnicy [1].

Jeżeli ktoś chce zapoznać się z przykładem poznańskiej Śródki i tego, dlaczego -- zdaniem przepytywanych -- wskutek podjętych przez miasto działań "(...) tylko rosną czynsze, a nikomu nie żyje się lepiej (...)", zachęcam do lektury podlinkowanego tekstu. Ja jednak chciałbym skupić się na fragmencie, który najbardziej we mnie uderzył, dając jednocześnie "w twarz" łódzkim "planom rewitalizacyjnym" Księżego Młyna.

Ale w dzielnicy pojawili się poznaniacy z różnych zakątków miasta, a o to przecież chodziło.
M.N.: Mogłoby się wydawać, że dzielnica odżyła, prawda? Tyle że artyści i konsumenci kultury po akcji zniknęli, a problemy śródczan pozostały te same. A oni mają proste oczekiwania. Chcą więcej zieleni, chodniki mają być proste i niezastawione samochodami.
P.L.: Odnowienie terenu powinno wiązać się ze wzrostem poczucia bezpieczeństwa mieszkańców. Miasto zamontowało więc monitoring. Ale z badań wynika, że śródczanom kamery przeszkadzają. Wolą częstsze wizyty patroli straży miejskiej. Wystarczyło ich zapytać. [1]

"(...) a problemy śródczan pozostały te same" to zwrot, na dźwięk którego władzom Łodzi powinno zapalić się czerwona lampka. Ktoś już jednak dawno potłukł czerwony klosz, zabrał żarówkę a włączony impuls elektryczny może co najwyżej zdrowo kopnąć śmiałka sprawdzającego, czy nadal działa...

25 sierpnia zeszłego roku odbyła się prezentacja raportu kończącego projekt "Nasz Księży Młyn", realizowanego za pieniądze warszawskiej Fundacji Stefana Batorego przez łódzki oddział Towarzystwa Opieki nad Zabytkami. Wydarzenie tak mocno rozminęło się z moim postrzeganiem czasoprzestrzeni, że na raport kończący trafiłem dopiero ostatnio, przypadkiem, przeglądając wpisy Gosi Hanzl ("Nasz Księży Młyn i Mistrzowie Codzienności"). Swoją drogą -- zapewne część z Was dopiero z tego wpisu dowie się o nim, w związku z tym także tutaj linkuję do jego elektronicznej wersji. Chociażby ze względu na nazwiska kilku osób, które użyczyły swojego merytorycznego głosu do opisu księżomłyńskiej rzeczywistości, warto się zapoznać.

Znamiennym jest, że już w pierwszych słowach raportu wspomniana wyżej Gosia pisze (podkreślenia własne):

Projekt będący przedmiotem niniejszego raportu dotyczy działań związanych z rewitalizacją dawnego osiedla przyfabrycznego Zjednoczonych Zakładów Karola Scheiblera i Ludwika Grohmana, przy czym podmiotem projektu jest społeczność lokalna. Jest to zgodne z założeniami teoretycznymi programów rewitalizacji dla których podmiotem winna być społeczność ulicy, kwartału, dzielnicy, miasta, a działania ożywiające przestrzeń powinny wypływać z inicjatyw lokalnych. Rolą sektora publicznego - co w odniesieniu do Księżego Młyna dotychczas nie miało miejsca - winno być wspieranie tych inicjatyw za pomocą różnych instrumentów [2].

Wydaje się, że z tego jednego zdania wyczytujemy to wszystko, o czym zapomniały władza Poznania podejmując działania, mające -- w ich mniemaniu (?) -- stanowić proces rewitalizacyjny Śródki.

Jak bardzo od rzeczywistości oderwały się władze Łodzi wskazać można na przykładzie realizacji uchwały Rady Miejskiej w sprawie ustalenia kierunków działania dla Prezydenta Miasta Łodzi w zakresie przygotowania zintegrowanego programu rozwoju terenów Księżego Młyna „Księży Młyn 2016”. Pod koniec lipca 2011 roku (dla tych, którzy nie zauważyli -- ponad rok po przyjęciu przez Radę Miejską uchwały ws. Księżego Młyna) prezydent wydała zarządzenie powołujące Zespół ds. rewitalizacji Księżego Młyna. Jak przystało na solidny proces rewitalizacyjny, w zespole znaleźli się wszelkiej maści urzędnicy -- od wiceprezydent, po dyrektorów, głównych specjalistów aż do młodszego referenta. Oczywiście inne osoby (w tym mieszkańcy... ups, przedstawiciele mieszkańców, wymienieni w zarządzeniu zapewne jako last but not least) są dopuszczeni do prac w zespole na zasadzie zapraszanych "innych osób". Mimo dwukrotnej nowelizacji zarządzenia (ostatnia nowela pochodzi z 19 grudnia 2011 roku) nie zdecydowano się na zmianę tego "kuriozum rewitalizacyjnego".

Projekt programu rewitalizacji, który miał ukazać się do końca stycznia tego roku, jest już podobno gotowy. 21 stycznia 2012 r. informacja od Oli Hac, że na Księżym Młynie nie będzie w tym roku remontów [3]. Z kilku ciekawych fragmentów, które prześwitują w tekście łódzkiej gw, można wyczytać m.in.

Z konkretów w programie można jeszcze wymienić pomysł stworzenia na pustej działce przy ul. Fabrycznej 17a parkingu oraz organizowanie przynajmniej jednego konkursu rocznie na dofinansowanie wydarzenia kulturalnego organizowanego na Księżym Młynie [3].

Jedynym światełkiem w tunelu jest informacja z ostatniego zdania, że program -- przed przedstawieniem Radzie Miejskiej -- zostanie poddany konsultacjom społecznym. Wreszcie będzie chwila na to, żeby mieszkańcy Księżego Młyna powiedzieli, czego naprawdę im potrzeba (o ile będzie im się chciało mówić to po raz kolejny). Zresztą podziwiam ich za to, że nadal im się chce. Chyba.

* Ulu, zawsze pytasz o rozwiązania. Cenię to w Tobie i chcę, żebyś o tym wiedziała.

Źródła:

[1] Jakub Łukaszewski, Dlaczego Śródka zamiast ożywać pustoszeje?, Gazeta.pl Poznań, 24.01.2012 [dostęp: 28.01.2012];

[2] Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Oddział w Łodzi, "Nasz Księży Młyn" -- raport [dostęp: 28.01.2012].
[3] Aleksandra Hac, Na Księżym Młynie nie będzie w tym roku remontów, gazeta.pl Łódź, 21.01.2012 [dostęp: 30.01.2012]

Ankieta studium systemu transportowego Łodzi

2012-01-16T14:41:00.004+01:00

Jakiś czas temu, po dziwnym wycieku formularza konsultacyjnego "Studium systemu transportowego dla miasta Łodzi" oraz po tym, jak spora część moich znajomych została nazwana debilami (zrzuty ekranu to tej pory dostępne na kilku profilach facebooka) postanowiłem w krótkich, w miarę cywilizowanych słowach napisać do firmy odpowiedzialnej za ankietę co też o tym wszystkim myślę. Dorzuciłem też kilka uwag odnośnie postawionych pytań oraz problemów, jakie miałem przy udzieleniu odpowiedzi (np. co ma wpisać osoba, która obecny stan funkcjonowania komunikacji miejskiej ocenia jako słaby, jednak "nie korzysta z konieczności" a chce "korzystać i oczekuje zmian"? ).

Ku mojemu zaskoczeniu po weekendzie na mojej skrzynce znalazła się odpowiedź z wyjaśnieniami. Miłej lektury.

ps. Macie jakieś wiadomości u siebie?

Szanowny Panie,

Dziękujemy za przesłane uwagi i zauważone błędy.

Informujemy, że ankieta jest elementem konsultacji społecznych projektu Studium Systemu Transportowego dla Miasta Łodzi, które rozpoczną się na początku lutego. Do tego czasu usuniemy wszystkie zauważone błędy, ewentualnie uwzględnimy sugestie dotyczące formularza. Pojawi się także bardziej szczegółowa informacja o sposobie wypełniania poszczególnych pól.

Wszelkie uwagi dotyczące formularza prosimy kierować bezpośrednio do Pana Piotra Szałkowskiego, na adres mailowy pszalk@poczta.onet.pl, który zajmuje się tym tematem.

Z poważaniem,
Ewa Raczyńska

Systra S.A. Oddział w Polsce
ul. Foksal 10 lok. A
00-366 Warszawa
Tel.: +48 22 211 13 83
E-mail: eraczynska@systra.pl

W ramach życzeń

2011-12-24T15:50:00.000+01:00

Nadszedł ten czas, w którym większość ludzi łapie pewna zaduma nad istotą Rzeczy. Dla jednych to święty czas Narodzin Mesjasza, dla innych czas długoweekendowego wypoczynku, czas spotkań z rodziną albo czas odklepania dorocznego rytuału bożonarodzeniowego. Dla każdego jest to jakiś czas.

Przyjęło się też składać w tym czasie życzenia. Osobiście wychodzę z założenia, że każdy czas na życzenie innym ludziom czegoś dobrego jest dobry, także i Boże Narodzenie można uznać za taką okazję.

Mógłbym Wam życzyć -- i życzę też -- tego, co dzisiejszego wieczoru jeszcze nie raz usłyszycie. Zdrowia, szczęścia (chociaż każdy zrozumie je inaczej), sukcesów w życiu prywatnym (niedefiniowalne) i zawodowym (łatwiejsze do zdefiniowania).

Ale wolę przesłać Wam (i sobie zarazem) w tym czasie inną wiadomość. Wiadomość, o której warto będzie pamiętać co najmniej do czasu następnego Bożego Narodzenia (chyba że nie doczekamy), kiedy może ktoś znów Wam o niej przypomni. Sebastianie, dziękuję Ci za tę wiadomość w tym roku.

Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata
i wyciągasz do niego ręce,
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy milkniesz, aby wysłuchać,
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy rezygnujesz z zasad,
które jak żelazna obręcz uciskają ludzi
w ich samotności,
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy dajesz odrobinę nadziei "więźniom",
tym, którzy są przytłoczeni ciężarem fizycznego,
moralnego i duchowego ubóstwa,
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy rozpoznajesz w pokorze,
jak bardzo znikome są twoje możliwości
i jak wielka jest twoja słabość,
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, ilekroć pozwolisz by Bóg
pokochał innych przez ciebie,
Zawsze wtedy,
jest Boże Narodzenie.

bł. Matka Teresa z Kalkuty

Łódź kreuje kontrowersje

2011-12-06T23:05:00.001+01:00

Można by patetycznie zacząć -- stało się. Mamy nowe logo. Zdania jak zwykle będą podzielone, ale kiedyś już usłyszałem od osoby spoza Łodzi [kiedy wysłuchiwała jak zwykle zażartej dyskusji o sprawach istotnych jak zbawienie duszy od mąk piekielnych] że "czuje, że jest w Łodzi". Wtedy chodziło o felieton Tomasza Piątka "Nie Łódźmy się". Przyznajmy się sami przed sobą, uwielbiamy dyskutować, a nowe logo jest do tego nie lada okazją. Szczególnie takie. Jeżeli logo ma wzbudzać emocje to można powiedzieć, że pierwszy jego plus mamy odhaczony.

Możemy dyskutować, dlaczego nie ŁESK. Możemy. I jak znam życie znamy już motyw przewodni jutrzejszego spotkania w MS2 na Ogrodowej 19. Tylko Drodzy Moi, nad czym tutaj dyskutować? Owszem, mi też szkoda loga z ŁESK (tym bardziej, że nowa wersja loga "daleko od jabłoni nie upadła", co może być jej mocną lub słabą stroną, jak kto woli) -- ale klamka zapadła. Można drzeć szaty, można rozpaczać i bojkotować -- pytanie tylko do czego ma to doprowadzić (innymi słowy -- jaki zakładany jest ostateczny cel tych działań). Tak konkretnie, nie owijając w pierdu-pierdu-gadkę o zmarnowanej szansie, o stracie ESK i wszystkich bólach do sześciu pokoleń wstecz. Może zamiast pierdo vel biadolić lepiej zastanowić się, jak fajnie wykorzystać to, co i tak mamy. Stać nas na konstruktywne działanie. Prawda?

Co do nowego loga -- szkoda mi loga ŁESK z powodu tego, że odzwierciedla praktycznie to samo, co dostaliśmy teraz, jednak w sposób bardziej czytelny dla przeciętnego zjadacza łódzkiego chleba. Ja wiem, że Strzemiński i Kobro, awangarda i kreatywność. Wiem nawet, że Strategia Zarządzania Marką Łódź na lata 2010-2016 (swoją drogą po tej notatce z 13 stycznia jeden z łódzkich portali zaproponował mi pisanie dla nich, czego wdzięcznie odmówiłem i z tego miejsca serdecznie ich pozdrawiam). Problem w tym, że logo ma być dla ogółu (żeby nie powiedzieć, że dla mas), zaś typografia Strzemińskiego nie do każdego musi przemawiać. Nie każdy kończył ASP i ma wyczucie artyzmu na poziomie kilku znanych mi ludzi, których ceniąc nieustannie pozdrawiam serdecznie. Proste, ale nie prostackie. Może dlatego jestem pod tak silnym wrażeniem loga Amsterdamu czy nawet (imho słabszego) loga Lyonu. Amsterdam to dla mnie niedościgniony majstersztyk jeżeli chodzi o pomysł/wykonanie/przesłanie, nawet nie ma co stawać w bloku startowym.

Pojawia się jednak niegłupie pytanie ilu ludzi po dzisiejszym dniu dowie się w końcu kim był ten jakmutam Strzemiński? I o co im chodzi z tym całym województwem.

Poza tym... tak, poza tym Łódź znowu pokazała pazur. Muszę przyznać, że przygotowanie loga łudząco podobnego do [cenionego] ŁESK z wykorzystaniem typografii Strzemińskiego to było pojechanie po bandzie. Ale wolę zdecydowanie to niż "białostocki kwiatuszek" czy -- o zgrozo -- "kolorowe domki" z Bydgoszczy. Kraków jest ładny, ale zachowawczy. Tak, do Krakowa pasuje -- w Łodzi byłoby zbyt nudno. W mojej ocenie na tle polskich miast Łódź, mimo tego całego sceptycyzmu rozlewającego się gęsto po facebooku, wypada całkiem nieźle -- z pomysłem i zacięciem (mimo tego, że niektórzy widzą co najwyżej print screena ze Snake'a). W osobistym rankingu konkurować mogą tylko (?)

* Poznań z hał hał [wykorzystywanym często w różnych konfiguracjach dźwiękowych przez moich znajomych przy tekstach dotyczących Poznania, co uważam za niekwestionowany sukces tego miasta]

oraz

* szeleszczący Szczecin [praktycznie niemożliwy do przeczytania dla osoby nieznającej zasad zapisu fonetycznego, co świetnie koresponduje ze specyfiką miasta przygranicznego]

Ale ilu ludzi tyle będzie opinii (w przypadku Polaków zawsze robić +2) i może właśnie w tym wszystkim o to chodzi.

ps. Zachowania dziennikarzy z łódzkiej gazety.pl już mi się nawet nie chce komentować, nie mam na to siły. Polecam to wszystko ich ocenie oraz specyficznie przez nich rozumianej etyce dziennikarskiej. Pisanie recenzji z wydarzenia, które się jeszcze nie odbyło, musi być naprawdę kreatywnym podejściem do tematu. Cóż, it's all about the money.

Czy(m) [przykryć] autostrady w centrach miast

2011-11-22T10:19:00.001+01:00

Wiadomość zamieszczona kilka dni temu na portalu inhabitat. design will save the world ostatecznie przybiła, pogrążyła i wirtualnie skopała wewnętrzne organy rozsądku. W Hamburgu właśnie planują ufundowanie sobie gigantycznego, zielonego dachu, przykrywającego fragmenty autostrady A7, przebiegającej przez miasto (która to z kolei jest "bólem głowy dla mieszkańców").

Co do finansowania inwestycji -- wkleję oryginalny fragment tekstu zamieszczonego przez Marka Boyera, żeby nie powielać pracy (dla nieznających angielskiego -- google tłumacz przełoży to z ichniejszego na nasze w stopniu wystarczającym do zrozumienia przekazu).

The A7 cover is expected to cost €600 - €700 million, and it will mostly be financed by the federal government, but some of the funding will also come from selling city-owned land adjacent to the autobahn that is currently being used by gardeners to private real estate developers. The gardeners who are displaced from their plots will be given new plots on top of the green roof canopy. Construction on the A7 cover is set to begin in 2012. [1]

Rodzą się w związku z tym dwa zasadnicze pytania:

1. Dlaczego Niemcom opłaca się wydawać tak duże środki na realizację takiej inwestycji;
2. Czy musimy nadal realizować tak duże inwestycje drogowe w centrach miast, kiedy wszyscy inny kombinują, jak zminimalizować ich negatywne skutki.

Żeby znowu nie musieć powielać, zacytuję kolegę WN z facebooka:

Strategicznie przed polskimi miastami stoi pytanie o to co jest ważniejsze dla miasta przy naszych ograniczonych znacznie bardziej możliwościach inwestycyjnych:
- wygoda poruszania się samochodem, kosztem miasta, kosztem wartości nieruchomości
i dochodów podatkowych,
- wygoda mieszkania kosztem konieczności zmiany potrzeb i nawyków transportowych, ale
i zmiany modelu gospodarczego i początkowo wydajności gospodarczej.

Łódź musi sobie na takie pytania odpowiedzieć. Tym bardziej, że aktualnie idzie w zupełnie innym kierunku...

(o czym dość wyraźnie pisze Jarek Ogrodowski u rzecznika).

Źródło:

[1] Mark Boyer, Hamburg is Building a Giant Green Roof Cover Over Sections of the A7 Motorway, inhabitat. design will save the world, 16.11.2011 [dostęp: 21.11.2011]

Niepodległa poległa.

2011-11-11T20:27:00.001+01:00

Z dzisiejszego dnia relacji będzie najpewniej pod dostatkiem. Każdy inaczej przedstawi "swoją" wersję, każdy ogłosi zwycięstwo, każdy będzie uważał, że co prawda były zamieszki, ale to wina "drugiej strony".

Inna sprawa, że media jak zawsze wybrały dla swoich wiernych (tele)widzów te najbardziej soczyste kawałki, dlatego być może tylko na regionalnych portalach zobaczymy uśmiechniętych ludzi z biało-czerwonymi flagami, zgodnie świętujących Dzień Niepodległości.

Rękami części narodowców, rękami części antyfaszystów, rękami części reporterów -- dzisiaj znów [jako naród] -- przegraliśmy. Prawdziwych strat dzisiejszego dnia nie da się policzyć.

Dzisiaj znów Niepodległa poległa.

A my razem z nią.

Republika - Nie pytaj o Polskę.

Stary Cmentarz w przestrzeni miejskiej Łodzi. Przestrzeń symboliczna, poznawcza, społeczna.

2011-11-08T00:43:00.013+01:00

Tekst długi, ale stanowi streszczenie praktycznie wszystkich głównych wątków sobotniej (05.11.2011) konferencji dotyczącej Starego Cmentarza w Łodzi. Także ten, kto będzie zainteresowany, pewnie przeczyta -- resztę zniechęci ilość literek i akapitów.

Szkoda, że w ramach konferencji oraz podziękowań za działania na rzecz Starego Cmentarza nikt nawet nie zająknął się o pracach, które od wielu już lat animuje łódzka Grupa Pewnych Osób (doroczne akcje sprzątania Starego Cmentarza), jak również projekcie Fundacji Normalne Miasto - Fenomen "Ogrodowa 39/43 - mój klucz do historii miasta". Cóż.

Ale dość marudzenia i prywaty, przejdźmy do rzeczy.

Miłej lektury.

„Stary Cmentarz w przestrzeni miejskiej Łodzi.
Przestrzeń symboliczna, poznawcza, społeczna”.
Muzeum Miasta Łodzi, 05.11.2011

W miniony weekend w Muzeum Miasta Łodzi odbyła się multidyscyplinarna konferencja popularnonaukowa, poświęcona tematyce Starego Cmentarza: „Stary Cmentarz w przestrzeni miejskiej Łodzi. Przestrzeń symboliczna, poznawcza, społeczna”. Organizatorami spotkania byli Muzeum Miasta Łodzi, Uniwersytet Łódzki oraz Towarzystwo Opieki nad Starym Cmentarzem przy ulicy Ogrodowej w Łodzi.

I sesję otwierał wykład prof. Krzysztofa St efańskiego z Uniwersytetu Łódzkiego „Polskie nekropolie – przestrzeń pamięci i spotkania ze sztuką”, podczas którego prelegent przedstawił różnorodność form artystycznych występujących na cmentarzach Polski i Europy. Za przykłady posłużyły nagrobki Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie, Cmentarza Na Rossie w Wilnie, warszawskiego Cmentarza Powązkowskiego oraz – oczywiście – Starego Cmentarza w Łodzi. Omówione zostały tematy aniołów oraz żałobnic, wzorników nagrobków dla twórców sztuki sepulkralnej oraz problem związany z datowaniem powstania nagrobka, który to niejednokrotnie błędnie jest utożsamiany z datą pochówku zmarłego. Elementem wystąpienia była również kwestia nowoczesnych form nagrobków w odniesieniu do wcześniejszych form artystycznych. Konstatacją wystąpienia jest fakt, że łódzki Stary Cmentarz na Ogrodowej w odniesieniu do swoich walorów estetycznych niczym nie ustępuje najznamienitszym cmentarzom europejskim.

Następną prelekcję wygłosiła prof. UŁ Elżbieta Szkurłat -- „Cmentarz jako miejsce znaczące”. Wystąpienie dotyczyło badań przeprowadzonych przez prof. Szkurłat, dotyczące więzi terytorialnej młodzieży z zamieszkiwanym przez nich miastem. Elementem tych badań, prowadzonych wśród maturzystów, była kwestia cmentarzy. Z badań tych wynika, że tylko w trzech miastach Polski – Krakowie, Lublinie oraz Łodzi – młodzież wskazała cmentarze jako miejsca symboliczne w swoim mieście. Zaznaczyć jednak należy, że w dwóch z tych miast – Lublinie i Łodzi – wskazano na cmentarze żydowskie. Ciekawą informacją była również ta dotycząca badań nad miejscami topofilnymi oraz topofobicznymi w Łodzi, prowadzonych wśród łódzkich gimnazjalistów. Profesor Szkurłat w swoim wystąpieniu poruszyła ponadto kwestie znaczenia cmentarza dla religii, więzi lokalnych, pamięci rodzinnej czy tożsamości, również rozumianej jako „tożsamość zawodowa”.

Kolejną prelegentką, zamykającą swoim wystąpieniem I część konferencji, była dr Ewa Klima z UŁ, przedstawiająca wyniki prac nad przestrzenią sakralną oraz znaczeniem w niej cmentarzy. Pierwszą część wystąpienia stanowiły przytaczane cytaty, zebrane w ramach badań prowadzonych w 2004 oraz 2011 roku. Wypowiedzi na temat cmentarzy zawierające sformułowania takie jak „skumulowane życie” czy rozważania na temat zasadności (nie)siadania na nagrobku stanowiły ciekawy punkt odniesienia do późniejszych dyskusji oraz kolejnych wystąpień. Doktor Ewa Klima przedstawiła zgromadzonym również ciekawe statystyki, dane czy informacje prawne związane z szeroko rozumianą tematyką pochówku, również w odniesieniu do innych form religijności.

W kolejnym wystąpieniu dr Tomasz Otocki przedstawił „Walory przyrodnicze Starego Cmentarza w Łodzi” – głównie informacje dotyczące starocmentarnego drzewostanu w odniesieniu do najstarszych, zachowanych do dzisiaj okazów drzew.

Jednym z ciekawszych wystąpień była bez wątpienia prelekcja dr. Sławoja Tanasia, reprezentującego również Uniwersytet Łódzki, dotycząca „Znaczenia zabytkowych cmentarzy w turystyce kulturowej”. Prelegent wykazał, że na cmentarz można patrzeć nie tylko jako na miejsce kultu religijnego, ale również jak na ciekawy obiekt turystyczny. Polskie cmentarze – ze względu na formę wynikłą z francuskiej tradycji – od XVIII wieku niejednokrotnie przybierały formy ogrodów lub parków, co miało na celu pełnić rolę terapeutyczną w odniesieniu do bólu po utraconych zmarłych. W tym duchu również powstawał łódzki Stary Cmentarz, przez co w pewnym wymiarze przypisać można mu również zapewnianie potrzeby wypoczynku (funkcja ta uwidacznia się szczególnie w niezwykle dynamicznej przestrzeni miejskiej). Rozwijająca się na świecie tanatoturystyka – choć wzbudza kontrowersje – może okazać się skutecznym środkiem pozwalającym zachować od zapomnienia stare cmentarze, a przez to także lokalną pamięć historyczną czy tożsamość jednostek i społeczności. Za przykład posłużył znany na całym świecie francuski cmentarz Père Lachaise – miejsce pamięci, jak również świetnie wypromowany „towar turystyczny”. Dr Sławoj Tanaś zwrócił jednak uwagę na konieczność wyważenia między sacrum a profanum w odniesieniu do miejsc związanych z kultem zmarłych.

Bardzo wartościowym wystąpieniem była również prezentacja dr. Wojciecha Kłosowskiego z Instytutu Badań Literackich PAN „Czy cmentarz można rewitalizować?”. Przewrotnie zadane pytanie było pretekstem do przedstawienia kompendium wiedzy związanej z prawidłowo rozumianym procesem rewitalizacji, opratej przede wszystkich na lokalnych zasobach społecznych, jedynie wspieranych przez zewnętrzne środki finansowe. Celem rewitalizacji, przedstawionym przez prelegenta, jest odbudowanie potencjału społecznego i ekonomicznego w społeczności lokalnej (ponowne uruchomienie w niej samodzielności, kreatywności oraz przedsiębiorczości) – tak, aby ona sama była w stanie zadbać o otaczającą ją przestrzeń. Rewitalizacja – w odróżnieniu od jej (nomen omen) fasadowego rozumienia jako odnowienie fasad obiektów zabytkowych – została przedstawiona jako lekarstwo na zbieg negatywnych procesów, których skutków nie można naprawić już siłami endogennymi społeczności, w której one zaszły. Miejsca tak znaczące jak Stary Cmentarz również mogą odegrać niebagatelną rolę w odbudowywaniu potencjału społecznego miejsca.

Trzecią część sesji otwierać miało wystąpienie przedstawiciela wojewódzkich służb konserwatorskich, jednak ze względu na nieobecność Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jedynie odczytano wystosowane w jego imieniu wystąpienie, podkreślające znaczenie Starego Cmentarza w Łodzi oraz potrzebę skatalogowania i zachowania jego dziedzictwa.

Ostatnim wystąpieniem w ramach konferencji była prezentacja dr. Bartosza Walczaka oraz Marzeny Otto z Oddziału Ochrony Zabytków UMŁ, dotycząca prac związanych z renowacją Kaplicy Scheiblera (uważanej przez wielu za najcenniejszy zabytek na Starym Cmentarzu) oraz planów związanych z przyszłością cmentarza oraz problematyki współczesnych pochówków. Miejski Konserwator Zabytków zapowiedział, że w przyszłym roku będzie chciał ogłosić konkurs na projekt współczesnych nagrobków, nawiązujących do charakteru Starego Cmentarza (analogiczny do tego, jaki zorganizowało Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków oraz Oddział Warszawski SARP).

Myśleć, jak Agata Nowakowska - czyli o 1% na kościoły i związki wyznaniowe

2011-10-16T13:31:00.012+02:00

Ostatnio Agacie Nowakowskiej z Gazety Wyborczej wybitnie udał się tekst [1], w którym udowadnia, jak to jest "najpierw coś napisać, a dopiero później zastanowić się, czy ma to jakikolwiek sens" (pytanie, czy faza druga planu została wdrożona...?). Generalnie nie byłoby w tym nic przesadnie złego (takie teksty codziennie ukazują się na świecie w wielu egzemplarzach) gdyby nie to, że znalazł on posłuch wśród naszych politykierów [2] zgromadzonych w jednej ze stacji radiowych w siódmy dzień tygodnia, którzy to jeżeli tylko mogą coś skrytykować, na 99,9% to uczynią.

Pani bądź też Panna Nowakowska straszy wszystkich tym, że biskupi chcą położyć rękę na 600 mln złotych rocznie z budżetu państwa w zamian za przyzwolenie / (?) akceptację (?) / błogosławieństwo (?) likwidacji tzw. Funduszu Kościelnego. Inaczej rzecz ujmując, według A. Nowakowskiej aktualnie "biorą" tylko 80-100 mln, chcą wziąć więcej.

Nie wnikając już w zasadność udzielania pomocy finansowej instytucjom religijnym (a znam też takich, którzy nikomu takiej pomocy udzielać by nie chcieli, bez względu na rodzaj działalności) warto jednak zwrócić uwagę na kilka podstawowych faktów, których redaktor Nowakowska albo nie bierze pod uwagę, albo cichutko zamiata pod dywan, bo nie do końca pasują do jej błyskotliwej tezy postawionej w tytule artykułu (do którego oczywiście tekst musi jakoś pasować).

Redaktor Nowakowska w swojej polemice z pomysłem Konferencji Episkopatu Polski nie bierze pod uwagę tego, że:

- wskazane środki z Funduszu Kościelnego w wysokości 80-100 mln złotych rocznie nie są przeznaczane jedynie na Kościół Katolicki (czyli tych biskupów, których red. AN tylko widzi); oczywiście nie polemizuję z tym, że KK -- mając jakby nie było największe grono wiernych, bez względu na to, ilu ich w rzeczywistości jest -- dostaje największy kawałek z tego torciku;

- Agata Nowakowska w sobie jedynie znany sposób zakłada a priori, że każda z uprawnionych osób odda jeden procent swojego podatku akurat Kościołowi Katolickiemu (ewentualnie jest to jedyna instytucja religijna, którą pani redaktor jest w stanie dostrzec zza ekranu dziennikarskiego monitora). Takimi hurraoptymistami nie są zapewne nawet sami biskupi. Warto podkreślić, że oddanie jednego procenta swojego podatku ma dotyczyć wszystkich kościołów i związków wyznaniowych legalnie działających w Polsce. A co, jeśli jakiemuś katolikowi (bądź katoliczce) spodoba się oddanie swojego 1% podatku na którąś z gmin żydowskich?

Oczywiście likwidacja Funduszu Kościelnego nie będzie stanowiła 100% odcięcia się od wszystkich dotacji, ulg i wspomożeń, jakie instytucje religijne uzyskują od Państwa, ale zmiana taka może przyczynić się do zaistnienia kilku innych możliwości (nie wszystkie na pewno zostały wymienione, lista zapewne może być dłuższa):

- żeby dana instytucja religijna mogła otrzymać od (niekoniecznie swoich) wiernych środki z 1% będzie musiała się o nie "postarać". Tym samym środki rozdzielane z Funduszu Kościelnego (przyznawane 'z góry', bez dodatkowych warunków) zostaną zastąpione przez wsparcie na zasadzie dobrowolnej ofiary. W tym momencie mogą podnieść się głosy, że "taka z tego dobrowolność jak z...", będzie jak z "tacą co łaska" itd. Moi drodzy -- wszyscy codziennie jesteśmy naciskani przez skomercjalizowany świat do wydawania swoich środków walutowych na milion różnych rzeczy (mniej lub bardziej do szczęścia potrzebnych), czasami nawet wtedy, kiedy ich nie mamy. Także płakanie nad jakimkolwiek "przymusem" wspierania instytucji religijnej z własnej kieszeni przy uiszczaniu dobrowolnych ofiar jest -- moim zdaniem -- co najmniej litość wzbudzające;

- niektóre kościoły lub związki wyznaniowe w perspektywie przyznawanych środków z Funduszu Kościelnego były z góry na straconej pozycji. Cóż, zadeklarowanych mariawitów czy prawosławnych nam raczej w najbliższym czasie zanadto nie przybędzie. Zakładając mechanizm podobny do tego znanego z 1% dla organizacji pożytku publicznego (który oczywiście nie jest bez wad, ale to temat na osobną dyskusję) instytucje te zyskają przynajmniej teoretyczną szansę na rozszerzenie swojej -- czasami bardzo ciekawej i pożytecznej -- działalności społecznej czy kulturalnej;

- kolejny punkt, który może okazać się pewnym pozytywem tej sytuacji, podsunęła Patrycja na facebooku -- kwestia sprawozdawczości. W przypadku organizacji pozarządowych z tą sprawozdawczością ze środków uzyskanych z racji 1% bywa różnie[3], ale system powoli się w tej kwestii kształtuje. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby podobny mechanizm zastosować w przypadku 1% na kościoły i związki wyznaniowe (a nawet wydaje mi się, że w tym temacie schemat powinien zostać zachowany lub nawet ulepszony o doświadczenia z ngo'sów);

- warto podkreślić fakt, że ten kolejny jeden procent to będą pieniądze, o których każdy obywatel płacący podatki będzie mógł zadecydować sam. Co jest podkreślane w przypadku kampanii na rzecz 1% dla organizacji pozarządowych to to, że nie są to żadne "dodatkowe pieniądze", które komuś oddajemy. Te środki i tak wylatują z naszego portfela do czarnej dziury nazywanej potocznie Skarbem Państwa. Jeżeli chcemy, aby one właśnie tam trafiły -- nie ma sprawy. Odpowiednią rubryczkę w zeznaniu podatkowym pozostawiamy pustą;

- wydaje mi się, że w pewnej przyszłości z mechanizmu 1% będą mogły skorzystać nie tylko te "klasyczne" kościoły i związki wyznaniowe ;-) (tutaj kłania się treść art. 31 i nast. Ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania z dnia 17 maja 1989 r. (Dz.U. Nr 29, poz. 155 z późn. zm.).

Na razie dyskusja trwa.

Źródła:

[1] Agata Nowakowska, Biskupi chcą od podatników 600 mln. Rocznie, Gazeta Wyborcza (15.10.2011)

[2] 1 proc. odpisu na Kościół? "Grabież i hipokryzja". Politycy protestują, Gazeta.pl, 16.10.2011

[3] Organizacje pozarządowe tracą prawo do "1 %", Zielony Dziennik, 29.01.2011 [dostęp: 16.10.2011]

Lista przebojów

2011-08-27T11:01:00.004+02:00

Lista przebojów wyborczych, skutecznie uzupełniana.

ps. A właściwie po co nam programy wyborcze..?

Naprawdę niezły kawałek Waldemara "kamienna twarz" Pawlaka.

Andrzeja L. pamięci żałobny rapsod.

Aniołki Napieralskiego.

PiStetycznie.

Uf uf uf. Ktoś jeszcze pamięta?

Pokaż mi swój budżet a powiem ci, kim jesteś

2011-05-25T23:06:00.013+02:00

Ledwie ochłonęliśmy po jednym, a już zaczyna się sezon na następny. Łódź z przytupem na swych stronach zapowiada rozpoczęcie konsultacji społecznych dotyczących projektu budżetu na 2012 rok, które mają potrwać od 8 do 28 czerwca. Czas w miarę dobry, metoda -- niestety bardzo uboga. Formą przeprowadzanych konsultacji ma być wypełnienie oraz odesłanie / przyniesienie podpisanego formularza konsultacyjnego, do którego link już teraz znajduje się na linkowanej wyżej stronie UMŁ.

Sam formularz jest łopatologicznie prosty, co może stanowić o jego sile -- lub też słabości. Wypełnienie tak sformułowanych rubryk:

L.p.

Propozycje i uwagi w sprawie zadań do projektu budżetu miasta Łodzi na rok 2012

Uzasadnienie

bez jakiegokolwiek wyjaśnienia, wprowadzenia w temat (jakiegokolwiek handicapu) może skutkować popisowym koncertem życzeń. W razie sukcesu przeprowadzonych konsultacji (liczba złożonych wniosków?) opracowanie ich wyników może być niezwykle trudne, ale w sumie nie ja będę nad tym siedział ;-) Chyba że skończy się na lakonicznym odniesieniu do ogółu złożonych propozycji.

Druga rubryka (część B) również nie wzbudza szczególnego entuzjazmu czytającego.

Opinia do wykorzystania przy przygotowywaniu projektu budżetu miasta Łodzi na rok 2012

Właściwie całością rządzą dwie podstawowe zasady:

- wyślij lub przynieś między 8 a 28 czerwca

- nie zapomnij się czytelnie podpisać

Proste w wykonaniu.

Na dobrą sprawę właśnie zaczyna być tworzony dokument, który czarno na białym pokaże realny kierunek migracji Łodzi. Deklaracje woli można będzie sobie odłożyć do szuflady lub oprawić w dowolnie wybraną ramkę, przemówią realne i nieubłagane cyferki (no dobrze, może "czasami" nazbyt hurraoptymistyczne, zarówno po stronie P, jak i po stronie W). Tak czy siak powstanie pewien obraz woli Miasta na zasadzie "pokaż mi swój budżet a powiem ci, co naprawdę chcesz zrobić".

Zaś tak zupełnie btw., mam nadzieję, że forma ankiety internetowej to jedynie preludium do tych właściwych konsultacji społecznych.

ps. Fragment tekstu "Co to są konsultacje społeczne?" z ngo.pl.

Etapy procesu konsultacji społecznych:

- informowanie o zamierzenia/planach,

- prezentacja poglądów na sposoby rozwiązania problemu,

- wymiana opinii,

- znajdowanie rozwiązań,

- informowanie o finalnej decyzji.

Facebookowa pamięć podręczna

2011-05-24T23:21:00.004+02:00

Facebook czuwa, facebook pamięta -- facebook zapomnieć nie pozwala. Trochę szkoda, bo Łódź na to stać.

btw. niewidzących obrazka przez facebooka, będącego integralną i nierozłączną częścią wpisu, na bloga zapraszam.

ps. Mam nadzieję, że nie zapomnicie jutro (zaś prawie już dzisiaj) o swoim ręczniku.

ZDiT - Rondo Wolności, które chce być parkingiem

2011-05-17T00:54:00.004+02:00

Szykowała się inna notatka, ale spokojnie poczeka. (b)ZDiT różne rzeczy już z siebie wypluwał, ale ta jest wyjątkowo soczysta i reprezentatywna jeżeli chodzi o myślenie o mieście w wykonaniu tej instytucji. Niech zostanie dla potomnych -- ku przestrodze. Poważnie, mam nadzieję, że kiedyś takimi tekstami będzie się co najwyżej dzieci straszyło.

Aktualnie jest to jednak obowiązująca filozofia transportowa Łodzi.

Plac Wolności - wyjaśnienie

Plac Wolności w aspekcie organizacji ruchu jest skrzyżowaniem z ruchem okrężnym. Z uwagi na specyficzną geometrię obwiedni jezdni placu Wolności wprowadzona została jeszcze przed powstaniem Zarządu Dróg i Transportu, możliwość płatnego postoju pojazdów na północno-wschodniej i północno-zachodniej ćwiartce placu oraz wyznaczony został postój TAXI na ćwiartce południowo-zachodniej i przystanki MPK na ćwiartce południowo-wschodniej.
Wyznaczone na wniosek Muzeum Kanału „Dętka" przejście przez jezdnię placu Wolności ma w swych założeniach służyć tylko jednemu celowi - umożliwieniu pieszym bezpiecznego dojścia od kasy do wejścia do podziemi Muzeum. Nie było ono nigdy przewidywane jako ciąg pieszy na linii Piotrkowska - Nowomiejska. Abstrahując od względów bezpieczeństwa, mała architektura wyspy centralnej placu Wolności nie daje możliwości stworzenia takiego ciągu a co za tym idzie, wyznaczenia w tym miejscu (w kierunku ulicy Nowomiejskiej) dodatkowych pasów dla pieszych. Poza wyjściem z centralnej części placu w kierunku Piotrkowskiej istnieją tylko dwa wyjścia prowadzące do środkowych fragmentów północnych ćwiartek placu. Ewentualne wyznaczenie w tych miejscach przejść skutkowałoby likwidacją dużej liczby miejsc postojowych w obszarze o znacznym ich deficycie. Zarząd Dróg i Transportu bierze pod uwagę interes wszystkich uczestników ruchu drogowego. Kierowców, pasażerów komunikacji miejskiej, rowerzystów oraz pieszych. Ważne dla nas jest to, by wprowadzając daną organizację ruchu zapewnić bezpieczeństwo wszystkim jego uczestnikom.
Nie jest wykluczone, że po rozstrzygnięciu konkursu ,,Piotrkowska obiecana", oraz realizacji projektu przebudowy ulicy Piotrkowskiej na odcinku od placu Wolności do al. Piłsudskiego, będzie możliwe wyznaczenie dodatkowego przejścia dla pieszych w ciągu ulic Piotrkowska - Nowomiejska.

<< wstecz

Kronika wydarzeń

Informację wprowadził(a): Aleksandra Kaczorowska (2011-05-11)

Informację zmodyfikował(a): Aleksandra Kaczorowska (2011-05-16)
Rejestr zmian | Statystyka | Liczba odwiedzin: 172181

[Źródło]

[szanując ten mój mały fragment przestrzeni internetowej powstrzymam się od rzucania kurwami, to i tak nic nie da]

Raz na jakiś czas.

2011-05-14T11:31:00.003+02:00

W życiu każdego człowieka przychodzi moment, w którym musi wyjść z zimnym napojem do parku na ławkę w ciepłą wiosenną noc i przemyśleć więcej, niż zazwyczaj myśleć o tej godzinie zwyczajny.

Bo też w życiu każdego przychodzi taki moment, w którym ktoś, kogo się lepiej zna, kopnie cię solidnie w miejsce, w którym plecy kończą swą szlachetną nazwę i powie ci prosto z mostu you're doing it wrong.

Generalnie trochę ukłuje, ale do przeżycia. Później zaś otwiera się przed tobą cała gama możliwości. Możesz nakryć się nogami, zamachać uszami i udawać słonia. Możesz uznać, że napluli na ciebie i oddać lub tłumaczyć wokoło, że deszcz dziś wyjątkowo obficie pada. Możesz udać, że mówią koło ciebie (najpewniej do pierwszej z brzegu szafki, bo zawsze tak robią).

Czasami weźmiesz tę butelkę 0,5, pójdziesz w miejsce, w którym nikt nie będzie mącił ci ani płynu, ani myśli i pociągając raz za razem zastanowisz się, czy może nie umoczyłeś się w czymś tak bardzo, że kopami trzeba cię stamtąd wyrzucić.

Nie zawsze się z Wami zgadzam, bo i nie zawsze macie rację -- czego czasami na siłę udowadniać mi się nie chce ;-) Stąd Wasze przekonanie o tym, że nie tupię nóżką. Nie lubię tego robić w przypadku ludzi inteligentnych, którzy jeśli mają dać się do czegoś przekonać, to się przekonają. A jest to ostateczność, do której mnie nie doprowadzacie.

Ale mimo wszystko i tak lubię Was słuchać. Czasami nawet można się czegoś nauczyć ;-)

Także dobrze, że jesteście.

Triduum po mojemu.

2011-04-22T00:17:00.004+02:00

Dzisiaj po raz kolejny usłyszałem, że "nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich" [J 15,13].

Osobiście uważam, że trudniej jest z nielubianym sąsiadem i jego wiertarką udarową w sobotę przed 7:00 rano -- trzeci weekend z rzędu.

Błogosławionych świąt. Błogosławiony -- znaczy szczęśliwy.

Chodnikologia stosowana

2011-04-14T23:38:00.005+02:00

Spotkanie dzisiaj było, konkretniej rzecz ujmując po raz kolejny miała okazję zobaczyć się rada programowa projektu "Głos łodzian się liczy", realizowanego przez OPUS. Rozmowy ze spotkania na spotkanie coraz konkretniejsze, projekt widocznie zaczyna nabierać rumieńców, chociaż zdecydowane starcie (czyt. rozpoczęcie konsultacji na terenie uczestniczących w projekcie Rad Osiedli) dopiero przed nami. Na spotkaniu pojawili się zarówno przedstawiciele władz miejskich (radni Grażyna Gumińska oraz Bogusław Hubert z Komisji Jednostek Pomocniczych łódzkiej rady miejskiej), przedstawiciele magistratu (pracownicy Wydziału Spraw Społecznych UMŁ) i przedstawicielka marszałkowa, przedstawiciele organizacji pozarządowych (OPUS, Stocznia, SLLGO, Fundacja Fenomen) Uniwersytetu Łódzkiego -- ale co najważniejsze, przedstawiciele trzech łódzkich Rad Osiedla: Zdrowie-Mania, Smulska oraz Śródmieścia-Wschód.

W czasie spotkania było miejsce na dyskusję dotyczącą problemów napotkanych podczas realizacji kolejnych etapów projektu -- i tutaj dopiero można było się nasłuchać ze strony przedstawicieli Rad Osiedli. Problemy, z jakimi spotykają się na co dzień, wcale nie dotyczą kwestii Nowego C. Łodzi, ale kwestii dezintegracji społecznej w przypadku dużej liczby zabudowy jednorodzinnej, zróżnicowania infrastrukturalnego na terenie działania rady osiedla, podziałów związanych ze zróżnicowaniem form własności nieruchomości, braku integrującej okolicznych mieszkańców przestrzeni publicznej, mały stopień zaangażowania mieszkańców oraz trudności z wyjaśnianiem procedur związanych z pozyskiwaniem środków oraz funkcjonowaniem struktur miejskich -- jak również problemu anonimowości rad osiedli oraz zróżnicowania podejść w odniesieniu do koncepcji legitymizacji radnych.

Tak się słuchało dobrze i jednym z najtrafniejszych spostrzeżeń, jakie się nasuwały, było to, że cokolwiek byśmy nie robili [jak wielkich nowych centrów nie wznosili, jak szerokich autostrad nie budowali], problemy ludzi i tak sprowadzać się będą do kwestii nierównego chodnika, którym przechodzić trzeba kilka razy dziennie.

Miasto ma być dla ludzi.

Z innej beczki -- pierwsze skojarzenie ze słowem chodnik.

[i tutaj zostaje wklejony zrzut do utworu "Guns of Brixton" w wykonaniu Dropkick Murphys, którego Ty, drogi czytający na facebooku i tak nie zobaczysz]

Uważaj na światłach.

2011-03-30T22:13:00.004+02:00

Ścisłe centrum miasta (to stare, nowego nie uznaję). Jeden z najważniejszych węzłów komunikacyjnych z olbrzymimi (w skali Łodzi) potokami pasażerskimi. Miejsce tak samo nieprzyjazne pieszym, rowerzystom i komunikacji miejskiej. ŁTR ma tam problem, ale o tym nie mów ("po czyjej jest Pan stronie? naszej czy ICH?").

Przyjazne kierowcom.

Przebiegasz, przechodzisz - uważaj na światłach*. Nie są dla Ciebie, są dla NICH. Trwa policyjna obława na pieszych. Dobrze, bo prawo łamią. A właściwie to po co oni tam łażą?

Tacy niechronieni**.

Miasto, w którym ludzie przestają chodzić, umiera.

* Maciej Stańczyk, Uważaj na światłach. Trwa policyjna obława na pieszych. Gazeta.pl Łódź, 30.03.2011.

** Kryptonim policyjnej akcji, ukierunkowanej na rowerzystów i pieszych.

Jesteśmy gdzieś tam, daleko. Wschód.

2011-03-17T16:56:00.004+01:00

Nie ma co pisać jakichś długich elaboratów, nikt protezy umysłowej nie potrzebuje, każdy swoje wnioski wyciągnie. Może podchodzić będzie to pod manipulację, co mi tam. Czasami warto pomyśleć też w tę stronę.

Piotr Wasiak, Nie będzie pieniędzy na remont ul. Żeromskiego. (Gazeta.pl Łódź, 17.03.2011)

Szukajcie a znajdziecie, pytajcie - a odpowiedzą

2011-03-03T23:04:00.008+01:00

Temat już trochę umarł, ale mimo wszystko chciałbym wesprzeć swą wiedzą (czy raczej pomysłami) prezesa partii opozycyjnej, który próbuje zwęszyć kolejny polski spisek. Dowodem spisku jest zaś te 1,5 mln nieważnych głosów (było aż tyle? serio?), które ostały się po ostatnich wyborach samorządowych. Prezes już ma rozwiązanie: zobowiązał szefów PiS w regionach do wzmocnienia nadzoru nad przebiegiem wyborów parlamentarnych. W każdej komisji obwodowej ma znaleźć się członek i mąż zaufania z tej partii [1].

Nie za bardzo wiem, czy taki członek partii z odpowiednią plakietką informacyjną stanie sobie za mną, patrząc mi przez ramię, co tam na karteczce maluję -- czy może ta kontrola będzie polegała tylko na patrzeniu, czy w plecaku kartek wyborczych poza lokal nie wynoszę.

Osobiście miałem to szczęście, że mogłem podczas ostatnich wyborów spokojnie oddać swój głos na kandydata, który (w moim mniemaniu) sobie na niego zasłużył. Jednak rozmawiając z wieloma znajomymi, znając ich rozterki, poznałem tych zbrodniarzy oddających swój głos (nie)ważny. Musicie uważać, teraz znajdą Was w każdej, nawet wiejskiej, komisji obwodowej.

Mam pewne obawy, czy tych działaczy wystarczy, aby tylu Polaków sprawdzić i przebadać. W związku z tym mam pewną propozycję -- może po prostu ich o to spytać? Teraz, kiedy już Prezes ma bloga, łatwo do wielu z nich dotrzeć.

Można się tych Polaków z każdej wioski, w której pod strzechę internet dotarł, zapytać, czy oddali ostatnio swój ważny głos.

Albo czy mieli przynajmniej na kogo. I dlaczego nie.

[1] PiS chce pilnować wszystkich komisji wyborczych. Powodem 1,5 mln nieważnych głosów, Gazeta Prawna, 28 lutego 2011.

Szpieg z Krainy Deszczowców 2 (tu nie będzie rewolucji)

2011-03-02T21:20:00.004+01:00

Drugie spotkanie w siedzibie łódzkiego SLD ws transportu za nami (tych, którzy nic nie wiedzą na temat pierwszego spotkania, zapraszam tutaj). Tym razem oprócz mnie pojawił się Wojtek Makowski (znany także jako Rzecznik Niezmotoryzowanych) -- czym praktycznie wyczerpaliśmy listę gości. Był obecny Pan Tomasz (motorniczy) oraz chłopak, którego nazwiska jak zwykle nie pamiętam, chociaż kilka miesięcy temu na pewno mieliśmy okazję się poznać (pozdrawiam!). Za gospodarzy uznaję profesora Michała Marczaka, Michała Mordzaka (młody inżynier, który zgrabnie przeczytał prezentację na temat metodologii pomiarów ruchu, wraz ze studium przypadku łódzkiego, czyli że mamy korki) oraz Dariusza Jońskiego. Dodając jeszcze jednego człowieka i pisząc, że nie mam pojęcia kim on jest, mamy pełną listę gości dzisiejszego spotkania. Grono iście kameralne.

Spotkanie tematycznie zamknęło się w kwestii (wspomnianej wyżej) idei wykonania przez studentów pomiarów natężenia ruchu (oczywiście jedynie na wybranych skrzyżowaniach -- zdiagnozowanie całej Łodzi byłoby zbyt złożonym zadaniem), na podstawie tych badań miałoby się dokonać przeprojektowanie sygnalizacji, co ostatecznie spowodować by miało upłynnienie ruchu na łódzkich drogach. Fajnie, co? ;-) Byłyby to działania jedynie częściowe, podstawowe oraz przejściowe -- do czasu zorganizowania ruchu na terenie całego miasta.

Co było ciekawego? Otóż w czasie dzisiejszego spotkania całkowicie zniknął temat komunikacji miejskiej [pamiętacie z pierwszego spotkania cytaty o priorytecie komunikacji miejskiej? Z dzisiaj niestety Wam takich nie przytoczę ;-) ]. Chociaż zdjęcie na pierwszym slajdzie -- warszawski autobus z wysuniętą platformą dla osoby na wózku inwalidzkim -- mogło sprawiać wrażenie, że dzisiaj pogadamy sobie nieco o transporcie miejskim. Spotkanie można streścić do "samochody stoją w korkach i coś trzeba z tym zrobić", zaś remedium na to jest odpowiednia synchronizacja sygnalizacji świetlnej (lub jej usunięcie z niektórych miejsc).

Momentami miało się nawet wrażenie, że w niektórych miejscach ta cała komunikacja miejska i piesi strasznie przeszkadzają (chociaż oczywiście nikt nie powiedział tego wprost). A to na skrzyżowaniu Piłsudskiego/Kopcińskiego bardzo wystają tory, a to tramwaj na Pomorskiej może zablokować ruch samochodów, a to problemem dla płynności ruchu na Zachodniej -- przy Manufakturze -- jest naziemne przejście dla pieszych (a przecież były pomysły stworzenia tam bezkolizyjnego skrzyżowania dzięki podziemnemu przejściu, nawet kładkę ktoś tam planował -- a tu masz ci los, pasy zrobili i się cieszą, bo wyszło najtaniej).

W całym dyskursie na temat badań ruchu omawiano jedynie kwestię badań ruchu samochodowego (wewnętrznego oraz 'tranzytowego'), nikt nie zająknął się o środkach zrównoważonego transportu, o pieszych nie wspominając.

Chociaż trzeba przyznać, że na sam koniec pojawił się wątek komunikacyjny. Na następnym spotkaniu ktoś z Taxi 400-400 ma mówić na temat stworzenia w Łodzi projektu interaktywnego informowania o komunikacji w mieście (coś na zasadzie wybierania trasy i informacji o tym, czym dojedziemy, w jakim czasie itd). Link do tego projektu -- ponoć związanego z taksówkarzami -- miał znajdować się na stronie 400.pl . Jedyne, co tam znalazłem, to link do poloko.pl, czyli (o ile się nie mylę) projektu uniwersyteckiego. Ale może więcej dowiem się na następnym spotkaniu.

A następne spotkanie już

23 marca,

ul. Piotrkowska 203/205 (siedziba SLD),

godz. 17:30

Psina (psinina?) to nie wieprzowina

2011-02-26T22:00:00.013+01:00

[uwaga: zamieszczony tutaj wpis może być dla Ciebie kontrowersyjny, niezrozumiały bądź żenujący. W każdej z tych sytuacji pamiętaj -- masz prawo mieć swoje zdanie i wcale nie musiałeś/-aś go czytać ;-)]

Słowem wstępu -- nie jestem wegetarianinem ani weganinem, odżywiam się zaś zgodnie z przedstawianą przez nich filozofią: "masz wybór". Nie mam też zamiaru dyskutować nad wszystkimi aspektami (nie)jedzenia mięsa. Zaręczam, że widziałem już niemal 100% wszystkich używanych argumentów przekonujących do bycia wege (wnioskuję to po tym, że pewnym momencie zaczęły się one po prostu powtarzać...) i nadal nie czuję się przekonanym do zmiany swoich "nawyków żywieniowych, spowodowanych ogólnospołecznym przeświadczeniem o niezastępowalności mięsa, które staje się substytutem siły i drogą do spełnienia moich atawistycznych dążeń" (ładnie mi wyszło naśladowanie argumentacji?).

Skoro już wiemy, że będzie o jedzeniu... Fascynujące jest to, jak daleko kultura, w jakiej się wychowujemy, wpływa na to, jak postrzegamy świat. Niby nic w tym odkrywczego, ale powagę takiej konstatacji odkryjemy dopiero w zetknięciu się z konkretną, namacalną sytuacją "kulturowego starcia".

Szczególnie zaś kiedy jesteśmy Wietnamczykiem, który próbuje otworzyć lokal serwujący (między innymi) psy i koty. Bo zjeść możemy dużo -- i świnkę, i kurkę/gąskę/kaczkę czy indyczka... Nawet jakiś konik może zmieścić się w naszych wyobrażeniach kulinarnych, co bardziej światowi zaś wsuwają bez mrugnięcia okiem robiące u nas coraz większą furorę owoce morza (zawsze podobała mi się ta nazwa, jest tak rozkosznie myląca). Nad rybami -- poza wigilią -- większość się nawet nie zastanawia.

Ale żeby pieska? Naszego ciapka czy innego burka podwórkowego?

A wystarczyłoby żyć tylko kawałek dalej, żeby słowo kalbun (كلب) było jedną z najcięższych obelg, jakimi możemy obrazić drugiego człowieka (chociaż -- tak na dobrą sprawę -- nawet w naszym kręgu kulturowym nazwanie kogoś "psem" nie wróży nam sukcesu towarzyskiego). O trzymaniu takiego zwierzęcia 'u siebie' nawet by mowy nie było. [zawsze podobała mi się jednak zbieżność tego słowa z innym słowem arabskim: qalbun (قلب) -- jednym z najważniejszych w tej samej kulturze. Różnicy w ich brzmieniu ucho przeciętnego europejczyka nie jest w stanie wychwycić, dlatego lepiej na nie uważać ;-)] .

Innymi słowy -- biedny jesteś, drogi Wietnamczyku. U nas raczej nic nie wskórasz. I tak macie szczęście, że się sajgonki przyjęły.

Tak jak ziemniaki, którymi już od dawna ogrodów między Luwrem a Polami Elizejskimi nie obsadzają...

Szpieg z Krainy Deszczowców

2011-02-16T23:55:00.009+01:00

Na samym początku gratuluję Marcie Gaweł, której udało się dość szybko rozwiązać zagadkę z poprzedniego posta (chodziło o podanie "autora" słów przytoczonych we wpisie "O komunikacji w Łodzi"). Pytanie to nie było najprecyzyjniej sformułowane -- nie wszystkie te słowa pochodzą bezpośrednio od samego Dariusza Jońskiego -- ale biorąc pod uwagę kontekst wypowiedzi (padły na spotkaniu, które organizował i któremu przewodniczył, nie spotkały się z jego dezaprobatą lub korektą) myślę, że mogę dokonać pewnego nadużycia i mu-je przypisać.

Zaczynając jednak od samego początku. Jak wieść gminna niosła, łódzkie SLD postanowiło zaprosić łodzian do wspólnego pochylenia się nad kwestiami komunikacji w Łodzi (chodzi oczywiście o transport). Informacja na ten temat w mediach ukazała się w dzień spotkania (z samego rana), zaś 'pierwotna' informacja -- co było potwierdzone na spotkaniu -- ujrzała światło dzienne zaledwie dzień wcześniej. Jak się można domyślić, nie wróżyło to organizacyjnego sukcesu.

Spotkanie miało zacząć się o 16:00 w siedzibie łódzkiego SLD (ul. Piotrkowska 203/205, budynek kina Charlie). O zapowiedzianej godzinie w sali siedziała jednak tylko garstka osób, które można było policzyć na palcach jednej ręki. Kiedy okazało się, że przeciąganie tego stanu niepewności organizacyjnej nie ma większego sensu, do sali wkroczyła silna reprezentacja łódzkiego Sojuszu (jak rozumiem -- z "domieszką" łódzkiego Stronnictwa Demokratycznego), m.in. Jarosław Berger czy Małgorzata Niewiadomska-Cudak. To dało nam (ostatecznie, po pewnych przesunięciach osobowych na sali) liczbę 16 uczestników spotkania. Proporcje partia/społeczeństwo -- pół na pół (w tym miejscu małe wtrącenie -- nie szukajcie w mediach relacji z tego spotkania, OK?).

Prowadzącym spotkanie był wspomniany wyżej wiceprzewodniczący Sejmiku Województwa Łódzkiego (oraz przeszły-niedoszły prezydent Łodzi, kontrkandydat Hanny Zdanowskiej) Dariusz Joński. Spotkanie to współprowadził prof. nadzw. dr hab. Michał Marczak z Politechniki Łódzkiej (nie, nie ten. chyba || w razie czego polecam przejrzenie kadry naukowej politechnicznej oizetki, niech Was to jednak nie zmyli -- reprezentował SD). W pewnym momencie do tej dwójki dołączył siedzący do tej pory Pan Tomasz, motorniczy (Pan Tomasz nie został przedstawiony z nazwiska).

Co do poruszanych tematów na spotkaniu -- większość rzeczywiście znalazła się we wcześniejszym wpisie, do którego link podaję także tutaj (szkoda czasu na powtórki, zainteresowanych odsyłam tam). Generalnie z samochodami będziemy mieli problem, trzeba postawić na komunikację zbiorową, przede wszystkim przeprowadzimy z pomocą studentów [sic!] badania ruchu w Łodzi, które mają być uzupełnieniem dla tych, które ma przeprowadzić Zarząd Dróg i Transportu... W ogóle było interesująco.

Terminarz -- a jakże -- napięty. W planach jest wypracowanie do czerwca [sic!] rozwiązań komunikacyjnych (nie jestem w stanie podać precyzyjnie w jakim zakresie), które to rozwiązania mają zostać poddane pod szerokie konsultacje społeczne w wakacje [sic!], po czym mają zostać przedstawione jaśnie panującej nam władzy lokalnej.

Uściślając znaczenie pojęcia "dotarcia do wszystkich środowisk" -- można to odczytywać jako zapowiedź szerokich konsultacji, jako przykład praktyków (co do funkcjonowania systemu komunikacyjnego miasta) podano policjantów z KMP w Łodzi. Z "ciekawostek" dodam również, iż Pan Tomasz motorniczy zaproponował wprowadzenie w łódzkich tramwajach systemu, który stosowany jest podobno w kolei -- chodzi o automatyczny mechanizm zabezpieczający przed wypadkiem (zatrzymujący tramwaj) w sytuacji zasłabnięcia motorniczego (tak przynajmniej to zrozumiałem; niestety nie jestem w stanie napisać w tej chwili nic więcej o tym systemie oraz możliwościach jego zastosowania w warunkach miejskich).

Spotkanie miało charakter czysto organizacyjny, dlatego powstrzymałem się od zadawania zbyt konkretnych pytań na temat różnych rozwiązań. Wśród pytań, jakie udało mi się jednak zadać, były takie, jak:

1. dlaczego do tej pory nie wprowadzono tych "najłatwiejszych do wprowadzenia rozwiązań", czyli:

zmiany organizacji ruchu (vide skrzyżowanie Narutowicza-Piotrkowska-Zielona i ograniczenie tam ruchu kołowego) -- odp. policja/straż miejska nie były w stanie egzekwować wprowadzonych ograniczeń.
buspasów na niektórych ulicach w centrum miasta (kiedyś spisałem sobie propozycje, jakie swego czasu padały: Próchnika / Rewolucji 1905; Więckowskiego / Jaracza; Struga / Tuwima; Zamenhofa / Nawrot) -- odp. dość niejasna, coś koło nie za bardzo się tam da to zrobić, bo...
poza tym problem trzeba rozpatrywać całościowo, w skali miasta, nie wyrywkowo (priorytety dopiero przy rozwiązaniach kompleksowych).

2. jak proponowane zmiany będą się miały do przyjętej w 1997 roku w Łodzi polityki transportowej (więcej na jej temat można przeczytać tutaj -- albo w dość obszernym i dobrym tekście Jarka Ogrodowskiego ze Stowarzyszenia Fabrykancka).

tutaj właściwie nie otrzymałem żadnej odpowiedzi.

3. [przy okazji jakiś wzmianek o sygnalizacji świetlnej w komunikacji i warunkach, jakie rządzą jej regulacją] jak pan profesor zapatruje się na ideę shared space:

otrzymałem zapewnienie o tym, że zostaną przedstawione pomysły studentów profesora dotyczące tej kwestii (szczerze mówiąc odniosłem wrażenie, że pan profesor nawet nie za bardzo wiedział, o co pytam -- ale być może to tylko takie moje błędne mniemanie ;-) ).

Inne głosy z sali (pozdrowienia dla Ewy), to:

starszy pan, który po jakimś wstępie o komunikacji przekazał historię swojego życia oraz problem z rachunkami za prąd i informację o pewnym kłopotliwym drzewie;
pewien młody człowiek (radny Młodzieżowej Rady Miejskiej) który zaproponował rozwiązanie mające ułatwić zakup biletów komunikacji miejskiej w Łodzi (o ile pamiętam chodziło o rozwiązania dot. ułatwienia dystrybucji tychże);
pewien pan, który zaproponował dość radykalnie, aby dokonać wyboru między samochodami a komunikację miejską w centrum miasta (na zasadzie "albo jedno albo drugie", bo razem to nie zdaje egzaminu);
pewien chłopak (znam z widzenia, jednak imienia nie pamiętam -- za co przepraszam!), który pytał się o podejście profesora do instalowania sygnalizacji świetlnych w nowych punktach Łodzi (chodziło m.in. o rondo Inwalidów, które prawdopodobnie rondem nie jest).

Tyle z ciekawostek. Kto nie był niech (nie)żałuje -- albo po prostu przyjdzie na następne spotkanie.

2 marca,

ul. Piotrkowska 203/205 (siedziba SLD),

godz. 17:00

[1] Łódź: SLD zaprasza łodzian (Dziennik Łódzki, 15.02.2011)

O komunikacji w Łodzi

2011-02-16T22:20:00.006+01:00

Łódź -- generalnie -- ma jeden, wielki, komunikacyjny problem. Brakuje spójnej dla całego miasta strategii transportowej (jak również wizji takiej strategii), zaś ostatnie pomiary potoków ruchu w mieście przeprowadzone były 20 lat temu, co oczywiście czyni je zupełnie bezużytecznymi dla oceny dzisiejszej sytuacji. Samochodów wciąż przybywa i jeżeli nie podejmiemy zdecydowanych działań, miasto "stanie w korkach".

Miasta o "trudniejszym" układzie komunikacyjnym niż Łódź potrafiły już dawno rozwiązać wiele problemów w tej kwestii, zaś nasze miasto nadal ma to wszystko przed sobą.

W celu opracowania takiej strategii należy dotrzeć do jak największej liczby środowisk, zapytać o zdanie tych, którzy mają (z racji wykonywanego przez siebie zawodu) dużą wiedzę praktyczną w tej kwestii.

Należy postawić na preferencje dla komunikacji miejskiej (wydzielone bus-pasy, pasy tramwajowo-autobusowe). Niektóre rozwiązania mogą okazać się kontrowersyjne i wzbudzić niezadowolenie społeczne, ale mimo to trzeba się na nie zdecydować.

Najłatwiejsze do wprowdzenia (niemal natychmiast) są zmiany w systemie organizacji ruchu -- wymagają one podjęcia odpowiednich decyzji. Celem zaś jest stworzenie zintegrowanego systemu sterowania ruchem dla całego miasta.

--------------------------------------------------------------------------

Drodzy Czytający, przyszedł taki czas (taka chwila), że na moim blogu (!!!) muszę napisać: "a teraz konkurs". Pytanie brzmi: czyje są te słowa?

Głównymi nagrodami za prawidłową odpowiedź są: zadowolenie z siebie, + 10 do lansu, + 30 do znajomości Łodzi oraz serdeczny uścisk mej dłoni.

I wish you good luck.

Statut Miasta Łodzi (częściowo) niezgodny z prawem [?]

2011-02-07T23:56:00.008+01:00

Statut Miasta Łodzi, stanowiący załącznik do Uchwały Nr LXVII/1301/09 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego Statutu Miasta Łodzi, jest dokumentem stanowiącym o ustroju gminy Łódź, co wynika z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 3 marca 199o r. o samorządzie gminnym.

Przewiduje on w §10 -- tak jak zapewne jeszcze co najmniej kilka podobnych dokumentów w Polsce -- możliwość zgłoszenia w ramach inicjatywy uchwałodawczej projektu uchwały, który (w przypadku Łodzi) złożony może zostać przez grupę co najmniej 6 000 mieszkańców Miasta Łodzi, posiadających czynne prawo wyborcze i wpisanych do stałego rejestru wyborców (o tę liczbę stoczony był w Łodzi swego czasu bój, który z kolei stał się niejako kamieniem węgielnym inicjatywy Łodzianie Decydują).

Mechanizm inicjatywy uchwałodawczej wydaje się tak naturalnym w warunkach coraz bardziej umacniającej się demokracji partycypacyjnej, że aż trudno przychodzi pogodzić mi się z materiałami, jakie podesłał mi Łukasz Prykowski. Legalność (w szerokim znaczeniu zgodności z powszechnie obowiązującym prawem) mechanizmu inicjatywy uchwałodawczej zakwestionowały w swoich orzeczeniach Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (III SA/Wr 584/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (II SA/Ol 737/08 - Wyrok WSA w Olsztynie), zaś o fakcie tym przypomniała jakiś czas temu Sylwia Galiszkiewicz w materialne "Mieszkańcy gminy nie mają inicjatywy uchwałodawczej" (Forum Samorządowe, 23 maja 2010 r.).

Nie pomogła w tym temacie analogia do niemal bliźniaczego mechanizmu, znanego z art. 118 Konstytucji RP z 1997 roku ("inicjatywa ustawodawcza"). Sądy uznały, iż nie można w sprawie inicjatywy uchwałodawczej stosować domniemania jej istnienia w polskim porządku prawnym -- zaś polski ustawodawca milczy w tej kwestii, nie wymieniając tego mechanizmu wśród dostępnych instrumentów partycypacyjnych.

Rozwinięciem norm konstytucyjnych jest między innymi art. 11 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że "mieszkańcy gminy podejmują rozstrzygnięcia w głosowaniu powszechnym (poprzez wybory i referendum) lub za pośrednictwem organów gminy". Powyższe regulacje wskazują jednoznacznie na to, że w odniesieniu do wspólnoty samorządowej ustawodawca wyraźnie opowiedział się za ustrojem przedstawicielskim i za ograniczonym - do wyborów i referendum - udziałem mieszkańców gminy w bezpośrednim sprawowaniu władzy i stanowieniu prawa miejscowego. W pozostałych przypadkach mieszkańcy wspólnoty samorządowej podejmują rozstrzygnięcia "za pośrednictwem organów gminy", co wyłącza ich bezpośredni udział w stanowieniu prawa miejscowego.

[III SA/Wr 584/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu]

Dość szczegółowe uzasadnienia znajdują się w treściach podlinkowanych wyżej orzeczeń, nie ma sensu przytaczać ich tutaj w szerszym wymiarze.

Szkoda.

DIP* w praktyce - reklamy w pasie ruchu drogowego

2011-02-07T23:22:00.006+01:00

W oczekiwaniu na kolejny wpis, który być może ukaże się niebawem, polecam lekturę stanowiska łódzkiego ZDiT w sprawie umieszczania reklam w pasie ruchu drogowego. Może jeszcze komuś się przyda.

W odpowiedzi na Pana zapytania uprzejmie informuję iż:

Umieszczanie wszelkich reklam w pasach drogowych wymaga uzyskania zgody zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej, za którą wnoszone są określone opłaty.

O zajęcie pasa drogowego dla umieszczania reklam w międzytorzach występują kluby sportowe: Uczniowski Klub Sportowy „Anilana” oraz Międzyszkolny Uczniowski Klub Sportowy „Widzew”, które za zgodą MPK Łódź Sp. z o.o. mają możliwość wykorzystania na cele reklamowe, konstrukcji (siatek) w międzytorzach. Aby mieć możliwość umieszczenia reklamy na siatce w międzytorzu należy udać się do MPK Łódź Sp. z o.o. przy ul. Tramwajowej 6 w Łodzi. Po ustaleniu miejsca umieszczenia reklamy, MPK skieruje Pana do któregoś z ww. klubów sportowych, który to za Pana dopełniać będzie w ZDiT formalności związane z uzyskaniem decyzji na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia reklamy.

Odnośnie możliwości umieszczania reklam na siatkach wygrodzeniowych przy skrzyżowaniach Zarząd Dróg i Transportu informuje, iż nie wydaje zgody na umieszczanie reklam w takich miejscach. Jest to podyktowane względami bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego.

Z poważaniem,
Małgorzata Klemba
Podinspektor Wydziału Koordynacji Zajęć Pasa Drogowego

*DIP, czyli dostęp do informacji publicznej. Więcej znajdziesz tutaj.

Cisza jak ta

2011-01-26T23:55:00.003+01:00

Mamy budżet. Nie da się napisać nic mądrego - nic ponad to, co już zostało napisane. Wszystko to będą już tylko słowa i ciche westchnienia między nimi. W tym mieście cieszą się już tylko z tego, że wspólny (o ile w ogóle zechcą o nim napisać).

Są jednak ludzie, którzy nadal we wszystkim chcą znaleźć choć cień optymizmu. Niech uratują mą duszę przed zgorzknieniem.

A co z tym wszystkim ma wspólnego tytuł notatki (poza tym, że pisana jest wśród głuchej czerni nocy). Nic. Nic a nic.

Po prostu cholernie brakuje mi gór.

Mała architektura (po konferencji)

2011-01-17T02:47:00.006+01:00

Kilka dni temu (dokładniej rzecz ujmując, 13 stycznia tego roku) w ramach dokształtu miałem okazję uczestniczyć w całkiem sympatycznej konferencji "Mała architektura w wielkim mieście", organizowanej przez konsorcjum Amströer -- tak, to ci od citylightów, reklam outdoorowych i innych fajnych rzeczy -- w Warszawie (w takim budynku, co to niektórzy chcą go usunąć). Miejsce nieprzypadkowe -- konsorcjum tych dwóch firm odpowiada za sporą inwestycję w stolicy (w ramach przetargu wymienionych zostanie ok. 1600 wiat we współpracy z partnerem prywatnym; celem projektu jest wymiana wiat przystankowych na nowoczesne i funkcjonalne z punktu widzenia pasażerów miejsca oczekiwania na komunikację miejską), zrealizowaną przy okazji przebudowy Krakowskiego Przedmieścia.

Goście -- głównie ze Szwecji i Niemiec (na szczęście tych pierwszych można było słuchać bez tłumacza) -- zapewnili całkiem fajne pole do wymiany doświadczeń na temat nowych trendów i stosowanych rozwiązań w zakresie produkcji oraz użytkowania wiat przestankowych (trudno zauważyć to z perspektywy naszego podwórka, ale współcześnie są to już niemal kombajny multimedialno-informacyjne, wielomodułowe, dostosowywane do każdych warunków atmosferycznych oraz specyficznych wymagań zamawiającego).

Chociaż muszę przyznać, że także w Polsce powoli zaczyna się myśleć o przystankach szerzej niż tylko jako o metalowej skrzynce-przechowalni (Warszawa chwaliła się swoimi nowymi cudeńkami z Krakowskiego Przedmieścia -- nie wiem tylko, jak zdają egzamin podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych... -- Kraków za to chwalił się coraz powszechniejszym wykorzystywaniem paneli słonecznych do podświetlania wiat przystankowych lub przynajmniej słupów).

Długo można by pisać o wszelkich mądrych i ciekawych rzeczach dotyczących miejskiego designu, jakie przekazywali James Irvine (projektant, prowadzi studio James Irvine Furniture and Industrial Design w Mediolanie) czy Johan Isaksson (Design Manager w Team Tejbrant AB). Ich postrzeganie przestrzeni miejskiej -- a właściwie podstawy podstaw, o jakich mówili na konferencji -- niestety nadal wydają się być odległą perspektywą w polskich realiach. W Polsce niestety nie zwraca się uwagi na takie szczegóły, jak "uporządkowanie" miasta zaśmieconego reklamami (z tego co wiem, plastycy praktycznie wszystkich polskich miast muszą się użerać z tym problemem), długofalowe decyzje w planowaniu umeblowania miejskiego (mała architektura jest tak samo ważna jak ta "duża"), rozpoznawalność mebli miejskich dla użytkownika (budowanie marki miasta przed charakterystyczną zabudowę), dostosowanie mebli miejskich do specyficznych warunków lokalnych, wykorzystywanie wielu elementów systemu komunikacji miejskiej jako nośnika w zintegrowanym systemie informacyjnym miasta, podjęcie gry z przestrzenią publiczną, konieczność skupienia uwagi na środkach zrównoważonego transportu w mieście...

Całość uzupełniał wykład prezesa Instytutu Partnerstwa Publiczno-Prywatnego o wadach i zaletach tego rozwiązania w porównaniu z tradycyjnym systemem przetargowym.

Ot, taki powiew normalności w myśleniu o mieście -- nawet jeśli to konferencja reklamowa.

Strategia Zarządzania Marką Łódź na lata 2010-2016 - subiektywnie

2011-01-13T00:57:00.012+01:00

Trochę czasu minęło od prezentacji Strategii Marki Łódź przez DEMO Effective Launching w TOYA Studio. Wiele już też zostało napisane, także mój komentarz zostanie najpewniej jedynie subiektywnym uzupełnieniem tematu, wynikiem zbitki wniosków, jakie wyciągałem po rozmowach z wieloma osobami -- i jakie zamierzam nadal weryfikować.

Ze spotkania sprzed kilku dni zrobiłem trochę notatek, którymi teraz na szczęście mogę się posiłkować i które wspomogą mnie w odtworzeniu przynajmniej zarysu tamtych wydarzeń.

Już na samym początku wyraźnie było wskazane, że to, co zostanie zaprezentowane to dopiero początek długiej drogi, jaką musi przejść Łódź w celu wykreowania, wdrożenia oraz wypromowania swojej marki -- według jednej, spójnej strategii, której zdecydowanie Łodzi brakuje (wg przedstawionych na prezentacji danych z badań ankietowych, 65% ankietowanych spoza Łodzi nie ma z tym miastem żadnych skojarzeń...). Od kilku ładnych lat obserwujemy pewien trend, zgodnie z którym kolejne polskie miasta próbują wykreować swój wizerunek, "sprzedać" się na zewnątrz, zachęcając do przyjechania i zwiedzenia bądź nawet osiedlenia się/inwestowania w danym mieście (wysyłany komunikat zależny jest od grupy docelowej, której ma dotyczyć). Łódź ma w tym temacie spore zaległości, które panicznie próbuje nadgonić, wykonując przy tym niestety sporo nerwowych ruchów (chociaż samo podejmowanie prób trzeba ocenić jak najbardziej pozytywnie). Oczywiście nie ma co odnosić tego wszystkiego do analogicznych procesów w wielu krajach zachodnich -- w stosunku do nich polskie miasta są na bardzo wczesnym etapie, w zasadzie stamtąd czerpiąc swoje wzorce, budując na ich przykładach swoje aspiracje.

Chciałbym jednak w tym miejscu wyraźnie zaprotestować przeciwko stwierdzeniu użytemu przez jednego z prelegentów, mówiącemu że aktualnie "nie ma już miast, są tylko marki". Stwierdzenie to tym bardziej mnie zaskoczyło, iż swoją prezentację panowie z DEMO zaczęli od podkreślenia ważnego faktu -- ostatecznym, strategicznym celem wszystkich działań, podejmowanych w kierunku zbudowania wizerunku danego miejsca, jest wzrost jakości życia / satysfakcja mieszkańców. Inaczej mówiąc, przytaczając też w tym miejscy znamienne dla mnie słowa Wojtka Makowskiego, czekam na film promujący Łódź, w którym uśmiechnięci mieszkańcy będą mówili o tym, jak fajnie im się w tym mieście żyje. Dla mnie [z mojego laickiego punktu widzenia] naczelną wartością jest nadal miasto (wspólnota), która dopiero tworzy pewną wartość, jaką przekuć można w konkretną markę (firmowaną jednak nadal przez tych uśmiechniętych mieszkańców, nie zaś samą w sobie).

Całość pomysłu dla Łodzi, jaką zaprezentowali panowie z DEMO Effective, zamyka się w słowach "Łódź miastem przemysłów kreatywnych". Praktycznie 100% przeprowadzonej prezentacji (nie licząc części czysto teoretycznej, jaką zafundowali zgromadzonym prowadzący spotkanie) sprowadzało się do wyjaśniania, dlaczego właśnie tak. [Nie zmienia to faktu, że w tym wszystkim pewnych (istotnych z mojego punktu widzenia) rzeczy zabrakło -- ale o tym dalej]. Tylko słuchając większości z tych argumentów miało się wrażenie, że to już było... Przedstawione wnioski oraz argumentacja (poza pewnymi wyjątkami, jak stwierdzenie, iż Łódź stosunkowo łatwo przeszła od procesu wytwarzania do procesu tworzenia) były właściwie zbieżne z tym wszystkim, co mogliśmy usłyszeć przy okazji starań o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. Awangarda, kreatywność, wielokulturowość, festiwale, charakter offowy -- chwilami miało się naprawdę silne wrażenie odczuwania swego rodzaju intelektualnego déjà vu. Oczywiście zgadzam się z twórcami "strategii marki" -- gdybyśmy usłyszeli w tym czasie coś, co by nas naprawdę zaskoczyło, oznaczałby to, że budowali łódzkiego matrixa, zamiast wykorzystywać do tworzenia strategii realny potencjał miasta. Pojawia się w związku z tym jednak pewna wątpliwość -- czy jeżeli posiadaliśmy już pewien potencjał, który został w pewien sposób wyłoniony, uświadomiony oraz "kodowany" w świadomości łódzkiej, czy trzeba nam było podejmować kolejny projekt mający (w efekcie) uświadomić nam to, co wiemy? Osobiście wolałbym, aby te -- lub nawet większe -- środki zostały przeznaczone na budowanie strategii wdrażania wypracowanej przez Łódź koncepcji; Łódź z budowaniem tego rodzaju dokumentów ma spore trudności. Mając już jednak w ręku tak przygotowany dokument, nie pozostaje nic innego jak poddać go krytycznej analizie, uzupełnić o brakujące elementy i zacząć go sukcesywnie realizować (po zbudowaniu wspomnianej wcześniej strategii wdrażania).

Co zaś do samej strategii marki, przedstawionej przez DEMO Effective.

Osobiście uważam, że sam pomysł "Łodzi miasta przemysłów kreatywnych" jest warty pociągnięcia. W przypadku naszego miasta opcja taka jest bardzo łatwa do uzasadnienia, wraz z poparciem konkretnymi przykładami z łódzkiej tradycji. W czasie dyskusji słyszałem głosy, że jest to pomysł zbyt szeroki, który może łatwo ulec rozmyciu w procesie wdrażania -- z czym nie do końca mogę się zgodzić. Po pierwsze kwestia "zasięgu" konkretnej koncepcji promocyjnej będzie zawsze sprawą dyskusyjną, szczególnie w sytuacji zbliżania się do "centrum".

Na jednym biegunie mamy kampanie właściwie nic-nie-mówiące, promujące jedynie pewne 'odczucia'/'emocje' (I Love NY, I amsterdam czy nasze rodzime Starogard pod szczęśliwą gwiazdą oraz Zakochaj się w Warszawie -- do którego zresztą jeszcze wrócę). O ile Amsterdam wykorzystał w swoim haśle specyficzne połączenie nazwy miasta z angielskim "jestem" (identyfikacja z miastem), zrobił to również Starogard, o tyle w miejsce NY czy Warszawy można podstawić dosłownie wszystko (co jest skutecznie wykorzystywane, przynajmniej w tym pierwszym przypadku). Wydaje się, że jedyną zasługą i zwycięstwem hasła nowojorskiego (o warszawskim jeszcze zbyt wcześnie mówić) jest silna identyfikowalność oryginału i powiązania go z konkretnym miejscem (być może to już jest ostateczny cel, jaki postawili sobie jego twórcy) -- jednak samo hasło zupełnie nic o nim nie mówi.

Na drugim biegunie (wg mojej oceny) mamy takie miasto jak Szczecin, który -- wydaje się -- promocję swojej marki stawia na jeden, konkretny projekt (Szczecin miasto pływających ogrodów 2050 vel Szczecin Floating Garden 2050). Swoją drogą -- imho logo jest genialne, idealnie wykorzystuje specyficzną nazwę miasta, trudną do wymówienia dla obcokrajowców. Konkretny projekt, konkretna data -- i perspektywa realizacji dość odległa, pewnie tak na wszelki wypadek. Myślę, że trudno będzie Szczecinowi zmienić linię frontu, jeśli jakimś nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności plan marketingowy okaże się nierealny do zrealizowania, przynajmniej w przewidywalnej perspektywie czasowej.

Środkiem (wypośrodkowaniem) tych wszystkich strategii -- z mojego punktu widzenia -- są kierunki obrane przez takie miasta jak Poznań (Miasto know-how -- postawienie na szeroko rozumianą naukę, innowację techniczną i nie tylko; swoją drogą polecam tę grafikę), Kraków (Miasto kultury -- wykorzystanie wielowiekowej tradycji miejsca, powszechnych skojarzeń oraz tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2000) czy właśnie Łódź i jej przemysły kreatywne. Wybrane kategorie są na tyle obszerne, aby uwzględnić w nich wiele działań -- a jednocześnie na tyle wąskie, aby wyznaczyć ich pewne kierunki (Poznań -- wiedza, nauka, technika; Kraków -- kultura, najpewniej rozumiana bardziej tradycyjnie; Łódź -- kultura w rozumieniu awangardowym, przełomowym, eksperymentalnym). Oczywiście w sytuacji złej realizacji, nawet najlepszy zamysł może okazać się strzeleniem sobie w piętę lub też zabrnięciem w ślepy zaułek, z którego bardzo trudno będzie się wycofać.

Dużym minusem prezentacji strategii -- o czym nie omieszkał wspomnieć nieoceniony w takich sytuacjach Marek Janiak -- było niewystarczające odnoszenie się do kultury materialnej Łodzi (jak i do samej łódzkości -- miast kreatywnych ci u nas dostatek). Nie wiem, czy jest to przypadkiem, ale to właśnie Warszawa wystartowała nie tak dawno z genialnym w moim odczuciu projektem warszawiak (kto jeszcze nie widział klipu -- ze świetnym tekstem Grzesiuka, niech nadrobi zaległości). Z tak silnie lokalnym (aż kontrowersyjnym) projektem startuje miasto, w którym jeszcze nie tak dawno wszyscy mieliśmy się hurraoptymistycznie zakochiwać. Nagle się okazało, że miasto gościnne, ale jak się komuś coś nie spodoba...

Wracając jednak do Łodzi i jej pominiętej (w bardzo ważnym obszarze) tożsamości. Temat łódzkiej architektury w wielu wątkach jest sukcesywnie pomijany, wydaje się być konsekwentnie zamiatanym pod dywan. Jak słusznie zauważył wspominany przy tej okazji artysta, każda kultura niematerialna powstawała w pewnej rzeczywistości materialnej, która w Łodzi dodatkowo sama w sobie jest olbrzymią wartością. Swoją drogą, odwołując się do hasła kreatywności niejednokrotnie oglądając łódzką architekturę uświadamiam sobie, jak wielką wyobraźnię musieli posiadać nie tylko jej twórcy, ale i jej zleceniodawcy. Poza tym -- patrząc na sprawę nieco bardziej przyziemnie -- kultura przemysłowa Łodzi powstawała w pewnych miejscach, stanowiących aktualnie o wyjątkowym, postindustrialnym charakterze Łodzi. Ujmując kwestię niemalże patetycznie, wydobycie tej rzeczywistości oraz pokazanie jej światu jest nie jedynie naszą szansą, ale i naszym obowiązkiem.

Powyższe zdania są zaledwie częścią dyskusji, jaka toczy się aktualnie wokół strategii rozwoju Łodzi, w tym strategią rozwoju marki miasta. Poruszone kwestie są przedstawione pobieżnie, jestem świadomy możliwości przeprowadzenia ich (jeszcze) głębszej analizy. Jednak ile byśmy o tym nie mówili, powodzenie całości i tak będzie zależeć od determinacji władz miasta, samych łodzian -- oraz przyjęcia kierunku działań oraz konsekwencji. Obyśmy nie pozostali w tym wszystkim biernymi widzami mijającej nas rzeczywistości.

Kontratyp 'ustawkowy', czyli darwinizm w praktyce

2011-01-10T01:10:00.006+01:00

Tekst zapewne może okazać się dość skrajny i w niewielkim stopniu empatyczny, jednak słysząc o niektórych wydarzeniach, empatia w stosunku do ich uczestników ewidentnie mi się wyłącza.

W ostatnią sobotę, 8 stycznia, po raz kolejny mogliśmy usłyszeć o zjawisku tzw. "ustawki", czyli umówionego spotkania bandytów w celu wzajemnego obtłuczenia sobie nawzajem mord (nie nazywam ich pseudokibicami, bo konstrukcja tego słowa, zawierająca w sobie element "kibica", powoli zaczyna mnie mierzić). Nawet ciocia Wikipedia opisując w/w zjawisko nie bawi się w eufemizmy, określając je jako patologię społeczną.

Jednak po tej ustawce jest trochę inaczej. Zamiast nagrań kolejnej ustawki, krążących po internetowej bazie, mamy pytania kolejnych dziennikarzy o to, dlaczego policja nic wcześniej o tej imprezie nie wiedziała. Zginął jeden z uczestników, także sprawa tak szybko nie ucichnie.

A ja jednak uważam, że sprawy ustawkowe idą w dobrym kierunku.

Po pierwsze, zjawisko to stopniowo przenosi się poza obręby skupisk ludzkich, co zmniejsza prawdopodobieństwo uwikłania w nie osób postronnych. Drugim czynnikiem, sprzyjającym ograniczeniu "niewinnych ofiar", jest godzina wybrana przez Wysokie Umawiające się Strony (zgłoszenie dotyczące bójki w okolicy Poddębic miało dotrzeć do policji ok. 5:20 rano). Tylko później policja musi jeździć i szukać uczestników...

W związku z tym postuluję wprowadzenia do polskiego systemu prawnego ustawowego kontratypu "ustawkowego". Po pierwsze: nie wydaje mi się, aby któryś ze znajdujących się tam ludzi (ludzi?) pojawił się przypadkiem -- także mamy zgodę pokrzywdzonych na obicie sobie facjanty. Po drugie: z dotychczasowych doniesień medialnych wynika, iż wszyscy dotychczas zatrzymani w świetle polskiego prawa są osobami pełnoletnimi, czyli posiadającymi nie tylko zdolność prawną, ale i zdolność do czynności prawnych (zakładam, że żadnemu z nich do tej pory nie ograniczono prawnie przyznanej pełnej zdolności do czynności prawnych, przez ubezwłasnowolnienie częściowe lub całkowite -- np. w związku z chorobą psychiczną). Usuwa nam to problem z kwestią wątpliwości co do samodzielnego kierowania własnym życiem i ogranicza [prawną] odpowiedzialność osób trzecich (rodziców, opiekunów prawnych).

Do znamion ustawowych kontratypu należy dodać jeszcze pożądane przez resztę społeczeństwa przesłanki, takie jak odpowiednie miejsce ustawki, zachowanie neutralności osób postronnych, wyrażenie wyraźnej zgody na uczestnictwo w danej edycji selekcji... i mamy gotowy team deatchmatche.

Może takie działania zachęcą tych prężnych, młodych ludzi do częstszego spotykania się i wzajemnego eliminowania osobników o podobnym ilorazie inteligencji. Co sprytniejsze (i zwinniejsze) jednostki powinny dość szybko dojść do przekonania, że nie tędy droga -- przez co mają jakieś szanse na uniknięcie losu ostatniej ofiary śmiertelnej "ustawki". Ot, taki uproszczony darwinizm w praktyce.

ps. Dla zainteresowanych uczestnictwem w procesie naturalnej selekcji polecam materiał instruktażowy.

Mieć serce do Łodzi

2011-01-08T15:07:00.003+01:00

Łódź ma centrum, jednak zbyt wielu ludzi nie ma do niego serca.

[dedykuję Marzenie Bomanowskiej]

14 lat wstecz

2011-01-06T00:13:00.000+01:00

Wpis i tak miał powstać, jednak dwie nadarzające się okazje jakoś tak bardziej motywują do skreślenia chociażby kilku słów.

W piątek, 7 stycznia 2011 roku około godz. 14:00 Łódź ma dołączyć do nielicznego grona polskich miast, które podpisały tzw. Kartę Brukselską (z tej radosnej dla części łodzian okazji warto zapoznać się bliżej z jej treścią). Podpisanie dokumentu przez Prezydenta Miasta Łodzi, Hannę Zdanowską, będzie stanowić bezpośrednią realizację jednej z jej przedwyborczych obietnic (dodatkowo: powtórzonej wielokrotnie). Dokument ten ma charakter czysto intencyjny -- nikt za jego nieprzestrzeganie Trybunałem Stanu straszyć nie będzie -- jednak stanowi w moim mniemaniu krok w kierunku zapchania mentalnej, łódzkiej dziury komunikacyjnej.

Druga okazja wiąże się z datą 29 stycznia 1997 roku -- i do tej daty chyba dobrze będzie niebawem wrócić (nie, nie chodzi o to, że tego dnia twórca Ijona Tichego został Honorowym Obywatelem Miasta Krakowa). Niemal równo 3 tygodnie po przyjęciu "łódzkiej" Karty Brukselskiej obchodzić będziemy czternastą rocznicę przyjęcia oraz wejścia w życie Uchwały NR LI/528/97 Rady Miejskiej w Łodzi w sprawie przyjęcia polityki transportowej dla miasta Łodzi. Wydawałoby się, że sięganie do dokumentu sprzed czternastu lat z tajemniczym zarządem gminy, może w najlepszym wypadku trącić myszką. Zaprawdę, zaprawdę powiadam Wam -- po przeczytaniu załącznika do powyższej uchwały chylę czoło przed ówczesnymi radnymi. Niemal wszystkie postulaty wysuwane współcześnie przez zwolenników zrównoważonego transportu (niefajny ten tekst na linkowanej Wikipedii), które wydają się dziś nazbyt rewolucyjne, były postulatami łódzkiego dokumentu (prawa miejscowego!) sprzed kilkunastu lat. Naprawdę fajnie jest przeczytać o konieczności inwestowania w miejscowy system Park&Ride czy o próbie walki ze zjawiskiem suburbanizacji (określanym jako "proces dezintegracji" -- "rozprzestrzeniania przestrzennego"). Dokument świadomie wybierający drogę rozwoju, jaką miały obrać ówczesne (oraz następujące po nich) władze miasta.

Spośród stojących do dyspozycji alternatywnych strategii: pro-samochodowej, miasta bez samochodu i zrównoważonego rozwoju przyjmuje się strategię zrównoważonego rozwoju, która zakłada uzyskanie takiego podziału zadań między transport zbiorowy i indywidualny, że złagodzone zostaną trudności w funkcjonowaniu systemu transportowego i uciążliwości dla środowiska powodowane przez nadmierny wzrost ruchu samochodowego. Stosunek do samochodu i transportu zbiorowego zależeć będzie od charakteru obszaru.

[formatowanie tekstu oryginalne]

Pomimo zobowiązania do wykonania uchwały, dobrej podstawy do przyjęcia strategii transportowej miasta, jej zapisy pozostają do dzisiaj martwe. Ówczesny Zarząd Miasta Łodzi (dzisiaj rolę Zarządu pełni w gminie monokratyczny organ wykonawczy w osobie wójta/burmistrza/prezydenta miasta) został zobowiązany do opracowania harmonogramu realizacji uchwały, jak również do przedkładania Radzie Miejskiej programów przedsięwzięć i sprawozdań dotyczących realizacji niniejszej uchwały w odniesieniu do każdego roku budżetowego. Takich dokumentów nie doczekaliśmy się do dziś.

Oby radosne obwieszczenie Karty Brukselskiej (na które jesteśmy zaproszeni) przez zbieżność dat nie podzieliło losu dokumentu z 1997 roku.

Rząd napisze - prezydent poprawi

2011-01-02T15:12:00.002+01:00

Prezydent RP najwyraźniej znalazł już sens sprawowania przez siebie urzędu prezydenckiego. Chcąc być aktywnym, zaczyna poprawiać kolejne ustawy przygotowywane przez rząd Donalda Tuska -- dodajmy pro forma: rząd pochodzący z tej samej opcji politycznej. Nie zamierzam wgłębiać się w ocenę zmian, które proponowane są przez prezydenta i jego otoczenie, na ten temat spiera się już wystarczająca liczba fachowców, mając na ten sam temat zupełnie odmienne zdania [swoją drogą: dla mnie większość tych zmian to jedynie przypudrowanie noska w sytuacji, w której Polska potrzebuje poważnej operacji plastycznej – ale to tylko takie moje skromne zdanie]. Bardziej interesuje mnie sam mechanizm oraz możliwe jego konsekwencje.

Zaczynając ab ovo -- zgodnie z brzmieniem art. 118 Konstytucji RP inicjatywa ustawodawcza przysługuje (między innymi) Prezydentowi RP. Być może ktoś kiedyś w 1997 roku pomyślał, że nie wpisanie osoby prezydenta (przy jednoczesnym daniu możliwości proponowania swoich ustaw przez Radę Ministrów, Senat, co najmniej 15 posłów oraz 100 tysięcy obywateli) mogło by w jakiś sposób deprecjonować tę funkcję. Chociaż bardziej prawdopodobne dla mnie jest wyjaśnienie tego w znaczący z punktu politycznego sposób: żadna z politycznych sił układających ówczesną konstytucję nie wiedziała, gdzie znajdzie się za kilka lub kilkanaście lat. Także wszyscy woleli sobie zapewnić przynajmniej teoretyczną możliwość kreowania prawnego porządku w państwie.

W ciągu ostatnich 13 lat prezydenci rzadko korzystali z tej możliwości, tym samym zostawiając główny ciężar ustawodawczy wyspecjalizowanym organom (Sejm i Senat) oraz Radzie Ministrów (tutaj postawione są dodatkowe warunki – jak przedstawienie ekonomicznych skutków wdrożenia proponowanych rozwiązań). O inicjatywie obywatelskiej chyba nie ma co pisać – myślę, że większość całkiem dobrze wie, jak kończyły się dotychczasowe próby wykorzystania tego mechanizmu (vide lądowanie kolejnych projektów w koszycach albo szuflolandii). Znamiennym jest fakt, że jedną z nielicznych (o ile nie jedyną) inicjatywą ustawodawczą, która została ostatecznie zrealizowana, jest ta dotycząca przywrócenia ustawowego dnia wolnego w dniu 6 stycznia…

I nagle, po ponad 13 latach funkcjonowania stanowiska Prezydenta RP w niezmienionych warunkach, Bronisław Komorowski w ciągu zaledwie półrocznego okresu sprawowania swojego urzędu zapowiada drugie (!) wykorzystanie zakurzonego mechanizmu prezydenckiej inicjatywy ustawodawczej. Jeszcze ciekawszym jest system wykorzystywania zapisu konstytucyjnego w perspektywie całości polskiego układu politycznego oraz zakresu przedmiotowego proponowanych zmian.

Obie dotychczasowe inicjatywy (przynajmniej według zapowiedzi) mają dotyczyć zmian w systemie emerytalnym. Pierwsza inicjatywa dotyczyła świeżo podpisanej przez prezydenta (sic!) ustawy, na mocy której osoba, która uzyskała uprawnienia emerytalne i chce jednocześnie pobierać emeryturę i pracować, zmuszona została do zwolnienia się z pracy… a następnie ponownego zatrudnienia. Nie mam nawet zamiaru komentować sensowności tego rozwiązania – trudno mi w ogóle wpaść na pomysł, co podmiot liryczny miał na myśli. Prezydent krótko po podpisaniu ustawy zapowiedział wyprowadzenie inicjatywy mającej na celu zmianę tej (absurdalnej?) sytuacji. Wyjaśnienie dotyczyło tego, że ustawa wprowadzała wiele istotnych rozwiązań, z których nie można było zrezygnować, zaś zaproponowana zmiana ma dotyczyć zaledwie jednej z nich.

Druga, ewentualna zmiana (zapowiadana jeszcze przed zakończeniem rządowych prac nad ustawą!) może wskazywać na pewien trend (lub też kierunek działań), jaki ma zamiar obrać urzędujący prezydent.

Jest to dla mnie sytuacja co najmniej paradoksalna z dwóch powodów.

Po pierwsze: prezydent pochodzący z pewnej opcji politycznej planuje poprawiać prace rządu z tej samej opcji politycznej (mamy rząd koalicyjny, jednak z dotychczasowego przebiegu prac widać wyraźnie, że tylko jedna opcja jest w nim wyraźnie aktywna – druga jedynie broni wydartych stanowisk rządowych), przy jednoczesnej przewadze tej samej opcji politycznej w Sejmie i Senacie. Czytaj: poseł AB z PO na początku ma przegłosować ustawę zaproponowaną przez PO, po czym ma zgodzić się na zmianę do tej ustawy, zaproponowaną przez Prezydenta RP – także z PO.

Po drugie: działania takie w pewnym sensie zaburzają pewną myśl konstytucyjną, która przyświeca funkcjonowaniu obecnego systemu. Głównym zadaniem Rady Ministrów (popularnie nazywanej „rządem”) powinno być rządzenie (czyt. sprawowanie bieżącego zarządu nad sprawami państwa). Funkcja prawotwórcza ma zapewniać pewną możliwość wpływania na stan rzeczywisty (dawanie narzędzi pozwalających na skuteczne sprawowanie władzy). Głównym zadaniem Parlamentu – jako reprezentacji narodu – jest ustanawianie zasad, wg których ma funkcjonować państwo, wytyczanie jego granic. Głównym zadaniem Prezydenta RP w obecnym układzie powinno być reprezentowanie państwa, bycie jego mężem opatrznościowym, prowadzenie wewnątrznarodowych koncyliacji wobec różnych stron polskiej sceny politycznej oraz sprawowanie funkcji honorowych i reprezentacyjnych – oraz w pewnym sensie symbolicznie bycie zwierzchnikiem sił zbrojnych (de facto zarząd nad wojskiem sprawuje bezpośrednio najwyższa kadra oficerska, na kadrę oficerską wpływa w największym stopniu odpowiedni minister, prezydentowi pozostaje głównie powoływanie najwyższej kadry oficerskiej, co niemal zawsze jest i tak wynikiem pewnych układów wojskowo-politycznych).

Ustawiając system tak, jak próbuje zrobić to prezydent Komorowski, budujemy system, w którym Prezydent staje w jednej stronie politycznego sporu, budując rozwiązania forsowane przez jedną lub drugą stronę.

Ewentualnie jest to działanie nakierowane na to, że w przyszłym roku PO może nie uzyskać większości w wyborach parlamentarnych (mało prawdopodobne, ale jednak) i nie skonstruuje rządu. Za to prezydenta będzie miała jeszcze przez kilka lat…

Źródła:

Prezydent Bronisław Komorowski poprawia emerytury (Gazeta Prawna, 29.12.2010)

OFE: Prezydencki minister nie wyklucza, że prezydent poprawi przyszłą ustawę o OFE (Gazeta Prawna, 31.12.2010)

Wiedza kosztuje - 100 zł od sztuki

2010-11-24T19:57:00.001+01:00

Rozstanie się z jakże uroczym statusem studenta (nad czym -- przyznam szczerze -- zanadto nie ubolewam) ma jednak swoje negatywne strony. I nie chodzi tylko o to, że za najdroższy bilet miesięczny w Polsce nie płacę już ulgowych 44 złotych. Zresztą i tak przez większą część roku poruszam się po mieście głównie rowerem. Jedną z rzeczy, które bardzo wysoko sobie ceniłem, był dostęp do całkiem sporego zbioru woluminów zgromadzonych w Bibliotece Uniwersytetu Łódzkiego.Co by nie mówić o tej instytucji, zasób zgromadzonych przez nią książek jest nieporównywalny do jakiejkolwiek innej biblioteki w Łodzi. Owszem, Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna na ulicy Gdańskiej w Łodzi też ma spory zasób książek, ale po pierwsze nie dorównuje on temu z uniwersyteckiej BUŁy, po drugie zaś większość bardziej wartościowych książek jest do wypożyczenia jedynie na jedną noc (tylko do skserowania..? - bo o spokojnym przeczytaniu książki na pewno nie może być mowy, chyba że jest to wyjątkowo cienka broszurka albo zależy nam jedynie za samej czynności czytania -- jako takiej). Pozostaje także opcja wypożyczenia "na weekend", ale i to uważam bardziej za jakąś protezę wypożyczalni.

Korzystając z okazji odwiedzenia BUŁ postanowiłem zorientować się jak wygląda w tym momencie moja możliwość korzystania z zasobów biblioteki -- już jako nie-studenta. I owszem, biblioteka daje taką możliwość, jednak za wypożyczenie każdego woluminu trzeba uiścić kaucję w wysokości... 100 złotych (pomijając kwestię jednorazowego zakupu karty bibliotecznej, bo to uważam akurat za kwestię najzupełniej zrozumiałą z organizacyjnego punktu widzenia). Łatwo więc obliczyć, że żeby wypożyczyć (maksymalnie) 5 książek na jeden miesiąc muszę w kasie BUŁ zostawić 500 złotych (brzmi łagodnie -- pół tysiąca złotych brzmi jakoś poważniej). Co wydało mi się jednak jeszcze zabawniejsze, nie istnieje możliwość przelania tej sumy na jakiekolwiek konto bankowe.

OK, ja rozumiem -- biblioteka ma służyć głównie studentom, biblioteka musi się jakoś zabezpieczyć przed ewentualną kradzieżą / zgubieniem książki (jakby studenci nie gubili książek...), ale bez przesady. Wychodzi na to, że moja Alma Mater (powiedzmy) dbała o moje wykształcenie, ale po opuszczeniu jej murów -- już jako absolwent -- nie mam co liczyć na jakiekolwiek ulgowe traktowanie z jej strony. Chyba że władze uczelni wyszły z założenia, że jako absolwent niezwykle prestiżowego Uniwersytetu Łódzkiego zdobędę od razu tak dobrze płatną pracę, że będę mógł sobie spokojnie pozwalać na zamrażanie w uczelnianej kasie miesięcznie 100, 200 czy 500 złotych -- wyłącznie w celu poszerzenia swoich horyzontów umysłowych. Optymiści.

Jest taki kandydat...

2010-10-28T04:20:00.000+02:00

Już zaraz, za chwilę zabieram się za wszystkie rzeczy odłożone na bok. Chciałem tylko podzielić się pewną refleksją przedwyborczą.

Jest dwoje kandydatów.

Kandydat A, startujący z czołowych miejsc jednej z największych partii, w dużym mieście. W mieście, w którym często jeżeli tylko coś się dzieje, Ty od razu wiesz, kto za tym stoi - bo urzędowi akurat zbytnio działać się nie chce albo ma cię w głębokim poważaniu (podpowiedź kategorii - drogi, transport, miejska zieleń). Kandydat A - mimo, że młody wiekiem, generalnie nie widzi potrzeby współpracy z kimkolwiek więcej poza własną partią (wrażenie obserwatora "z zewnątrz"), usuwa też każdą wiadomość, która jest niekoniecznie po myśli kandydata - a do tego obiecuje zmianę i przełom, bo kiedy młodzi dojdą do władzy... I takie tam.

Kandydat B, startuje z ostatnich miejsc na liście. Też z dużej partii, ale jako kandydat niezależny (domyślam się, że żeby w ogóle wystartować, skądś musiał to zrobić...). Kandyduje w niewielkim mieście, w którym działanie organizacji pozarządowych nie jest koniecznością do przetrwania wszystkiego co stoi (miasto generalnie dobrze funkcjonuje), jest zaś próbą aktywizacji społeczeństwa i zbudowania jeszcze silniejszej więzi ze swoją małą ojczyzną.

W programie słowa:

Wydaje mi się, że w Naszym regionie za mało jeszcze dzieje się w kierunku rozwoju i działania organizacji pozarządowych. Budując społeczeństwo obywatelskie to właśnie aktywność ludzi jest fundamentem tworzenia naszej Małej Ojczyzny. Obywatele powinni być przekonani, że mają wpływ na rozwój swojej okolicy.

A za słowami idą czyny, choćby te symboliczne (rozmowa na temat monitoringu kandydatów):

(Kandydat B) Cześć Jarku :) wychodzę z założenia, że jeśli można zmienić aktywnie coś w naszej okolicy to należy to zrobić :) jeśli chodzi o projekt to bardzo słuszna inicjatywa, jutro (w sumie dzisiaj) się tam rejestruje :) Pozdrawiam!

15 hours ago · Like

Jarosław Góralczyk Super podejście! (...),

15 hours ago · Like

(Kandydat B) Formularz wypełniony, czekam na kwestionariusz :)

17 minutes ago · Unlike · 1 person

Drodzy wyborcy,

Zastanówcie się dobrze, na kogo oddajecie swój głos. Ten głos jest naprawdę ważny.

ps. Drodzy kandydaci, przepraszam, że nie oznaczyłem Was w tej notatce. Po pierwsze chodziło mi o przykład, po drugie Kandydat A i tak usunąłby ten wpis ze swojej strony ( ;-) ), po trzecie zaś nie chcę, aby ktoś przypinał mi takie a nie inne afiliacje polityczne.

Bo wiecie, za to lubię wybory samorządowe, że nie głosuję w nich na partię - głosuję na ludzi. I dlatego łatwiej mi jest oddać na Was głos.

Mentalna cenzura

2010-07-10T02:15:00.000+02:00

Cenzuruje nam się mentalnie ostatnimi czasy otoczenie strasznie. Facebook znaczy się, a raczej niektórzy jego użytkownicy. Nie tak dawno temu pewien wiceprezydent pewnego miasta usunął ze swoich znajomych Łódzkie Centrum Społeczne po tym, jak to zamieściło na swojej stronie oświadczenie wyrażające sprzeciw wobec pomysłów budowy w Łodzi "osiedla kontenerów" dla osób zalegających z czynszami. Jakiś czas temu na podobny krok zdecydował się jeden z kandydatów na Prezydenta RP po ujrzeniu swojego zacnego oblicza na opublikowanym przez ŁCS plakacie urodzinowym. Cóż, najpewniej towarzystwo nie przypadło mu do gustu.

Oczywiście nie było by tego krótkiego tekstu bez prywaty, czyli mojej osobistej cenzury, jaką zaliczyłem ze strony jednej z osób dodanych do moich "znajomych" -- po tym, jak umieściłem pod jej linkiem pewien materiał, politycznie dla niej niewygodny. Zachowam się jak gentlemen i nie będę kopał leżącego, także kurtyną milczenia okryję i personalia tej osoby, i wymianę wiadomości z nią po dokonaniu 'cenzury'. Osoba ta wie doskonale, co myślę na temat jej zachowania -- i to powinno wystarczyć. Dodam, że nie mam już jej wśród swoich znajomych, żeby ktoś niepotrzebnych domysłów nie snuł. Doszedłem do wniosku, że znajomość z takimi ludźmi nie jest mi szczególnie do szczęścia potrzebna.

Zastanawiające jest to zjawisko stosowania "mentalnej cenzury". Kiedy temat przerasta, najlepiej go usunąć -- zamiast podjąć z nim polemikę lub przynajmniej spróbować się z nim zmierzyć intelektualnie. Po usunięciu go z monitora własnego komputera temat zniknie -- ale tylko dla nas. A jeśli taki wybieg stosują osoby, które powinny czuć się zobligowane (z racji pełnionych przez siebie funkcji lub wykazywanych aspiracji) do stawania w szranki z tematami dla siebie niewygodnymi... Cóż, wtedy warto się zastanowić, na ile osoby takie warte są naszego poparcia. W końcu my często staramy się jednak zmierzyć z tym, przed czym tamci chowają głowę w internetowy piasek.

Niczego.

2010-07-05T20:23:00.000+02:00

Niczego nie obejrzycie, niczego nie posłuchacie -- bo cały budżet TVP został przejedzony na odprawy na dyrektorów, pensje dla członków zarządu i luksusowe limuzyny.

Przedwyborcze wątliwości

2010-06-19T19:38:00.001+02:00

Ja wiem, że cisza (przed)wyborcza, że kilkaset złotych czy też kilka tysięcy piechotą nie chodzi -- ale ja muszę! Wybory już jutro, a ja nadal mam poważne wątpliwości, na kogo oddać swój niezwykle cenny, wyjątkowy -- jedyny w swoim rodzaju -- głos. Mam trzech faworytów, z których jeden jest lepszy od drugiego, a im dłużej o tym myślę, tym większy mam w głowie mętlik...

Latający Potwór Spaghetti ma spore zaplecze polityczne i przejrzyście spisany, ośmiopunktowy program wyborczy (żeby nie było, że tylko na jego macki lecę. Owszem, prezentują się atrakcyjnie, ale przecież nie to powinno być najważniejsze, nie?!).

Na Cthulhu chciałem głosować, bo koledzy tak głosują. To, że również ma macki, to zupełny zbieg okoliczności. Serio. Rozpoznawalna twarz, obycie w świecie, zapowiedź powrotu -- tak, ten kandydat na pewno ma swoje plusy, które rekompensują brak wyraźnego programu politycznego, do którego mógłbym się tutaj odnieść. A -- wspominałem już, że znajomi na niego głosują? Rzeczywiście, wspominałem.

Last but not least -- Rower. Tak, wiem że jesteście zdziwieni -- ale zaręczam, że nie doceniacie tego kandydata! Wystarczy pojawić się na jakimś jego wiecu wyborczym -- wieczorem, w ostatni piątek miesiąca w Łodzi, Warszawie czy Krakowie i sami się przekonacie, jakim cieszy się poparciem społecznym. Jest niesamowity, prowadzi kampanię przez cały rok. I widać, że naprawdę jest blisko ludzi, ich codziennych spraw -- a nawet można go zagonić do roboty. Taki aktywny kandydat na pewno wielu może przypaść do gustu, także mi.

Sam już nie wiem. Zawrót głowy z tymi wyborami.

Sztuka dyplomacji

2010-06-01T22:43:00.000+02:00

"Na prezydenta Niemiec spadała fala krytyki po tym jak w jednym z wywiadów zasugerował, że wojna w Afganistanie jest motywowana ekonomicznie. "Kraj naszego rozmiaru, zorientowany na eksport i z tego też powodu zależny od wolnego handlu musi czasami posłać żołnierzy, by bronili naszych interesów" - te słowa wywołały burzę w Niemczech. Opozycja grzmiała, że konstytucja nie pozwala na prowadzenie wojen ekonomicznych." [1]

Bo cała zabawa, Panie Köhler, polega na tym, że niektórych rzeczy na głos się nie mówi.

Źródło:

[1] Paweł Słoń, Prezydent Niemiec zrezygnował z urzędu, PSZ [dostęp: 01.06.2010]

Manufaktura - łódzka dzielnica cudów.

2010-05-29T21:43:00.001+02:00

Przyznam szczerze, że po otwarciu łódzkiej Manufaktury bardzo długo tam nie zaglądałem. Centra handlowe to jednak nie są miejsca, w których spędzałbym niedzielne popołudnia, wypoczywając na łonie sklepowych półek.

Po jakimś czasie pojawiłem się tam na zasadzie "muszę kupić -- jest najbliżej". Później kino, następna wizyta w jakimś sklepie, umówione spotkanie.. I tak raz za razem powoli odkrywałem to miejsce.

Aktualnie jestem na etapie "lubię tam wpadać od czasu do czasu" i najmniej chodzi mi o zakupy (których najczęściej dokonuję w innych miejscach -- niechęć do centrów handlowych nadal tkwi we mnie stosunkowo mocno). Lubię zaglądać do Manufaktury, bo jest ona dla mnie łódzką dzielnicą cudów, ostoją dasizmu, wyspą na oceanie zupełnej niemocy sprawczej, w której tonie reszta miasta.

Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że porównywanie Manufaktury do (reprezentacyjnej?) ulicy Piotrkowskiej to jak kopanie leżącego, ale mimo wszystko pokuszę się o to -- lepiej tej cudownej (nie)mocy pokazać się nie da.

Czy:

1. Może być czysto i estetycznie?

2. Może być bezpiecznie?

3. Klienci zechcą iść do sklepów mimo tego, że nie mogą podjechać swoimi samochodami pod same drzwi (jak by tego chcieli niektórzy -- za przeproszeniem -- przedsiębiorcy z Piotrkowskiej)?

4. Mogą być ławki, kosze i inne elementy małej architektury, które niemal niezauważalne, na co dzień są niezbędne.

5. Da się stworzyć miejsce przyciągające ludzi nie tylko za dnia, ale także po zmroku -- miejsce spotkań wszystkich, bez względu na wiek, zainteresowania, status społeczny?

6. Muszą stać drewniane budy, żeby mogły funkcjonować ogródki przy lokalach na świeżym powietrzu w naszym klimacie?

7. Można stworzyć miejsce przyjazne zarówno dla pieszych jak i rowerzystów?

8. Głównymi punktami handlowymi muszą być kebaby lub sklepy z alkoholem za grosze, żeby przyciągnąć w to miejsce klientelę?

A teraz można sobie sprawdzić, jak na te wszystkie pytania odpowiada Manufaktura, jaka zaś jest odpowiedź reszty miasta (w tym ulicy Piotrkowskiej).

Weź Pan iPada (o reklamie, part 2)

2010-04-01T01:46:00.000+02:00

Ten post to właściwie tylko pewne post scriptum do tekstu, który popełniłem kilka dni temu (Maxwell House, czyli o reklamie słów kilka z 27 marca 2010), a które napisało samo życie -- ujmując sprawę górnolotnie i serialowo.

Włączając po całym dniu nieobecności stronę facebook.com przywitały mnie dwa zaproszenia do zostania fanem-testerem nowiutkiego Maca (oczywiście komputer dostałbym w prezencie, do testowania; jednak -- jak pisałem w wyżej wspomnianym poście, chociażby ze względu na moje aktualne położenie geograficzne nie mam za bardzo szans) oraz -- i tutaj Proszę Państwa nowość -- propozycja zostania fanem strony promocyjnej iPada plus oczywiście taki iPad na własny użytek to all of our fans in March & April!

Jak by tak lepiej pogrzebać po tym całym facebooku, to całkiem dobrze wyposażonym gadżeciarzem mógłbym zostać ;] Ciekawe tylko, czy tą kolejną promocję to specjalnie na 1 kwietnia zaplanowali?

ps. Czekam już tylko na "weź Pan cegłę, albo Pan cegłą dostaniesz" ;-)

O sypialni lub też nie (post debatum)

2010-03-30T02:00:00.003+02:00

Przydała by się jakaś krótka notatka na temat dzisiejszej debaty w zadymionym Klubie 77 (żadnej tam "knajpie", Adamie!). Dla przypomnienia -- lub też uświadomienia -- tematem debaty było "Łódź - europejska metropolia czy sypialnia Warszawy? Ambicje czy zŁÓDZenia?", organizowana została z inicjatywy i pod patronatem Jacka Saryusza-Wolskiego, zaś dla potomności -- spis prelegentów: dr Dariusz Trzmielak (dyrektor Centrum Transferu Technologii UŁ), Michał Skrzek (Forum Młodych Dyplomatów), Hubert Barański (Grupa Pewnych Osób), Leszek Jażdżewski (Liberté! / Projekt:Polska) i Jarosław Ogrodowski (Szacunek dla Łodzi). Moderatorem był redaktor J. Grudzień.

Jeszcze załączę oficjalny cel debaty, czyli próba udzielenia odpowiedzi na poniższe pytania:

Jak zachować tożsamość Łodzi dążąc do nowoczesnego jej rozwoju? Jaka powinna być jej architektura jutra? Czy Łódź jest miastem kultury? Co wyróżnia nas od biznesowej Warszawy? Czy Łódź to miasto nauki i nowych technologii? Co zrobić żeby Młodzi utożsamiali się z Łodzią? W jaki sposób dać się innym poznać? W jaki sposób stać się cenionym miastem europejskim?

A treść debaty w sumie odpowiadała celowi, czyli o wszystkim i o niczym konkretnie.

Jak zauważył po debacie Jarek Ogrodowski, mam studenckie nawyki robienia notatek (chociaż nasuwa się pytanie, czy są to nadal studenckie nawyki i czy nie pochodzą z pewnej minionej epoki), także dysponuję ich całkiem sporą ilością -- ale przeglądając je zastanawiam się, co właściwie można by wkleić.

Podczas trwania debaty padła bardzo duża liczba pytań (pokrywających się mniej więcej z szeroko zakrojonym tematem spotkania -- co wcale nie było takie trudne), która niemalże odwrotnie proporcjonalnie miała się do udzielonych na nie odpowiedzi. Po debacie pojawiały się głosy, że było raczej smętnie i mało produktywnie (prawda, Jarku?), ale czego można było się spodziewać w sytuacji, gdy na sali pojawili się sami pytający, zaś kompetentnych osób, mogących udzielić odpowiedzi na przynajmniej część z postawionych pytań -- nie było. Oczywiście główni nieobecni to przedstawiciele lokalnych władz, z których nikt nie raczył zaszczycić debaty swoją obecnością (a może zaproszenia nie były wysłane?). Dlatego też całe to spotkanie składało się głównie z dywagacji, argumentów mniej lub bardziej ad personam, pobożnych życzeń i planów.

Z takich ciekawszych wypowiedzi* (wybór oczywiście mocno subiektywny, przytoczone tutaj fragmenty są jedynie pewnym odwzorowaniem wypowiedzianych kwestii, fragmentów wystąpień poszczególnych prelegentów -- choć starałem się je ująć jak najlepiej; nie są one autoryzowane przez wygłaszające je osoby):

Leszek Jażdżewski:

- stosunek do Łodzi wielu osób można określić jako "love-hate relationship" - nie kocha się za coś, kocha się mimo wszystko -- a Łodzi ciężko zrobić pocztówkę;

- dlaczego takiej debaty nie zorganizował chociażby Tomasz Sadzyński [aktualny komisarz Łodzi - przypis mój], który jest na co dzień w Łodzi, tylko europoseł, który na co dzień jest w Brukseli?

- nie dyskutujemy, czy mamy być bogatsi, czy mamy być szczęśliwsi -- bo mamy być. Pytanie, kto ma to robić -- i czemu władze miasta tego nie robią.

Jarosław Ogrodowski:

- w punktu widzenia mieszkańca miejscowości położonej między Łodzią a Warszawą, Łódź straciła miejsce "pomiędzy"; Warszawa przyciąga, zaś Łódź odpycha. Jest brudna, nie jest zadbana, na ulicy Piotrkowskiej nie ma nic oprócz rozpadającej się nawierzchni czy np. zaledwie 7 ławek. Ważne są małe szczegóły, tworzące życie tego miasta, o które właściwie nikt w nim nie dba;

- ostatnie lata -- które inne miasta wykorzystały na poprawienie swojej pozycji -- były dla Łodzi zmarnowane;

- Wrocław miał z budowaniem swojej pozycji i tożsamości większe problemy, niż Łódź. Weźmy za punkt wyjścia rok 1997 -- po powodzi do zniszczonego Wrocławia pomoc wysyłała między innymi Łódź -- a gdzie jest teraz Wrocław, gdzie jest Łódź? Co zrobiliśmy? Wyremontowaliśmy kawałek Pomorskiej, kawałek Kilińskiego i zbudowaliśmy Łódzki Tramwaj Regionalny?

[jako częściowa replika padł argument ze strony jednej z wypowiadających się osób, że mieszkańcy Łodzi mieli dużo wcześniej "przetrącony kręgosłup" biorąc pod uwagę budowanie związku ze swoim miastem na zasadzie identyfikacji oraz dumy z jego historii -- wmawiano im, że Łódź jest brzydka i tak też się z nią obchodzono.]
- w Żyrardowie na dworcu mnie wita tablica ifnormująca o tym, że jest to miasto z przemysłową historią, informacjami na temat miejsc wartych odwiedzenia oraz przywitaniem i wyrażoną radością z faktu z przyjazdu do miasta -- a czemu w Łodzi nie ma czegoś takiego? Wystarczyło by odpowiednio wykorzystać zakupione citylighty. A gdzie są znaki informujące o dojeździe do reprezentacyjnej dla Łodzi ulicy Piotrkowskiej? Nie ma takich.

- występując z pozycji niezaangażowanego (bezpośrednio) politycznie działacza organizacji pozarządowej udaje nam się coś więcej osiągnąć, niż uzyskując dwa - trzy mandaty radnych, którzy co najwyżej mogą napisać interpelację. Jeżeli byłbym radnym, byłbym postrzegany jako polityczna konkurencja.

[był to argument na pytanie o to, dlaczego osoby udzielające się w organizacjach nie kandydują na stanowiska związane z bezpośrednim sprawowaniem władzy w jednostce samorządu lokalnego]

(chciałem umieścić jeszcze ten cytat o Łodzi i dziecku z Downem, ale nie chcę, żeby był przez kogoś źle zrozumiany w oderwaniu od całości kontekstu, także jak Jarek będzie chciał, to dopowie)

Hubert Barański:

- występują dwa zjawiska dotyczące podejścia do Łodzi -- niewiedza lub zbyt duże aspiracje. Ci, którzy wiedzą dużo chcą jeszcze więcej i przy niespełnieniu ich oczekiwań uważają, że się nic nie dzieje. Ci którzy nie wiedzią, nie oczekują niczego (?)

- zaistniałej sytuacji są winne dwie grupy: winni są politycy dbający jedynie o swój własny ogródek. Tacy, którzy będąc w Warszawie zapominają, że są z Łodzi [nie przywiązują większej wagi do swych łódzkich korzeni - przypis mój]. Jednak to my decydujamy o tym, kto politykiem jest, a kto nie [w ramach wezwania Huberta do aktywnego włączenia się w kreowanie politycznej rzeczywistości przez udział w wyborach - przypis mój] Drugą grupę stanowią dziennikarze, którzy często nie potrafią dostrzec tego, co w Łodzi jest dobre i w poruszanych tematach zbyt często kreują jedynie negatywny wizerunek Łodzi. Lubują się w dopieprzaniu miastu;

- wiele tematów dotyczących społecznej aktywności mieszkańców miasta, które dla dziennikarzy są ważną wiadomością w innych miastach, w Łodzi nie wywołuje większego zainteresowania;

- tożsamość Łodzi można budować m.in. na gruncie licznych łódzkich zabytków, które politycy niszczą [w odniesieniu do sprawy A politycy je niszczą [w odniesieniu do chociażby sprawy Resursy Rzemieślniczej na ul. Kilińskiego - przypis mój]

- w Łodzi szczycimy się Janem Pawłem II, który ma nadane Honorowe Obywatelstwo Miasta JPII, a który był w mieście 8 godzin. Nie pamiętamy jednocześnie o Karolu Scheiblerze czy Izraelu Poznańskim -- twórcach potęgi Łodzi;

Jacek Saryusz-Wolski:

- od Wrocławia różni Łódź tkanka społeczna -- tamte miasta mają większe i prężniej działające elity [kwestia zatrzymania elit w Łodzi - przypis mój]

- w Polsce nie będzie lepiej, dopóki partii politycznych nie użyjemy do odpowiednich celów. Kiedy mówi "this is political", oznacza to coś szlachetnego, wyższego, słusznego. W Polsce stwierdzenie "to jest polityczne" ma głównie negatywne zabarwienie; dotyczy czegoś zbrukanego, nędznego, niegodnego;

Krzysztof Grabarczyk (uczestnik debaty)

- Łódź może stać się sypialnią Warszawy i nie należy się tego obawiać. Będzie to jedynie część mieszkańców Łodzi, którzy w Warszawie będą pracować, jednak ich główny ośrodek zainteresowania pozostanie w Łodzi, gdzie będą wracać, korzystać ze służby zdrowia, spędzać swój wolny czas, wychowywać i kształcić swoje dzieci. Konieczna do tego jest rozbudowa infrastruktury (między innymi usprawnienie połączeń na linii Łódź-Warszawa), poprawienie działania służby zdrowia (nawet i w celu przyciągania do Łodzi "turystyki zdrowotnej"), zapewnienie jak najlepszego systemu edukacji.

Inne ważne tematy, które były poruszane to między innymi kwestia braku większego zaangażowania w życie miasta inteligencji skupionej wokół łódzkich uczelni wyższych, brak współpracy tych uczelni oraz innych organizacji na rzecz wspólnych projektów dla Łodzi, poczuciu niemocy sprawczej przez działaczy organizacji społecznych w starciu z urzędnikami (brak wsparcia ze strony urzędników dla inicjatyw społecznych oraz ignorowanie ich postulatów), kwestia wykorzystania pozycji, jakie na naukowej mapie Polski zajmują łódzkie uczelnie wyższe.

Jedyna kobieta, która zabrała w debacie głos (drogie Panie, to jest prztyczek w waszą stronę) -- Agata z Forum Młodych Dyplomatów, o ile mnie pamięć nie myli -- mówiła o niewielkiej liczbie głosów potrzebnych do bycia wybranym w Łodzi na radnego oraz o szansie, jaka z tego wynika dla wyłonienia odpowiednich kandydatur ze strony organizacji zaangażowanych społecznie w Łodzi i uzyskania przez te osoby mandatu radnego.

Z bardziej egzotycznych -- w moim przeczuciu -- pomysłów padłu hasła utworzenia wspólnego ruchu politycznego pod hasłem "Szacunek dla Łodzi" oraz (od innej osoby) spisania swojego rodzaju umowy -- odpowiednika dawnych pacta conventa -- między mieszkańcami a wybieranym włodarzem (radnymi?) miasta [co -- swoją drogą -- jest raczej niewykonalne w świetle obowiązujących w Polsce przypisów, ale pomysł padł, więc odnotowuję].

* mam w zapasie dużo więcej wypowiedzi, ale starałem się wybrać takie, które -- nawet w pewnym oderwaniu od kontekstu -- będą oddawały w przynajmniej minimalnym stopniu intencje wypowiedzi danego prelegenta. Za ewentualne przekręcenia serdecznie przepraszam, nie są one celowe -- jestem także otwarty na wszelkie ewentualne sprostowania i poprawki.

No to sobie podyskutowaliśmy.

post scriptum
Konkurencyjna relacja niejakiego gothmuchy (kto wie, kim on, ten niech się cieszy) -- czyli spojrzenie od nieco innej strony.

Maxwell House, czyli o reklamie słów kilka

2010-03-27T22:49:00.002+01:00

Ha, i będzie z innej beczki -- czyli rozważań o współczesnej formie reklamy słów kilka. Od początku. Najsampierw Maxwell House (nie mają nawet strony na polskiej Wikipedii?) zorganizował na facebooku akcję Maxwell House z Tobą bez przerwy, czyli rozdawanie kubków termicznych (muszę przyznać, że całkiem fajnie wyglądających) dla wszystkich, którzy dołączą do grupy o nazwie tożsamej z nazwą akcji reklamowej -- i podadzą swoje dane (o czym część już oczywiście zapomniała, ale mniejsza). O samej akcji całkiem zgrabny tekst popełnił Grzegorz Marczak na AntyWebie, jeśli ktoś ma ochotę, zachęcam do przeczytania. Generalnie -- kubków: 10.000, fanów (już na dzień 23 marca!): 14.000 . I przyznam się, że o akcji zapomniałem -- aż dzisiaj...

Dzisiaj zaproszenie na facebookową stronę Apple is giving away a New Mac book Air to all of its fans! przesłał mi Maciek (przy okazji -- pozdrowienia ;-) ). Trzeba przyznać, nowy Mac to nie kubek termiczny. Już w tym momencie strona ma 18,257 fanów, a zapewne akcja dopiero się rozkręca (i chyba nie tylko mi przypomina coś, co było już kilka dni temu) [tak btw. niestety Maciek musi obejść się smakiem: We're sorry! This offer is not available in your area. You will be redirected shortly. Następnym razem, Maćku -- jak tak dalej pójdzie, to za jakiś czas znowu o czymś podobnym usłyszymy ;-) ]. Chwilę później przeglądając profilowe wieści, trafiłem do Justyny (również Tobie -- pozdrowienia ;-) ). A tam na stronie jak byk: Justyna likes Maxwell House z Tobą bez przerwy's link. W tym momencie skusiłem się, żeby zajrzeć na stronę Maxwella -- i muszę przyznać, że lekcje marketingu odrobili wzorowo! (w przeciwieństwie do co niektórych naszych polityk(ier)ów, którzy działania na żywym organizmie, jakim jest internet, jeszcze muszą długo ćwiczyć). Nie dość, że przeprowadzili świetną, marketingową akcję, to w tym momencie udaje im się doskonale budować wokół marki społeczność, która żywo reaguje na wysyłane przez firmę komunikaty (a ten uważam za majstersztyk w dziedzinie: Dość już o gadżetach! Zacznijcie myśleć o wieczornej imprezie! Naprawdę szalone domówki - zdarzają się w realu czy to jedynie teledyskowa fikcja?|| 380 people like this, View all 83 comments).

Brać udziału w akcji nie brałem, ale jestem pod wrażeniem sprawności jej przeprowadzenia, konsekwencji w działaniu oraz pomysłu na jej dalszą realizację. Gratulacje!

Obywatelskość w nazwie, w sercu brak.

2010-03-26T09:58:00.000+01:00

A jednak, będzie kilka słów o farsie prawyborczej w Platformie Obywatelskiej. W partii, która w swojej nazwie szczyci się słowem "obywatelska" -- wg w miarę aktualnych informacji -- w prawyborach wzięło udział jedynie ok 50% działaczy (swoją drogą -- jedna z największych partii w Polsce, z tego co słyszałem, ma na terenie całego kraju jedynie ok 50 tys członków). I to żeby chociaż na pogodę można było zrzucić! A tu i pogoda dobra, i nawet nie miała nic do rzeczy -- bo prawybory odbywały się za pomocą systemu teleinformatycznego (internetu, się znaczy). A niech tylko któryś z członków tej partii (poseł, senator, członek szeregowo-lokalny, whatever) odezwie się chociaż słowem na temat potrzeby zwiększenia udziału społeczeństwa w polityce. Niech chociaż o tym mruknie czy zacznie narzekać -- wyśmieję. A jeżeli powie, że nie miał na kogo głosować -- zrozumiem. Bo ja też nie mam.

Jest jeszcze inna ciekawa, poboczna kwestia, dotycząca reakcji Państwowej Komisji Wyborczej (PKW) -- a właściwie jej braku. Dla tych, którzy jeszcze nie wiedzą -- nie ma jeszcze oficjalnego terminu wyborów prezydenckich w 2010 w Polsce, nie ma jeszcze oficjalnych kandydatów na Prezydenta RP. Jeżeli czuje się ktoś zaskoczony tym faktem, nie dziwię się. Jako ciekawostkę dorzucę jeszcze to, że wszelkie działania mające charakter kampanii przedwyborczej przed ogłoszeniem terminu wyborów i oficjalną rejestracją kandydatów są nielegalne. Co weselsze, PKW za takowe nie uznała prawyborów w PO, traktując to jako dozwoloną działalność partyjną. Wszelkie spotkania z wyborcami to po prostu wypełnianie obowiązku kontaktu elektorów z elektoratem. Andrzej Olechowski na Prezydenta to również nie jest kampania wyborcza.

Czy takie przepisy mają jeszcze jakikolwiek sens?

Kabaret POlityczny

2010-03-22T10:55:00.000+01:00

Szczerze mówiąc naprawdę miałem ochotę napisać kilka słów na temat parodii debaty politycznej, zorganizowanej przez PO pomiędzy Radosławem Sikorskim a Bronisławem Komorowskim -- ale po co? Lepszej parodii sam bym nie wymyślił, a kabaretowa scena polska będzie miała -- w moim mniemaniu -- coraz większy problem ze stworzeniem dobrej satyry politycznej. Zrobienie satyry satyry wcale nie jest takie proste.

Ale najsmutniejsze jest to, że wszyscy się z nich śmieją -- a i tak zagłosują. Mnie to smuci.

Czerwony telefon po europejskiemu

2010-02-23T10:53:00.002+01:00

Jakiś czas temu Radosław (dla przyjaciół from USA -- Radek) Sikorski został zmuszony do obrony czci swojej małżonki przed atakiem pewnego Pana od Małpek, również z PO. Szczerze mówiąc nawet nie chcę jakoś szerzej komentować tego, czy Pani Anne Applebaum ma prawo posiadać swoje zdanie, czy też nie. Ot, po prostu nie zgadzam się z Panem Januszem i tyle. A przy okazji wierzę w inteligencję oraz wyczucie Pani Applebaum, także nie spodziewałbym się z jej strony jakiś większych problemów po ewentualnej elekcji jej małżonka na stanowisko Prezydenta (nadal III) RP.

Dla mnie ciekawsza jest inna kwestia -- czy przypadkiem Pani Anne Applebaum nie ma racji, krytykując sposób prowadzenia przez UE swojej polityki transatlantyckiej?

Chciało by się rzecz -- a miało być tak pięknie. Nowy Traktat, nowa rola Wysokiego Przedstawiciela Uni ds ZiPB, nowa forma przewodnictwa w Radzie Europejskiej -- i wszystko chodzi jak w zegarku. Cud, miód i maliny. Niestety lub też stety (dla mnie osobiście -- to drugie) w dużym stopniu zgadzam się z wizją prowadzenia polityki zagranicznej, prezentowanej przez dr Przemysława Żurawskiego vel Grajewskiego -- i dlatego od samego początku nie miałem większych złudzeń co do skuteczności wprowadzanych zmian w tym zakresie. To było by zbyt piękne. Zaczęło się od kontrowersyjnych nominacji (w rolach głównych Catherine Ashton oraz Herman Van Rompuy) -- później było (a w ogóle coś poza tym było?) już tylko weselej. Dość szybko okazało się, że wizja nowej polityki zagranicznej (NPZ? A kiedyś nawet NEP było, tylko gdzie indziej) to takie pobożne życzenie, tudzież wishful thinking.

News na dzisiaj w tym temacie -- czyli "Kolejne zarzuty wobec Catherine Ashton" [1]. Rozchodzi się o nominację przedstawiciela UE w Waszyngtonie w randze ambasadora (o osobę, która tę nominację uzyskała). Chyba przyznacie rację, że jest to dość ważna w relacjach transatlantyckich persona? Skoro więc na tak ważne stanowisko wybiera się osobę, która wywołuje kontrowersje (oficjalne pismo szefa szwedzkiej dyplomacji, zawierające skargą w sprawie tej nominacji to -- w języku dyplomatycznym -- dość mocna reakcja; a znając pragmatyczne i umiarkowane podejście dyplomacji krajów Skandynawskich, tym bardziej reakcja ta wywołuje we mnie pewien niepokój i zdziwienie).

Jak widać, europejska wersja czerwonego telefonu nadal coś za bardzo działać nie chce. A Barack Obama nadal nie będzie miał z kim pogadać.

[edit]

Bo właśnie pojawiła się kolejna pocieszna wiadomość*: "Reakcja UE na Białoruś: dokonają przeglądu polityki. W kwietniu." Amen.

* Co prawda nie chodzi o relacje UE-USA, ale (złudnej) wspólnej polityki zagranicznej UE jak najbardziej dotyczy.

Źródła:

[1] Kolejne zarzuty wobec Catherine Ashton, Onet.pl [dostęp: 22.02.2010]

Się dzieje, czyli będzie weselej.

2010-02-21T12:31:00.011+01:00

Tyle się wokół dzieje, że aż szkoda zmarnować okazję do napisania kilku słów. Po primo -- uczcie się, Czytelnicy Drodzy, jak można coś zrobić, żeby tego nie zrobić (czyli -- w tym wypadku -- jak wypromować zdjęcie, które się bojkotuje*). Z dzisiejszej strony Gazety możemy przeczytać o tym, jak to "Światowe agencje bojkotują zdjęcie ze spotkania Obamy z Dalajlamą" [1]. O które zdjęcie chodzi? O główne, zamieszczone w w/w artykule. Wnioskuję to stąd, że jest to jedyne zdjęcie zamieszczone na flickr.com/whitehouse przedstawiające Obamę rozmawiającego z Dalajlamą. Swoją drogą -- przecież normalnym jest, że ludzie na poziomie, z tytułami, muszą sobie spokojnie porozmawiać; po co zaraz mają się w to mieszać media? Jeszcze by w Państwie Środka usłyszeli coś, czego usłyszeć nie powinni o Tych, o Których Się Nie Mówi.

Druga pocieszna sprawa -- nasz nieoceniony Władysław Frasyniuk na spotkaniu w Londynie zaproponował, aby znieść obchody Święta Niepodległości (dla przypomnienia, 11 listopada), bo jest wtedy za zimno i zbyt ponuro [2]. Ale żeby nie być tylko takim be-be, zaproponował coś w zamian -- obchody rocznicy wyborów do Sejmu Kontraktowego z 4 czerwca 1989 (18 czerwca również, Panie Włodzimierzu? Bo jeżeli tak, to tym lepiej -- więcej świętowania dla narodu). Dlaczego 4 czerwca? Bo według Pana Frasyniuka "to właśnie 4 czerwca ''wampir komunizmu został (ostatecznie) przebity osinowym kołkiem'', a Polska była w awangardzie przemian w dawnym obozie moskiewskim". [2] Panie Władysławie, to może Pan sobie przypomni historię, w której sam Pan uczestniczył? Po pierwsze z "wampirem komunizmu" do tej pory się nie uporaliśmy należycie (kołek był za płytko wbity?), po drugie tylko wybory do Senatu były wolne, po trzecie zaś tamte wydarzenia do tej pory dzielą Polaków -- a po co zamieniać coś, co łączy czymś, co dzieli? Strzelił Pan sobie w piętę (btw. zimno i ponuro? Panie, zachowaj Pan minimum powagi w argumentacji, jeżeli już wypowiada się Pan w tak poważnych sprawach).

Po trzecie -- lubię, kiedy ludzie piszą na blogach jakieś ciekawe rzeczy, których można się później nieco poczepiać. Kolega-bloger Wojciech Podlaski z Leżajska napisał niezwykle sympatyczną notatkę na temat tego, jak to przyjemnie i uroczo jest u naszych wschodnich sąsiadów, zadając "Kilka pytań na temat polskich organizacji na Białorusi" [3]. To może podpowiem kilka odpowiedzi?

1) Dlaczego polskie władze tak faworyzują Andżelikę Borys?
Odp. Bo jest niezależna od władz białoruskich i dba o interesy Polaków (którzy ją wybrali), a nie o interesy nomenklatury białoruskiej (która sobie wybrała Pana Kruczkowskiego)?

2) Czy dla Kaczyńskich i Tusków pan dr Kruczkowski (uznawany przez władze Białorusi szef Związku Polaków) to gorszy Polak?
Odp. Pewnie już nie pamiętasz, jak wyszedł do Polaków i zaczął mówić do nich w języku rosyjskim? (tak, już jako szef oficjalnego Związku Polaków na Białorusi made by Łukaszenko) I mimo protestów i nawoływań zgromadzonych, nadal mówił w tym języku -- ani słowa po polsku. Przypadek? Nie sądzę.

3) A może czymś się naraził ,,starszym i mądrzejszym’’, których polscy politycy słuchają jak ,,świnia grzmotu’’?
Odp. Patrz (chociażby) punkt wyżej.

4) Przecież dom polski w Iwieńcu nie ma być znacjonalizowany, tylko przekazany Związkowi Polaków pod przywództwem pana Kruczkowskiego. Tak czy, tak będzie w polskich rękach. W czym jest problem?
Odp. W tym, że przekazanie ośrodków polskich Kruczkowskiemu to przekazanie ośrodków władzom białoruskim? Mój Drogi, tam nie ma tak, jak w Polsce -- jest rząd, są organizacje pozarządowe. Tam wszystko, co niepodporządkowane władzy centralnej, jest be-be.

5) Czy zatem jest tak, jak, że WSZYSCY Polacy są prześladowani przez białoruskie władze?
Odp. Nie, tylko ci, którzy w jakimś stopniu ośmielają się nie zgadzać z linią polityczną Łukaszenki. Ale jasne, możesz uważać to za wystarczający powód do represji.

[à propos -- znacie brzydszy graficznie serwis blogowy niż Onet.pl? Przynajmniej taka jest moja opinia w tym temacie -- ja (jeszcze) nie znam.]

No dobrze, już się nie pastwię. Podpowiem tylko, że -- osobiście -- wolę "geriatryczny Zachód" (Twoje słowa, Kolego Wojtku), niż prężną i młodą (?) siłę białoruską, podporządkowaną jednemu człowiekowi z manią władzy.

A na sam koniec (deser?) dorzucam dwie sprawy:
Primo: Roman Giertych -- wg Onet.pl -- wraca do TOP 100 "elity". Dziękuję serdecznie za ujęcie słowa "elita" w cudzysłów; jeszcze by ktoś pomyślał, że piszecie to słowo w tym kontekście serio.

Secundo: Mam nadzieję, że Argentyna znowu nie straci całej swojej floty... [5]. Swoją drogą, to nie jest ten sam kraj, co z 1982. Tym razem na forach dla Brytyjczyków już by się pewnie nie skończyło.

* OK, może TOK FM / Gazeta.pl nie przyłączają się do bojkotu (?), ale zgodnie ze starym porzekadłem -- "co raz wrzucone do sieci, to już tam zostanie". Wierzycie, że to zdjęcie jednak nie obiegnie świata? Podpowiem, już obiegło.

Źródła:
[1] Światowe agencje bojkotują zdjęcie ze spotkania Obamy z Dalajlamą, Gazeta.pl [dostęp: 21.02.2010]
[2] Frasyniuk: Znieść święto 11 listopada. "Jest zimno i ponuro", Gazeta.pl [dostęp: 21.02.2010]
[3] Wojciech Podlaski, Kilka pytań na temat polskich organizacji na Białorusi, blog - Onet.pl [dostęp: 21.02.2010]
[4] Top 100: Roman Giertych wraca do "elity", Onet.pl [dostęp: 21.02.2010]
[5] Nowy konflikt wokół Falklandów, Onet.pl [dostęp: 21.02.2010]

Post debatum (komentarze)

2010-02-06T16:23:00.011+01:00

Wyjątkowo -- wpis zbiorczy. W poprzednim tekście, który zdarzyło mi się popełnić (Post debatum), w ostatnich jego słowach wyraziłem swoje zainteresowanie feedbackiem blogosfery (i szerzej -- społeczeństwa za pomocą platform komunikacji elektronicznej, głównie portali społecznościowych) na wydarzenia z 5 lutego, czyli spotkania "internautów" z Premierem Donaldem Tuskiem w Kancelarii Premiera.

Wpisy oczywiście ukazało się stosunkowo szybko (siła internetu w praktyce), w większości także były zgodne w ocenie wydarzeń oraz skutków spotkania. Oczywiście lista poniższa będzie bardzo wybiórcza, bo na tak istotny dla społeczeństwa temat na pewno ukazały się dziesiątki, jeśli nie setki wpisów (przynajmniej takie jest moje wyobrażenie w tej kwestii, całości internetu jeszcze nie przeczytałem ;-) ). Jednak wybrałem wpisy -- w mojej ocenie -- warte przeczytania. Tym bardziej, że część z nich została sporządzona przez osoby, które były bezpośrednimi uczestnikami debaty (w realu, rzecz jasna) [w samej liście kolejność -- w zasadzie -- przypadkowa]

* Grzegorz Marczak, AntyWeb, O Premierze, Blogerze i Blipie czyli komentarz po debacie

* Jakub Śpiewak (uczestnik debaty), Opinie całkowicie prywatne, Po debacie u premiera - nie będzie cenzury?

* Mirosław Usidus (uczestnik debaty), wirtualnemedia.pl, Było miło - czyli premier obiecał

* Jarosław Lipszyc (uczestnik debaty), Lipszyc, Refleksje po debacie z Tuskiem

* Wacław Iszkowski (uczestnik debaty), Polska Izba Informatyki, Powstanie Społeczeństwa Informacyjnego

* Olgierd Rudak, Lege Artis, Dlaczego uważam, że nie mam o co pytać premiera (wpis przytaczałem we wcześniejszym poście, ukazał się na pół godziny przed rozpoczęciem debaty)

W zestawieniu zabrakło mi głosu samego organizatora, Maćka Budzicha z Mediafun.pl, ale pewnie jego brak może wynikać ze zmęczenia Maćka (zorganizowanie tego spotkania musiało go sporo kosztować), ewentualnie z chęci zachowania pewnej obiektywności i dystansu do tematu. Jedna z jego wypowiedzi -- poza blogiem -- została sprowokowana reakcją części Wykopowiczów, którzy mieli pewne (uzasadnione lub też nieuzasadnione) pretensje co do sposobu przeprowadzenia debaty -- a niektórzy również ad personam do samego Maćka.

W internecie dostępne są również fotoreportaż autorstwa Jana Rychtera (chyba najczęściej wykorzystywany) czy relacja ze spotkania na Wiadomości24.pl (Rejestr stron i usług niedozwolonych na razie nam nie grozi).

Dziękuję wszystkim za włożoną pracę, za wyrażone opinie, uczestnictwo lub też wspieranie debaty -- i oby do następnej, owocnej w jak największym stopniu.

[edit: 21:10]

Maciej Budzich -- w ramach reakcji na wydarzenia z wczoraj -- zamieścił na swoim blogu listę komentarzy rozproszonych po sieci, dotyczących spotkania z Premierem (Relacje z mediów, komentarze i oceny Debaty ZapytajPremiera.pl) co myślę, że warto odnotować. Część z zamieszczonych linków się pokrywa z zamieszczonymi przeze mnie, jednak lista Maćka jest pełniejsza.

Pojawiły się również dwa komentarze, które -- myślę -- warto zauważyć. Olgierda Rudaka (Lege Artis) "Przywożę wam pokój" oraz niepodpisany tekst zamieszczony na BlockOut Polska (autorem -- z tego co wynika z tekstu -- jest przedstawiciel BlockOutu obecny na spotkaniu, z Premierem, niestety Jego personaliów nijak nie mogę sobie przypomnieć) -- "Spotkanie i prawda po spotkaniu". Teksty są o tyle istotne, że wyrażają zdania -- częściowo lub całkowicie -- krytyczn-sceptyczne wobec wydarzenia, co wzogaca dyskusję, czyniąc ją jeszcze bardziej wielopoziomową.

Post debatum

2010-02-05T17:32:00.007+01:00

Ufff. 3,5 godziny debaty, całość udało się prześledzić. Zgodnie ze słowami Maćka Budzicha całość dyskusji przenosi się teraz do sfery czysto wirtualnej (choć oczywiście deklaracje na temat woli kontynuacji debaty -- także w rzeczywistości niewirtualnej -- padły).

Żeby zacząć trochę nie po polsku, zacznę od plusów -- czyli co (moim zdaniem) się udało i z czym wiążę pewne nadzieje na przyszłość.

Po pierwsze deklaracja Premiera Tuska o wycofaniu się z pomysłu RSiUN (wspominałem już o nim w jednym z wcześniejszych wpisów z 20 stycznia Cenzury ci u nas dostatek). Choćby dlatego warto było zorganizować to spotkanie i poświęcić swoje 3,5 godziny. Na razie jest to jedynie deklaracja (jak wiadomo, w przypadku Pana Premiera było już wiele takich), jednak wierzę, że środowisko internetowe -- które dzisiaj pokazało, że zorganizować się potrafi -- przypilnuje tego tematu.

Po drugie pojawienie się pomysłu utworzenia specjalnej platformy (nie mylić z tą obywatelską), za pomocą której odbywać by się mogły konsultacje społeczne ws proponowanych projektów ustaw rządowych. Jest w tym temacie jeszcze bardzo wiele pytań -- kto i na jakiej zasadzie mógłby wyrażać w tym temacie swoje zdanie, na ile było by brane ono pod uwagę, w jakim trybie odbywałyby się owe konsultacje, czy platforma służyła by również do konsultowania projektów ustaw pochodzących z innych źródeł (nie zapominajmy, że według obowiązującej Konstytucji RP nie tylko Rada Ministrów posiada kompetencję inicjatywy ustawodawczej). Dodatkowo warto pamiętać, że według słów jednego z przedstawicieli strony rządowej projekt takowego rozwiązania mógłby zostać przedstawiony już w lutym (tego roku?) -- mam nadzieję, że dobrze zapamiętałem ten fragment, niestety nie sporządziłem sobie z całości wyczerpujących notatek. Liczę na to, że chociażby obecni na debacie Jarek Lipszyc i Maciej Budzich byli w tym temacie bardziej przezorni.

Po trzecie chęć samego podjęcia rozmowy oraz zapewnienie o możliwości jej kontynuacji -- a także poszukiwanie nowych drug jej prowadzenia. Jestem realistą i wiem mniej więcej, czym różnią się deklaracje od realnych działań. Mimo wszystko zaistnienie tych pierwszych poczytuję jako pewną nadzieję na przyszłość.

Teraz niestety czas na tę mniej przyjemną część, czyli co według mnie było nie do końca w porządku.

Po pierwsze bardzo duża liczba ogółów -- i to zarówno ze strony rządowej, jak i zadających pytania (tak, tak -- można było ukłuć mocniej i celniej). Zdaję sobie sprawę z tego, że poruszana tematyka była niezmiernie szeroka i nie wymagam tego, aby padły już teraz konkretne deklaracje (chociaż -- o czym pisałem wcześniej -- warta jest odnotowania ta dotycząca RSiUN, jednak można ją traktować na zasadzie wyjątku, nie reguły). Poza tym -- co również chciałbym podkreślić -- nawet jeżeli pojawiały się szczegółowe pytania, w większości nie uzyskały one odpowiedzi strony rządowej.

Po drugie (co jest punktem ważnym) prawie w ogóle nie wzięto pod uwagę pytań zadawanych przez internautów -- a przynajmniej takie można było odnieść wrażenie, co na pewno nie przysporzy sympatii ani w stosunku do strony rządowej, ani do samej idei organizowania takich debat. Obserwowałem przez niemal cały czas dyskusję, jaka toczyła się na chat'ie Onet.pl (która to strona była rekomendowana przez zapytajpremiera.pl jako jedna z możliwych dróg zadawania podczas debaty pytań). Owszem, wymiana opinii była tam momentami niezwykle chaotyczna, spora część wypowiedzi albo omijała główny temat debaty, albo nie nadawała się do zacytowania, moderatorzy chyba nie przez cały czas dawali sobie radę z zapanowaniem nad ponad 400 zalogowanymi użytkownikami (co sprawiało wrażenie cenzury -- na własnej skórze przekonałem się, że niektóre moje komentarze nie zostały opublikowane). Ale jednocześnie warto zaznaczyć, że padło tam bardzo wiele stosunkowo szczegółowych i trafnych pytań, które nie miały możliwości przebicia się do głównej przestrzeni debaty (czyli tzw. reala). O ile się nie mylę podczas tych 3,5 godzinnej rozmowy tylko raz (sic!) odwołano się do opinii / zdania internautów (jakoś na początku debaty), dotyczyło to głosów wyrażonych na Flakerze. To zdecydowanie za mało, żeby internauci nie poczuli się zignorowani przez wszystkich uczestników spotkania. W takim razie albo robimy debatę z zaproszonymi gośćmi, która będzie transmitowana na żywo i do obejrzenia -- bez możliwości uczestnictwa w niej z zewnątrz, albo możliwość tego uczestnictwa w chociaż minimalnym stopniu starajmy się zrealizować.

Na razie tyle z przemyśleń "na gorąco" oraz takich pierwszych uwag dotyczących zarówno samej debaty, jak i dalszego losu projektu ustawy (tego, oraz projektów następnych).

Czekam na dalsze komentarze blogosfery w tej kwestii.

[edit i post scriptum]

Na jeden z pierwszych komentarzy już trafiłem -- co prawda osoby nie uczestniczącej w debacie, jednak komentarz jak najbardziej jej (znaczy się -- debaty) dotyczy. Chodzi oczywiście o Olgierda Rudaka, Lege Artis i Dlaczego uważam, że nie mam o co pytać premiera.

Zadławimy się rosyjską energetyką

2010-02-04T13:43:00.010+01:00

Właśnie przeczytałem, że Możejki nam powoli odpływają [1]. Na razie o sprawie jest stosunkowo cicho, ale w kontekście ostatnich wydarzeń warto zwrócić na to szczególną uwagę.

Wiadomo od lat, że z polską sytuacją energetyczną najlepiej nie jest. Ciekawi mnie, dlaczego nikt do tej pory nie zajął się sprawą zerwania rozmów z Norwegami, kiedy to w grudniu 2003 roku okazało się, że umowy z Norwegami na pewno nie będzie [2]. Większość osób ma świadomość, że w dzisiejszej sytuacji gaz z Norwegii mógłby być silną kartą przetargową Polski w negocjacjach z Gazpromem, który po zerwaniu rozmów de facto uzyskał pełen monopol na dostawy tego surowca do Polski. Czyżby ówczesny premier Leszek Miller o tym wtedy nie wiedział? Co ważniejsze, takie połączenie mogło by dzisiaj skutecznie utrudniać budowę Gazociągu Północnego, który pewnie również spędza sen z oczu specjalistom od bezpieczeństwa energetycznego Polski.

Dodatkowo mamy poważny problem z budową Gazoportu w Świnoujściu [3], a dokładniej rzecz ujmując -- z kwestią dostępu do niego przez statki transportujące skroplony gaz [4]. Nie trzeba dodawać, że kwestia budowy tego gazoportu jest jedną z ostatnich możliwości Polski na dywersyfikację dostaw surowców energetycznych... Tym bardziej, że umowy na dostawę mamy już podpisane. A teraz pytanie: dlaczego Możejki mogą być tak ważne dla Rosjan? Warto przypomnieć, że pakiet kontrolny rafinerii w Możejkach PKN Orlen kupił od upadającego Jukosu, którego istnienie ewidentnie był nie na rękę rosyjskiej grupie trzymającej władzę (zupełnie przypadkiem niedługo po przejęciu kontroli nad rafinerią wybuchł w niej pożar [5], którego przyczyn do tej pory nie znamy). W razie przejęcia Możejek przez Gazprom -- oprócz odebrania nam kolejnego elementu naszej układanki energetycznej -- Rosjanie rozwiążą swój problem energetyczny, z którym mają problemy od czasu upadku Związku Radzieckiego. Tak się złożyło, że po uzyskaniu niepodległości przez kraje bałtyckie Rosjanom pozostała w posiadaniu całkiem spora infrastruktura energetyczna (w jakim stanie technicznym, to inna sprawa), jednak poza granicami Rosji znalazły się ważne punkty przesyłowe. Warto rzucić okiem na mapę [6] i sprawdzić, gdzie znajdują się zakończenia gazociągów rosyjskich w części europejskiej... Powolne odzyskiwanie kontroli nad tymi elementami nie było by pomysłem pozbawionym sensu.

A teraz pytanie za 100 punktów -- co łączy te wszystkie problemy energetyczne Polski?

W trakcie badania zgubnego wpływu hazardu na życie milionów Polaków możemy po cichu zadławić się rosyjską polityką energetyczną.

Źródła:
[1] Czy Rosjanie odkupią od Orlenu litewską rafinerię?, Gazeta Prawna [dostęp: 04.02.2010]
[2] Andrzej Kublik, Nici z norweskiego gazu, Gazeta.pl Gospodarka [dostęp: 04.02.2010]
[3] Piotr Jasina, Gazoport w Świnoujściu coraz bliżej, GS24.pl [dostęp: 04.02.2010]
[4] PETROexpress.pl, Nord Stream zablokuje gazoport w Świnoujściu? [dostęp: 04.02.2010]
[5] Money.pl, Możejki w ogniu [dostęp: 04.02.2010]
[6] Mapa [dostęp: 04.02.2010]

Interview

2010-01-28T09:24:00.008+01:00

Ja: Czy prawdą jest, że brzydzi się Pan kłamstwem, hipokryzją, pieniądze i zdobyta władza nie są dla Pana priorytetami oraz że stara się Pan dotrzymywać danego słowa, ceniąc sobie własny honor i dobre imię, mając zawsze na uwadze dobro Rzeczypospolitej jako wartość najwyższą?

Pan Polityk: Tak, oczywiście.

Ja: W takim razie co właściwie łączy Pana z polityką?

Cenzury ci u nas dostatek

2010-01-20T21:33:00.012+01:00

Jeden z podstawowych podziałów cenzury dzieli to zjawisko (chronologicznie, według powstawania) na cenzurę następczą oraz cenzurę prewencyjną. I o ile w przypadku tej pierwszej najczęściej wiemy, co zostało ocenzurowane (a przynajmniej mamy jakiekolwiek szanse na domyślenie się tego), o tyle w przypadku cenzury prewencyjnej często i gęsto możemy nie mieć nawet świadomości tego, co, gdzie i jak zostało skutecznie zasłonięte. A -- powołując się na materiał zamieszczony na łamach Gazety Prawnej -- taki rodzaj cenzury może nam niedługo grozić. Przy okazji działań (w moim mniemaniu) jak najbardziej słusznych -- czyli blokowaniu dostępu do stron zawierających materiały pornograficzne z udziałem małoletnich -- próbuje się przeforsować przepisy, które de facto mogą stanowić nic innego, jak współczesny indeks ksiąg zakazanych o znacznie szerszym zasięgu, niż jego historyczny odpowiednik. Zamiast indeksu będzie rejestr, zamiast ksiąg zakazanych -- strony i usługi niedozwolone.

Projekt zmiany ustawy hazardowej, przyjęty 19 stycznia na posiedzeniu Rady Ministrów i tak przeszedł niesamowitą ewolucję (wspomnieć można chociażby słynne i zarazem tajemnicze "podmioty uprawnione", brak możliwości sądowego zaskarżenia... decyzji(?) UKE, dochodzenie swoich praw przez podmiot, którego strona internetowa została objęta wpisem do Rejestru Stron i Usług Niedozwolonych [RSiUN], lub który udostępnia usługi objęte takim wpisem już PO wpisaniu strony do Rejestru oraz przekazanie wniosku takiego podmiotu przez UKE... organowi, na którego żądanie dokonano wpisu do RSiUN -- wyczerpująca lista we wpisie Olgierda Rudaka A więc będzie cenzura internetu w Polsce...). Mimo wszystko nadal pozostają poważne obawy, co do potencjalnych skutków wprowadzenia proponowanych zapisów w życie.

Stąd też List do Prezydenta RP w sprawie cenzury Internetu, który sam również podpisałem. Faktem jest, że pismo to znacznie wyprzedza procedurę legislacyjną, związaną z wprowadzeniem proponowanej poprawki w życie (w przypadku realizowania przez Rząd prawa inicjatywy ustawodawczej, proponowany projekt zmiany ustawy musi być pozytywnie zaopiniowany przez wszystkie departamenty rządowe -- co też właśnie się stało -- dopiero po tym fakcie rozpoczyna się dalsza droga ustawodawcza, wykonywana przez organy władzy ustawodawczej, czyli Sejm RP i Senat RP, zaś na samym końcu tej drogi jest Prezydent RP, który może ustawę podpisać, zawetować lub odesłać do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania jej zgodności z Konstytucją i niektórymi umowami międzynarodowymi). Jednak w sytuacji, gdy coraz wyraźniejsze stają się oznaki stopniowego oddalania się władzy od społeczeństwa (które znaczenia nabiera wyłącznie w okresie bezpośrednio poprzedzającym wybory), każdą sensowną inicjatywę mobilizującą poszczególne jednostki do świadomego angażowania się w sprawy ich dotyczące, uważam za godną poparcia.

Swoją drogą, obserwując ostatnie wydarzenia w blogosferze -- Olgierd Rudak (Lege Artis) i sprawa serwisu Authalia.com, doniesienia z w/w bloga dotyczące sprawy Almy, sprawa z bloga Ja, Rafi oraz reakcji iindex.pl -- oraz coraz częstsze żądania różnych podmiotów dotyczące (niczego innego, jak) dokonywania przez blogerów autocenzury własnych wpisów, można mieć nieodparte wrażenie, że wprowadzenie jakiejkolwiek formy internetowej cenzury mogło by wymazać takie wpisy z ogólnodostępnej przestrzeni internetu.

Jedyne, czym dysponuje większość blogerów, to nieskrępowana wolność słowa -- której oddać nie sposób.

Blogi 2009

2010-01-19T23:10:00.005+01:00

Wpis z nurtu out-of-control, czyli robię wszystko, czego nie trzeba -- odkładając na bok rzeczy, które zrobić muszę ;-) (prokrastynacja w czystej postaci). Korzystając z konkursu na blog roku 2009 postanowiłem sprawdzić, co tam ciekawego w blogosferze -- przy okazji licząc na to, że znajdę coś nowego i ciekawego do czytania. Całe szczęście są kategorie, także od razu odpuściłem sobie przeglądanie blogów, które zdecydowanie nie są mi potrzebne do szczęścia. Także odpadły wszystkie z "Ja i moje życie", "Polityki" (mam tego wystarczająco na co dzień), "Teen" (przepraszam młodsze Koleżanki i młodszych Kolegów, to nie z braku szacunku do Was -- po prostu nie interesuje mnie to, o czym piszecie; żeby nie było, kategorię na wszelki wypadek przejrzałem)... No dobrze, odpuściłem sobie właściwie wszystkie kategorie oprócz "Profesjonalne", którą sumiennie przewertowałem. I znalazłem coś dla siebie, ale że na razie konkurs trwa, nie będę robił komuś darmowej reklamy (co prawda na blogu tak rzadko odwiedzanym jak mój to żadna strata, ale dla własnego dobrego samopoczucia niech tak właśnie zostanie). I tak lista obserwowanych przeze mnie blogów wynosi aktualnie 20. Przy czym góra połowa z nich jest całkiem aktywna, na reszcie nowe wpisy pojawiają się stosunkowo rzadko.

A tak z ogólnych, mało wnikliwych (ale zawsze jakichś-tam) obserwacji:

- zadziwia ilość blogów poświęconych wszelkiej maści kucharzeniu w kategorii "Moje zainteresowania i pasje". A szkoda, bo spodziewałem się tam większej różnorodności -- i liczyłem na to, że właśnie tam wyłowię coś ciekawego do czytania;

- w kategorii "Foto, video, komiks" już po sześciu stronach wyłowiłem 4 blogi z Łodzią w tytule -- nieźle. Miasto trudne, ale ciekawe.

- w kategorii "Profesjonalne" dość wysoko (dwie pierwsze strony) są 3 blogi o tematyce religijnej (lub też w dużym stopniu nawiązujące do religii). Dla mnie jednak było to jakimś zaskoczeniem. Chociaż oczywiście szeroko pojęty marketing-finanse + nowoczesne technologie chyba dominują.

I oczywiście zawsze dobrze pamiętać, że konkurs Blog Roku 2009 to trochę jak konkurs piękności, na którym są (czasami) i owszem, ładne niewiasty, ale osobiście znalazłbym wśród moich koleżanek kilka ładniejszych, które po prostu w tym konkursie nie startują ;-) Blogi z konkursu BR2009 to nie cała blogosfera -- i sam potrafię wskazać co najmniej trzy blogi będące poza konkursem, które zdecydowanie warto obserwować. No dobrze, dwa -- bo autor jednego z nich jest jurorem w jednej z kategorii, także sam startować nie może.

A przy okazji tego wszystkiego sam przewietrzę listę blogów obserwowanych -- chociażby po to, aby zrobić miejsce następnym.

Czy nasza-klasa coś przespała?

2010-01-07T03:41:00.006+01:00

Godzina 3:40 to zdecydowanie jest już czas, kiedy ochota na wertowanie kolejnych kartek notatek / stron ustawy w wersji .pdf odeszła, więc postanowiłem wykorzystać czas nieco bardziej kreatywnie, wyciągnąć trupa z szafy i coś niecoś napisać (pomysłów ci u mnie jak zwykle dostatek, tylko z wygospodarowaniem czasu gorzej).

Jako że godzina już słuszna, w siedzibie miejskich włodarzy pewnie większość smacznie śpi. Wczoraj wieczorem w Urzędzie Miasta Łodzi rozpoczął się protest w obronie wybudowania CAMERIMAGE ŁÓDŹ CENTER. Miejsce protestu: Sala Obrad Rady Miejskiej Łodzi, ul. Piotrkowska 104. Ale ten wpis nie o tym... Mieszać się w wojenkę łódzko-łódzką nie zamierzam, tym bardziej, że momentami wydaje mi się, iż nie tylko jedna strona postępuje, jakgdyby była w amoku. Z relacji wiem, że o merytoryczną wymianę zdań na sesji z 6 stycznia było trudno, za to miłośnicy awanturnictwa wszelkiego narzekać nie powinni.

Wszelkie relacje ze zdarzeń obserwuję na bieżąco za pośrednictwem portalu społecznościowego facebook (ostatnie zdjęcie Ludwika Pruszkowskiego z miejsca wydarzeń mam dosłownie sprzed dwóch godzin). Na portalu został założony specjalny profil wydarzenia (o, tutaj), 88 confirmed guests nabiera w tym momencie nowego wymiaru ;-) Osób zadeklarowanych jako nieuczestniczące -- 73, kategoria Awaiting reply -- 904 osoby (biorąc pod uwagę późne godziny początku wydarzeń zapewne największego ruchu możemy oczekiwać dopiero jutro... ekhm, dzisiaj). Są zdjęcia, relacje, dyskusja.

Został założony również specjalny profil na twitterze -- lodzcenter. Dziać się tam dzieje na razie niewiele, ale w miarę rozwoju zdarzeń można oczekiwać znacznego wzrostu wpisów na stronie (aktualnie jest 7 twitnięć, 1 osoba obserwująca, ostatni wpis -- sprzed godziny).

Obserwując zdjęcia z sali pierwsze co rzuca się w oczy, to duża ilość laptopów i aparatów fotograficznych (pomniejsze urządzenia, które mogą również służyć komunikacji elektronicznej już tak się w oczy nie rzucają, co nie znaczy, że ich tam nie ma). Olbrzymie pole manewru dla portali społecznościowych -- wystarczy dać ludziom odpowiednią platformę, a oni z chęcią doniosą o najnowszych wydarzeniach, generując ruch. Tak było zaraz po wypowiedzi ministra Sikorskiego o możliwości wyburzenia Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie (grupa: Mówię STANOWCZE NIE zburzeniu Pałacu Kultury!, 13,777 fanów), coś w święta nie wyszło z planami nauki (nie tylko u mnie ;-) ) -- Miałem się uczyć przez święta.., 4,381 członków grupy, akcja Studenckiego Koła Naukowego "Inwestor" z Wydziału Ekonomiczno–Socjologicznego UŁ "ZBUDUJMY RAZEM SERCE" -- 68 potwierdzonych zaproszeń, liczba szybko rośnie. Potencjału Twittera po wystąpieniach w Iranie udowadniać już chyba nie trzeba, choć na polskim rynku komunikacyjnym nie odnosi on na razie aż tak dużych sukcesów, jak w innych krajach (być może Polakom wystarczy coraz dynamiczniej rozwijający się facebook).

Druga myśl zaś była taka, gdzie w tym wszystkim jest Nasza-Klasa, do pewnego momentu największy i najszybciej rozwijający się portal społecznościowy w Polsce? Z ciekawości sprawdziłem, jak użytkownicy portalu zareagowali na wydarzenia związane z zamieszaniem wokół Camerimage. Jeżeli chodzi o sam festiwal, na portalu są dwie grupy odnoszące się do tego wydarzenia, w tym jedna wyrażająca poparcie dla budowy CAMERIMAGE ŁÓDŹ CENTER z 87 znajomymi i praktycznie zerowym ruchem, jeżeli chodzi o komunikację wewnątrz grupy (w komentarzach 5 wpisów, z czego 3 są autorstwa założyciela grupy, śledzik martwy, w galerii 4 zdjęcia -- wszystkie z 11.12.2008 jako datą dodania, co -- swoją drogą -- wyznacza zapewne mniej więcej czas powstania grupy). I poza tym zupełna cisza.

Rodzą się pytania (właściwie tych pytań jest więcej, ale ograniczając do tych najbardziej mnie nurtujących), czy portal nasza-klasa.pl mógłby -- przynajmniej teoretycznie -- odgrywać rolę polskiego facebooka, skupiając internautów wokół najważniejszych wydarzeń w kraju (zarówno tych regionalnych, jak i ogólnokrajowych) oraz czy przypadkiem twórcy portalu nie przespali pewnego momentu popularności, kiedy zamiast iść za ciosem i rozwijać portal, wydaje się, że zadowolili się jedynie rosnącą lawinowo liczbą użytkowników -- a największe wprowadzane na naszej-klasie zmiany przypadają na okres słabnącego zainteresowania naszą-klasą i zwiększającą się liczbą polskich użytkowników amerykańskiego facebooka. Być może nasza-klasa ma swoją drogę, zupełnie odmienną od zachodniej wizji portali społecznościowych?

Odpowiedzi na te -- i wiele innych pytań każdy udzieli sobie sam.

Atomowe weto Niemiec

2009-09-04T20:45:00.006+02:00

Tak mnie naszło na krótką, treściwą notatkę po przeczytaniu pewnej wiadomości z Onet.pl. Otóż burmistrz Berlina -- Klaus Wowereit , oraz premier graniczącego z Polską landu Brandenburgia Matthias Platzek wyrażają swój sprzeciw wobec planów budowy elektrowni atomowej w Polsce, w pobliżu granicy polsko-niemieckiej [1]. Jako powód tego sprzeciwu inny z niemieckich socjalistów, Daniel Buchholz podaje obawę o bezpieczeństwo Berlińczyków w razie awarii elektrowni, podobnej do tej z Czarnobyla, 1986 roku.

"Gryfino leży zaledwie około 100 km od Berlina. W razie awarii jak w Czarnobylu (w 1986 roku) stolica Niemiec bezpośrednio ucierpiałaby w wyniku możliwego promieniowania radioaktywnego" [1]

Po pierwsze drodzy socjaliści jakby zapomnieli, że katastrofa z Czarnobyla miała miejsce 23 lata temu, a od tego czasu technika -- także ta atomowa -- poszła zdecydowanie do przodu, po drugie na rozmiary tragedii miała w pewnym sensie wpływ polityka propagandy ZSRR, która w żadnym wypadku nie chciała przyznać się do jakichkolwiek problemów, a i o dbanie o technologię (oczywiście nie tą zbrojeniową) ówczesnych polityków radzieckich bym nie posądzał; chociaż i z bronią nie było już wtedy u nich najlepiej. Po trzecie zaś niech spojrzą najpierw na mapę elektrowni jądrowych w Europie (co prawda trudno mi powiedzieć, z którego roku ona pochodzi, ale podejrzewam, że jednak większość zaznaczonych na niej elektrowni nadal funkcjonuje). Najpierw niech zlikwidują ok 20 postawionych u siebie (niektóre również znajdują się tak jakby blisko Berlina), później niech spróbują przekonać do tego samego Francuzów (ponad 60 elektrowni atomowych) -- a jak już się z tym uporają to niech się zastanowią nad tym, czy ktoś im mówił, gdzie mają stawiać swoje elektrownie. Chyba, że tym sposobem chcą nam sprzedać swoje technologie energetyczne:

Zdaniem berlińskiego polityka SPD Daniela Buchholza polskie władze powinny raczej postawić na energię odnawialną i przyjąć ofertę Niemiec dotyczącą wykorzystania odpowiednich technologii. [1]

-- to niech powiedzą o tym otwarcie, zamiast mydlić ludziom oczy. I tyle w tym temacie.

Źródła:

[1] Niemcy: krytyka polskich planów budowy elektrowni atomowej, Onet.pl [dostęp: 04.09.2009]

[2] Mapa elektrowni atomowych w Europie (dla tych, którzy nie zauważyli linku w tekście, warto rzucić okiem)

Z igły - widły, czyli o manipulacji słów kilka

2009-07-16T14:36:00.004+02:00

Jeżeli jeszcze ktoś nie wie, że "mamy następnego papieża" czy też "nowego Małysza" [1] (oczywiście wg Andrzeja Morozowskiego), to raczę o tym poinformował Szanowne Czytające i Szanownych Czytających, boć to przecież wieść nie mała. A poważniej rzecz ujmując, nawet nie chciało mi się pisać na ten temat osobnej notatki, bo wystarczyło mi wysłuchiwanie tego komunikatu przez bez mała tydzień, a i uczestniczyć w powszechnym orgazmie społecznym nie miałem ochoty. Bo i czym się tu podniecać? Nie dość, że Parlament Europejski to organ o jednak nadal niezbyt silnej pozycji (głównie rola kontrolno-konsultacyjny w stosunku do Komisji Europejskiej, która trzęsie całą unijną, realną polityką), do tego pożerający całą masę środków pochodzących z kieszeni unijnych podatników (czytaj: nas) -- a sam przewodniczący (oprócz oczywiście wyższego uposażenia niż szeregowy europarlamentarzysta, także Pan Buzek rzeczywiście ma się z czego cieszyć), ma tak naprawdę kompetencje organizacyjno-porządkowe z dodatkiem reprezentacyjnym [2], także co w tym naprawdę wielkiego? Jasne, fajnie, że przewodniczącym został Polak, ale co z tego realnie wynika dla Polski (oprócz wielkiego szumu i propagandy, że nagle jesteśmy Bóg-wie-kim w Unii) tego nie wiem. Ciemny lud ponoć wszystko kupi.

Pisać o tym nie zamierzałem, ale temat ten świetnie wpasował mi się w materiał, na który (niestety, dopiero dzisiaj) trafiłem na Wykopie. Przed kilkoma dniami zostaliśmy uraczeni przez większość stacji telewizyjnych sympatycznymi zdjęciami ze szczytu G8, na których to prezydent Rosji, Dmitrij Miedwiediew, elegancko się zataczał podtrzymywany przez zawsze pomocnego premiera Włoch od 1000 i 1 anegdoty. Właściwie to miał się zataczać, bo cała sprawa okazała się być misterną prowokacją (?), na pewno zaś manipulacją, którą elegancko demaskuje bloger z RioT.pl (zapraszam do obejrzenia oryginalnego wpisu, naprawdę -- pouczająca lekcja). Nie wierzę, aby osoba z AFP, puszczająca te zdjęcia "w obieg" nie wiedziała, co robi. Pytanie tylko, czy celem była jak najkorzystniejsza sprzedaż materiału przez agencję, czy kryło się za tym coś więcej... A jeszcze jak dziś pamiętam socjologa czy też innego politologa, który pięknie wywodził się na temat tego, jak to prezydent Rosji ma problemy ze znalezieniem swojej pozycji między wzorami poprzedników -- Borysem Czerwona Twarz a Władimirem Szybki Nokaut. Biję się w piersi -- sam dałem się na to nabrać. Teraz zaś mam nauczkę, z której -- mam nadzieję -- uda mi się wyciągnąć właściwe wnioski na przyszłość.

Źródła
[1] "Mamy następnego papieża. Mamy nowego Małysza", Gazeta.pl [dostęp: 16.07.2009];
[2] Jeżeli ktoś chciałby poznać dokładniej kompetencje Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, zapraszam na stronę Parlamentu Europejskiego (przejrzyjcie ten artykuł o H.-G. Poetteringu, pod koniec są wyszczególnione kompetencje);

Bądź premium

2009-07-08T13:16:00.005+02:00

Fakt, zdarzało mi się (ba, nawet nadal mi się zdarza ;-) ) pogrywać w gry z serii MMORPG czy MMOSG (no dobrze, raczej w te drugie). Pewnym fenomenem dotyczącym tych gier jest dla mnie kwestia wykupu kont premium, czyli jedna z najgłupszych form wydawania pieniędzy, jaka tylko przychodzi mi do głowy (z tym, że jeżeli ktoś wydaje, ktoś też musi zarobić -- także wyrazy uznania dla osób, które wykorzystując prosty mechanizm psychologiczny umiały się dorobić całkiem niezłych -- już nie wirtualnych -- środków finansowych).

Dla osób mniej wtajemniczonych w specyfikę strategicznych gier on-line -- ich tematyka oraz stopień złożoności są różne: od prostego "chodzenia i łupania we wszystko, co się rusza" (vide Tibia), po rozbudowywanie umiejętności swojej postaci przez walki i wypełnianie misji (Knight Fight -- również niezbyt absorbujące psychicznie zajęcie, tylko layout zdecydowanie lepszy i mniej czasu pochłania ;-) ), po gry, w których dobra strategia może okazać się kluczem do zwycięstwa lub przynajmniej uzyskania pozycji dobrego gracza (jak Plemiona i gdy jej podobne -- pochłaniają naprawdę masę wolnego czasu ;-) ). Założenie konta oraz zabawa z innymi graczami w zdecydowanej większości internetowych "gier przeglądarkowych" jest zupełnie darmowa -- wystarczy jedynie mieć przeglądarkę internetową i dostęp do internetu. Jednak jeżeli ktoś zamierza za taką przyjemność płacić, nikt nie będzie robił mu problemu ;-) I tu właśnie zaczyna się tematyka kont premium.

Konto premium to nic innego, jak normalne konto użytkownika, który dzięki zapłacie odpowiedniej sumy pieniędzy (oczywiście jak najbardziej realnych) uzyskuje dostęp do dodatkowych funkcji lub ułatwień w grze. Co to oznacza w praktyce? Grając w Plemiona można będzie -- między innymi -- szybciej rozbudowywać swoją osadę czy też mieć dostęp do poglądu aktywności użytkowników dodanych jako "przyjaciele", w Knight Fight konto premium daje możliwość uzyskania lepszych broni czy też skraca czas oczekiwania między jedną walką a drugą (o 10 minut), w Tibii zaś poodwiedzasz sobie nowe miejsca ;-) ; często konto premium uwalnia też od konieczności oglądania reklam wyświetlanych na stronie gry. Koszt takiej przyjemności to od kilku, do kilkunastu złotych, kilkudziesięciu czy kilkuset (?) polskich nowych złotych (w zależności od gry czy też czasu, na jaki wykupuje się dane konto -- tutaj podaję przykładowy link do cennika kont premium w grze Plemiona, tutaj zaś są cenniki Tibii oraz Knight Fighta. I co najlepsze -- gracze je wykupują. Wykup konta premium nie daje automatycznie możliwości bycia najlepszym forever and ever (gdyby tak było, wiele z tych gier przepełniona była by "najlepszymi graczami"), ułatwia jedynie uzyskanie takiej pozycji. W świecie wirtualnym, co oczywiste. Potrzeba uzyskania jak najlepszej pozycji w pewnej grupie, bycia podziwianym lub szanowanym (chociażby miało to jedynie wymiar wirtualny!) jest w człowieku tak silna, że gotów jest wykupywać wirtualne produkty do realizacji swoich rzeczywistych potrzeb, zaś wszechobecny kult sukcesu tylko temu sprzyja.

Cóż, jeśli nie za bardzo "idzie Ci" w realnym życiu (tylko czy na pewno tak jest?), wystarczy włączyć monitor swojego komputera, aby być kimś. I ktoś na tym nieźle zarabia.

post scriptum

Oczywiście istnieje również kwestia (problem?) wykupu kont między graczami -- gracz uzyskuje w grze pewien poziom postaci, po czym postać tę "sprzedaje" (najczęściej nielegalnie, gdyż proceder ten jest zakazany w większości znanych mi gier typu MMOG). Choć system wydaje się inny, w rzeczywistości chodzi o ten sam mechanizm. A czemu jest to nielegalne? Wystarczy się zastanowić nad tym, kto w którym przypadku i na czym zarabia.

Ratuj, co modne.

2009-06-23T00:45:00.007+02:00

Krótka notatka przed pójściem spać (gdybym nie zerknął na AntyWeba, pewnie poszedłbym spać kilkanaście minut wcześniej ;-) ). Grzegorz Marczak z AntyWeba wspomniał o zielonkawej fali przetaczającej się właśnie przez Twittera, co oczywiście związane jest z "ratowaniem" irańskiego społeczeństwa. Znowu powiedzą, że marudzę -- automatycznie po przeczytaniu tej wiadomości przypomniały mi się masowe akcje związane z ratowaniem zagrożonego Tybetu w trakcie Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie. Niedługo minie rok -- jeden rok wystarczył, aby tym odleglym od Polski miejscem interesowały się jedynie grupy "na stałe" związane z tematyką tybetańską, jak chociażby ratujtybet.org. Założę się, że połowa aktualnie włączających się w masowe akcje "ratowania Iranu" jeszcze rok temu ratowała Tybet, ma o tym kraju takie samo pojęcie, jakie miała o Chinach -- i tak samo będzie pamiętała o tym kraju, jak pamięta aktualnie o ofiarach chińskich represji. Całą klawiaturą podpisuję się po tym, co napisał Grzegorz w notatce na AntyWeb: "Wybaczcie mój ironiczny ton ale zawsze uważałem, że albo się coś robi na poważnie albo w ogóle." Dobrej nocy.

Iran 2009 (historia alternatywna)

2009-06-20T00:43:00.005+02:00

Zastanawiam się czasami, czy właśnie tak wyglądałaby Rewolucja Chomeiniego z 1979, gdyby powszechniejszy był wtedy dostęp do środków masowej komunikacji -- internetu i telefonii komórkowej, z możliwością przesyłania filmów i zdjęć. Ryszard Kapuściński miałby wtedy zapewne znacznie mniej pracy (chociaż -- co jest pewną ciekawostką -- z dość wiarygodnego źródła dowiedziałem się, że Kapuścińskiego tak naprawdę nie było w Iranie podczas pisania jego słynnego reportażu...).

Jednak tak bardziej aktualnie, czyli odrobina historii oraz teorii spiskowych. Zacznijmy od tego, że USA, Izrael i parę innych przyjaznych krajów miało z Iranem pewien problem (zaś skala problemu była -- i nadal jest -- odwrotnie proporcjonalna do odległości geograficznej od tego państwa). Wtrącę tylko, że najprawdopodobniej niektórych haseł władz irańskich nie trzeba brać aż tak serio, jak gdyby mówili coś takiego przywódcy krajów Europy Zachodniej, załóżmy Niemcy z 1938. Kwestie różnic mentalności, języka i kultury politycznej, sposobu prowadzenia polityki wewnętrznej itp. itd. (choć oczywiście zupełnego lekceważenia również nie polecam...).

Tak więc USA i Izrael mieli wyraźny problem i najpewniej zero pomysłu na jego rozwiązanie. Kolejna wojna zapewne pogrążyłaby politycznie Stany Zjednoczone (a szczególnie Baracka Husseina Obamę II, który przecież -- co warto przypomnieć -- dopłynął do fotela 44. prezydenta USA na fali haseł antywojennych), zaś Izrael sam by się na nią nie zdobył (spróbuj mając 50 kg żywej wagi zaatakować faceta 90 kg, przy kilku jego kolegach stojących z boku; mniej więcej tak -- w maksymalnym uproszczeniu -- wygląda sytuacja sąsiedzka Izraela). I nagle manna z nieba, a właściwie to wybory i niby-liberalny Mir-Hossein Mousavi ze swoim poparciem. Zamiast atakować -- rozwalić od środka. Trochę się pokotłuje, będzie zamieszanie i jedynie słuszny kandydat mający za sobą tłumy (zarówno w Iranie, jak i wśród tzw. reszty świata), któremu można "pomóc" w zamian za późniejsze przysługi. Oficjalnie? Wcale nie -- scenariusz ze "zmianą władzy" już wielokrotnie przećwiczony, chociażby w krajach Ameryki Łacińskiej.

Czy popieram Mahmuda Ahmadineżada? Nie popieram nikogo, to Iran sam (lub ze wsparciem z zewnątrz) zdecyduje. Poza tym nieco racji może mieć rząd Izraela, który dość trzeźwo przypomina, że to mniej więcej w czasie rządów "liberała" Mousaviego Iran rozpoczął swój program atomowy, który teraz wielu się tak bardzo nie podoba (a przypominam przy okazji Drogim Czytelnikom aferę Iran-Contras z końcówki lat '80 XX wieku; zgadnijcie, kto był wtedy premierem Iranu..?). Czy uważam, że aktualne demonstracje są sterowane? Absolutnie nie -- moim zdaniem demonstracje są jak najbardziej prawdziwe, a ludzie naprawdę uwierzyli w Mousaviego. Przecież nie trzeba wszystkim sterować, czasami wystarczy dać zielone światło lub wykorzystać nadarzającą się okazję... Czy uważam, że wybory były uczciwe? Najpierw trzeba było by się zastanowić, czym tak naprawdę jest bliskowschodnia "demokracja", a później możemy porozmawiać o wyborach...

Wszystko to, co napisałem powyżej, to jedynie spekulacje, domysły i moje ulubione teorie spiskowe, które w żadnym wypadku mogą nie być prawdą (jak również mogą nią się okazać za -- powiedzmy -- 20 lat). Bo w polityce nie ma nic na pewno, szczególnie w kwestiach Bliskiego Wschodu z perpsektywy Europejczyka (w formie oryginalnej lub wersji amerykańskiej). Cytując na sam koniec pewnego znanego polityka -- "Nikt nas nie przekona, że białe jest białe, a czarne jest czarne."

Wolność wolnością, ale...

2009-05-16T15:29:00.004+02:00

Ostatnio dzieje się wokół mnie masa rzeczy, która skłaniają mnie do myślenia, jak to właściwie jest na świecie z tą wolnością. Coraz częściej mam przeczucie, że nie za bardzo. Co zaś zabawniejsze (i tutaj kolejny dziwny wniosek) ci, którzy najgłośniej o tej wolności krzyczą, stosunkowo często jej odmawiają innym -- czytaj tym, którzy bezczelnie upierają, się, aby w danej kwestii mieć inne, mniej poprawne politycznie zdanie. Nie zabraniają wprost, nie wysyłają bojówek z kijami -- a jednak udaje im się stworzyć pewien społeczny front, skutecznie odmawiający racji bytu innej od prezentowanej przez nich opcji. Jak to się dzieje? Nie pytajcie, bo nie wiem. Może trzeba by tu psychologa, socjologa społecznego...

Ot, na przykład problemy ostatnio miała młodziutka Carrie Prejean, która -- ku oburzeniu niektórych -- ma czelność mieć mniej popularny pogląd na temat małżeństw homoseksualnych. Cytując za Olgierdem Rudakiem z Lege Artis: "Żyjemy w kraju, w którym można wybierać między małżeństwami homo- i heteroseksualnymi. Ja jednak wierzę, że małżeństwo powinno być zawierane między kobietą i mężczyzną. Nie chcę nikogo przez to urazić - po prostu tak zostałam wychowana" -- Carrie Prejean, wicemiss USA [1].

Problemy zaczął mieć ostatnio także ubóstwiany w Kraju nad Wisłą Lech Wałęsa, który ostatnimi czasy zaczął wybitnie sympatyzować z pewnym nielubianym przez wielu Libertasem. Mniejsza o motywy byłego Prezydenta -- być może i pecunia non olet -- ale przecież (jak sam mówi) jest wolnym człowiekiem i może się pokazywać tam, gdzie chce (tym oto sposobem po raz pierwszy od dawna w pełni zgadzam się z Panem Wałęsą -- odnotować proszę). Oczywiście wszystko było dobrze, dopóki nie stanął po "niewłaściwej" stronie (co ciekawe -- a warte dodania -- Wałęsa niezmiennie głosi swoje poparcie w nadchodzących wyborach dla Platformy Obywatelskiej [2], która w nieco chaotyczny sposób stara się wyjść na prostą z tej całej -- krępującej ich zdaniem -- sytuacji; a wystaczyło by powiedzieć, że Lech Wałęsa jest wolnym człowiekiem, robi to, co uważa za słuszne -- i po sprawie).

I jak tu nie twierdzić, że można mieć swoje zdanie tylko wtedy, kiedy jest politycznie poprawne...

Źródła:

[1] Olgierd Rudak, Lege Artis, "Wolność słowa a poprawność polityczna (sprawa Carie Prejean)" [dostęp: 16.05.2009]

[2] WP.pl, "Wałęsa: oto, dlaczego przyjąłem zaproszenie od Libertas" [dostęp: 16.05.2009]

Antysemityzm polityczny

2009-04-22T18:28:00.010+02:00

To, że Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) powinna zostać albo rozwiązana, albo gruntownie zmodyfikowana wydaje się niemalże oczywistą oczywistością dla każdego, kto choć pobieżnie obserwuje politykę międzynarodową. Aktualna sytuacja, jaka ma miejsce na "Światowej Konferencji przeciwko rasizmowi, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i pochodnym formom nietolerancji" w Genewie pod egidą ONZ nie pozostawia już chyba złudzeń tym, których nadal dręczyły jakieś większe wątpliwości. Nie zamierzam rozwijać tutaj tematu konfliktu arabsko-izraelskiego* i tego, kto ma w nim rację -- bo nawet próba nakreślenia chociażby najważniejszych jego aspektów to materiał co najmniej na pracę magisterską, nie bloga -- zaś jednoznaczne opowiedzenie się po którejkolwiek ze stron (przy obecnym stanie prowadzonego konfliktu) jest w moim mniemaniu znacznym uproszczeniem problemu (żeby nie użyć mocniejszych słów, bo mam na ten temat nieco mocniejsze określenia, ale będę się starał nikogo nie urazić, bo przecież nie to ma być celem prowadzenia przeze mnie bloga; zaś swoje zdanie w tej kwestii pozostawię dla siebie -- lub na rozmowę w cztery oczy przy herbacie, jeżeli ktoś bardzo ciekaw).

Zaintrygowała mnie za to inna kwestia. Większość europejskich państw zbojkotowała konferencję podkreślając jej antysemicki charakter. I właśnie nad tym antysemityzmem chciałbym się nieco pochylić. Abstrahując do konkretnych wypowiedzi prezydenta Iranu, Mahmuda Ahmadineżada zaniepokoiła mnie jedna sprawa -- łatwość, z jaką zarzuca się antysemityzm każdemu, kto zaczyna krytykować politykę państwa izraelskiego. Mój kolega Karol użył kiedyś całkiem dobrego podziału, który stosuję teraz w praktyce, a który -- moim zdaniem -- świetnie (w kwestiach terminologicznych) wyjaśnia problem, który tutaj poruszam. Otóż Karol wyodrębnił 3 sytuacje, w których bardzo często stosuje się jedno określenie: "antysemityzm", co może rodzić pewne nadużycia w stosowaniu tego pojęcia.

Po pierwsze antysemityzm sensu largo, czyli właściwy zakres tego słowa. Chodzi o nienawiść do semitów, zatem nie tylko do Żydów, ale także -- o czym warto pamiętać -- do Arabów, którzy przecież również są ludem semickim. Z tej to prostej przyczyny Arab nie może być antysemitą, chyba że występuje jednocześnie przeciwko swojej nacji.

Po drugie antysemityzm sensu stricto -- czyli jego popularny (chociaż -- jak widać -- błędny) zakres znaczeniowy, ograniczający się wyłącznie do Żydów jako nacji.

Po trzecie zaś antysyjonizm, którego jednoznaczne utożsamianie z antysemityzmem (praktycznie wyłącznie sesnu stricto) jest w moich oczach potężnym nadużyciem językowym. Antysyjonizm jest sprzeciwem wobec istnienia państwa Izrael (lub też -- z czym się spotykałem dość często -- przeciwko polityce tego państwa) i w żadnym wypadku nie powinien być jednoznacznie utożsamiany z nienawiścią do Żydów jako nacji. W przeciwnym razie tworzy nam się pewna "święta krowa polityczna", której krytyka pociąga za sobą jednoznaczne potępienie społeczne i przypięcie metki rasisty. Przyznacie chyba, że jest do dość oryginalna konstrukcja...

* na koniec pewna uwaga natury merytorycznej. Moim zdaniem właściwie błędne (lub mocno niepoprawne) jest używanie określenia konflikt izraelsko-palestyński -- prawidłową zaś formą jest określenie użyte przeze mnie w tekście, czyli konflikt arabsko-izraelski (lub izraelsko-arabski jeśli komuś wygodniej albo bliżej sercu). Tzw. konflikt izraelsko-palestyński to zaledwie jeden z aspektów konfliktu arabsko-izraelskiego, którego omawianie w oderwaniu od całości zagadnienia raczej mija się z celem.

USA...?

2009-04-17T01:42:00.008+02:00

Coś ostatnio czasu nie za dużo, dlatego blog zaniedbany jak nigdy. Ale dla przyzwoitości warto coś napisać -- choć godzina już słuszna -- bo mi obserwujący / czytający w ogóle zrezygnują ;-) [z tego miejsca pozdrawiam Was cziule ;-) ].

Przeglądając wiadomości trafiłem na informację o ponownej próbie sklecenia przez pułkownika Muammara (swoją drogą -- na zdjęciu z Wikipedii w jakiś sposób przypomina mi Pana Palikota... oczywiście bez obrazy dla żadnego z Panów ;-) ) organizacji jednoczącej państwa afrykańskie -- Stanów Zjednoczonych Afryki (United States of Africa, USA) [1]. Wdzięczny skrótowiec "USA" momentalnie skojarzył mi się z tym bardziej popularnym -- United States of America... Zdecydowanie lubię czarny humor.

Rzetelnej analizy niestety nie skonstruuję -- co prawda islam na kontynencie afrykańskim występuje, jednak nie są to tereny moich wzmorzonych studiów. Wystarczy jednak krótki rzut okiem na Afrykę i już mamy nieco pomysłów na realność / sensowność przeprowadzenia takich reorganizacji polityczno-gospodarczo-jakichśtam. No dobrze, pisząc wprost -- komu i dlaczego może na tym zależeć (oczywiście będą to jedynie moje pomysły, laika w kwestiach afrykańskich).

Po pierwsze -- kto do takiej organizacji miałby należeć? Czy wstąpił by do niej Egipt, który sam sobie całkiem nieźle radzi -- czy może na taki krok zdecydowały by się Somalia, Sudan czy Czad mające dosyć swoich problemów z utrzymaniem struktur państwowych... (a zgodnie z pomysłem Kaddafiego w grę wchodziły by wspólne siły zbrojne, wspólna polityka zagraniczna...) Po drugie -- jak wydlądałaby organizacja panafrykańska, w której większością krajów rządzą watażkowie czerpiący korzyści z dóbr naturalnych kontynentu, niewiele poświęcający czasu na refleksję dotyczącą sytuacji obywateli ich krajów (obywatel to pewnie dla większości z nich trudne, zagraniczne słowo). Po trzecie zaś -- co sam Muammar Kaddafi mógłby zyskać wchodząc do takiej organizacji? Libia -- jak by na to nie patrzeć -- ma środki, ma siłę... Może pułkownikowi już nie starcza władzy w jednym kraju? Wielka Afrykańska Dżamahirijja Ludowo-Socjalistyczna [2] ...

O państwach upadłych już kilka(dziesiąt) razy słyszałem. O Stanach Zjednoczonych państw upadłych -- jeszcze nigdy...

W ramach post scriptum (uwaga -- reklama)

Pomysł z "podwójnym myślnikiem" zajumany (tak to piszesz? ;-) ) z bloga Olgierda Rudaka "Lege Artis" -- swoją drogą, jeden z ciekawszych blogów wynalezionych przeze mnie w sieci, z czystym sumieniem mogę polecić jego obserwację :-) Sama zaś koncepcja półpałzy (bo tak naprawdę to żaden myślnik ;-) ) dzięki jednemu z dobrych duchów polskiej Wikipedii -- Ludmile Pileckiej. Lubię się uczyć od tych, co wiedzą o świecie więcej niż ja ;-) (a dużo jest takich, oj dużo ;D ).

Źródło:

[1] Katarzyna Wiatr (PSZ), Muammar Kaddafi ujawnia szczegóły planu utworzenia Stanów Zjednoczonych Afryki [dostęp: 17.04.2009]

[2] Dla mniej zorientowanych w żaluzji - zwróćcie uwagę (chociażby na Wikipedii) na oficjalną nazwę Libii ;-)

Magiczne słówka

2009-03-28T15:55:00.010+01:00

Ponad miesiąc temu pisałem o "zmianach" w polityce Stanów Zjednoczonych, które są stopniowo (nie)wprowadzane przez nowego rezydenta Białego Domu - prezydenta Baracka Husseina Obamę II (wpis "Change?" z 9 lutego 2009). Właśnie nadszedł czas na kolejny rewolucyjny "odwrót" od polityki jego poprzednika, George'a W. Busha.

Jak donosi portal Onet.pl [1] (korzystając z informacji worldnetdaily.com ), nie będziemy już teraz mogli tak często słyszeć o ukochanym dziecku prezydenta Busha - wojnie z terrozyzmem. Nie jest to jednak związane z wprowadzaniem realnych zmian w polityce USA, a... zmianą nazwy. W najbliższym czasie częściej powinniśmy słyszeć o "Operacjach Związków Zagranicznych" (Overseas Contingency Operation), cokolwiek będzie mieściło się pod tą enigmatyczną nazwą, zaklinającą rzeczywistość. Faktycznie, mamy Obamowe "Change". A nawet "Yes We Can".

Źródło:

[1] Onet.pl, To już koniec "wojny z terroryzmem" [dostęp: 28.03.2009]

A tego akurat na szkoleniu nie było...

2009-03-24T23:48:00.010+01:00

Właściwie przygotowuję inny materiał na wpis, ale jak przeczytałem tę wiadomość, nie mogłem się powstrzymać - uwiecznię ją na blogu...

O tej sprawie pamięta cała akademicka Łódź. 5 lat temu (w nocy z 8 na 9 maja 2004) podczas zamieszek wywołanych przez bandytów w czasie Juwenaliów (pseudokibicami nie chcę ich nazywać, bo za bardzo kojarzy się z kibicami - grupą społeczną, którą bardzo cenię i szanuję) na łódzkim osiedlu akademickim Lumumbowo padły strzały. Policja "przez pomyłkę" użyła ostrej amunicji, zginęło dwoje młodych ludzi. Na wyjaśnienie tej pomyłki przyszło nam czekać długie 5 lat (przypomnę - postępowanie sądowe w sprawie Josefa Fritzla trwało tydzień...). Właśnie minął drugi dzień procesu, na ławie oskarżonych zasiadły trzy osoby. Jednak kiedy przeczytałem dzisiaj o tym, co dzieje się na sali sądowej... Zresztą - nie ma nawet co pisać, wystarczy przeczytać (wyjaśnienia Małgorzaty Z.; fragment artykułu autorstwa Marcina Masłowskiego, zamieszczonego w serwisie Gazeta.pl):

(...) Mniejsza już o to, że oskarżeni nawzajem obciążają się, kto dał policjantom feralne pudełko z ostrą amunicją. najciekawsze były fragmenty o jej przygotowaniu zawodowym do służby.

- Nie przyznaję się do winy. Ja tylko wykonywałam polecenia przełożonego i dawałam amunicję. Miałam niewielkie pojęcie o broni i nabojach. Do czego służą. Szafy, gdzie była broń też nigdy wcześniej nie otwieraliśmy. A ja wcześniej nigdy takiego sprzętu nie wydawałam.

Sąd: - Ale wie pani, że jest amunicja ostra i ślepa?

Małgorzata Z.: - Nie. W szkole policyjnej tego nie uczą. Jak strzelałam z broni gładkolufowej, to też nie wiedziałam, co to za amunicja.

Sąd: - Ale wie pani, do czego służy broń gładkolufowa? Że jest broń palna, pneumatyczna?

Z.: - Nie, nie uczyli tego. Broń gładkolufowa jest długa, a ostra może być krótka.

Sąd: - To kiedy pani odkryła, że jest pocisk ślepy i ostry?

Z.: - 13 maja, po juwenaliach. Szkolenie nam zrobili i się dowiedziałam.

Sąd: - To co pani pamięta ze szkoleń sprzed tragedii? Co na nich było?

Z.: - Nie pamiętam. trzeba by w arkuszach sprawdzić...

Sąd: - Czy pani była przygotowana do służby w policji, pani zdaniem?

Z.: - Ja była młoda wtedy. Krótko na służbie.

Sąd: - Jest pani nadal policjantką?

Z.: - Tak. [1]

Tak, ja rozumiem, że każdy ma prawo do własnej linii obrony przed sądem... A jednak - pozostawię bez komentarza. Polecam lekturę całego tekstu - link na dole, w "tradycyjnych" źródłach.

Post scriptum

Byłbym zapomniał, w tym artykule pana Marcina można poczytać nieco więcej o działaniach policji z tamtej tragicznej nocy. Tekst ten również nie wymaga dodatkowego komentarza.

Źródła:

[1] Marcin Masłowski, Gazeta.pl (Łódź), Policjantka: nie znam się na amunicji [dostęp: 25.03.2009]

YAPA 2009

2009-03-14T17:32:00.006+01:00

Łódź szuka - czasami wydawało by się, lekko na siłę - wydarzeń, z którymi może aspirować do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016 (o zmaganiach tego miasta z tym związanych pisałem już kilkakrotnie). Tymczasem w Łodzi mają miejsce wydarzenia naprawdę wartościowe, które (przynajmniej moim zdaniem) mijają zbyt cicho, jak na ich rangę.

Tak, tak - jestem pod wrażeniem trwającego właśnie festiwalu YAPA 2009. Przyznaję się bez bicia, że w tym roku dopiero po raz pierwszy udaje mi się uczestniczyć w tym festiwalu - i szczerze żałuję, że nie robiłem tego od pierwszego roku mojego zamieszkiwania w Łodzi. Trzy dni festiwalu, koncerty młodych, ciekawych zespołów z całej Polski oraz "gwiazd" muzyki turystycznej (Dom o Zielonych Progach, Na Bani, Cisza jak ta, Słodki Całus od Buby). Na festiwalu (który ma już pionad 30-letnią historię!) swoje pierwsze kroki stawiali m.in. Wolna Grupa Bukowina, EKT-Gdynia, Elżbieta Adamiak. Kawałek gór w samym centrum Polski, kawałek historii polskiej muzyki, trzydniowe spotkanie ludzi kochających muzykę z całej Polski - czego trzeba więcej? Do tego wszystkiego można poczuć choć namiastkę tego wyjątkowego, studenckiego klimatu, który już (niestety) utraciły Juwenalia - przynajmniej te łódzkie.

A tymczasem szykuję się na kolejne wyjście - o 19:00 zaczyna się koncert nocny, jutro od 13:00 koncert laureatów konkursu. Za rok YAPA 2010 - pozycja obowiązkowa w kalendarzu.

Dostał dożywocie i siedzi...

2009-03-13T12:33:00.012+01:00

Dostał dożywocie za gwałt i teraz siedzi w więzieniu.

Zdanie to - zrozumiałe dla każdego - jest zupełnie niepoprawne biorąc pod uwagę język prawny i język prawniczy. Mimo, że określenia "dożywocie" oraz "gwałt" są w tym kontekście zupełnie niepoprawne, nagminnie są używane w mediach, co tylko utrwala ich niewłaściwy odbiór przez ogół społeczeństwa. Dlatego niesamowicie zdziwiło mnie (i pozytywnie zaskoczyło) zakończenie artykułu znalezionego na portalu gazeta.pl (choć sam artykuł oczywiście nie napawa optymizmem...):

Chłopaka zatrzymano, gdy wrócił do widzewskiego mieszkania dziadków. Za zabójstwo grozi mu nawet dożywotnie pozbawienie wolności. [1]

Wyrazy uznania dla autora tekstu - pierwszy raz spotkałem się w mediach z poprawnym określeniem tego rodzaju kary (chyba że autor jest prawnikiem, co sporo by wyjaśniło ;-) ).

A teraz krótki słowniczek pojęć, wyjaśniający niewłaściwość zdania otwierającego post (z tym, że najciekawsze zostawię sobie na koniec ;-) ):

1. Dostał - kary się nie daje, karę się orzeka (właściwym stwierdzeniem było by "orzeczono wobec niego karę").

2. Za gwałt - w języku prawniczym gwałtem jest każda przemoc o dużym natężeniu; jeżeli mamy na myśli wymuszony stosunek seksualny, prawidłowe określenie to "zgwałcenie".

3. I teraz siedzi - nawet jak stoi, to siedzi ;-) Określeniem poprawnym było by stwierdzenie, że skazany "odbywa karę".

4. W więzieniu - w prawidłowej terminologii chodzi o "zakład karny"; chociaż do używania określenia "więzienie" - mimo że nie jest ono zupełnie poprawne - mam całkiem liberalny stosunek.

5. Dożywocie (czyli moja ulubiona kategoria) - myślę, że nie jeden z osadzonych w zakładzie karnym cieszyłby się z dożywocia, tymczasem orzeka się wobec niego dożywotnie pozbawienie wolności. Jaka jest różnica? Całkiem duża.

Dożywocie (art. 908 § 1 K.c.)

Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym.

Kara dożywotniego pozbawienie wolności - jest wymienione jako jedna z kar przewidzianych przez polski Kodeks Karny z 6 czerwca 1997 (art. 32 K.k.).

Także i ja zdecydowanie wolałbym takie dożywocie.

Źródło:

[1] Gazeta.pl (Łódź), Udusił ją, bo nie miała pracy [dostęp: 13.03.2009]

Waldemar Pawlak jest Arabem

2009-03-13T10:20:00.009+01:00

Polska Pawlakiem stoi. A przynajmniej część rodziny i znajomych pana wicepremiera, dzięki któremu mogą jakoś się wyżywić [1]. Już nawet nie chce mi się wnikać, czy artykuł ten jest wynikiem politycznych zmagań PO z PSL, czy może wynika z "antypolskiego kapitału" stojącego za wydawcą... Nachodzi mnie jednak inna refleksja - Waldemar Pawlak z pewnością jest Arabem (lub co najmniej myśli zgodnie z arabskimi wzorcami kulturowymi). Bo co powiedziałby typowy Arab w takiej sytuacji? To samo, co wicepremier Pawlak. Czyli to, że nie ma w tym nic dziwnego, że daje się pracę ludziom, którym się ufa (z tą różnicą, że Arab zdecydowanie postawiłby na rodzinę, nie znajomych). Warto zauważyć, że w wielu (o ile nie wszystkich) państwach arabskich coś takiego jak nepotyzm po prostu nie istnieje (pisząc bardziej precyzyjnie - nikt nie używa tam takiego określenia, bo zachowania uważane w naszym kręgu kulturowym na nepotystyczne, w państwach arabskich są jak najbardziej prawidłowe, normalne i powszechnie akceptowane).

Z tym że - panie Waldemarze - co jest zupełnie normalne i akceptowane w innym kręgu kulturowym, niekoniecznie musi być dobrze przyjęte w Polsce. Także niestety powinien pan zrezygnować z kulturowych przyzwyczajeń i przestawić się na europejski styl myślenia - przynajmniej w polityce. Bo którą ręką pan je, to już mnie zupełnie nie interesuje.

Źródła:

[1] Gazeta.pl, Pawlak: Zarzuty "Dziennika" to insynuacje [dostęp: 13.03.2009]

Kto może, a kto jednak nie...

2009-03-10T23:20:00.010+01:00

Przeglądając dzisiejsze wiadomości trafiłem na artykuł "Amerykanie tracą złudzenia co do Iranu" [1] . Właściwie wydaje się, że to nic nadzwyczajnego (większość artykułów dotyczących relacji irańsko-amerykańskich już tylko pobieżnie przeglądam - z góry domyślając sie, jakie tezy będą w nich zawarte). Jednak tym razem było inaczej, bo dałbym sobie rękę odciąć, że...

No właśnie, byłem niemal pewny, że jeszcze tego samego dnia na tym samym portalu trafiłem na artykuł, który sugerowałby coś zupełnie innego! A że kto szuka, ten znajduje - znalazłem. Chodzi o tekst pod tytułem "Iran nie ma wysoko wzbogaconego uranu". Warto zwrócić uwagę na daty publikacji - artykuł "Iran nie ma wysoko wzbogaconego uranu" jest z 16:56

Iran nie ma nadającego się do budowy broni jądrowej wysoko wzbogaconego uranu i nie podjął jeszcze decyzji, czy będzie go produkował - poinformowali przedstawiciele służb wywiadowczych Stanów Zjednoczonych. [2]

Następny artykuł - "Amerykanie tracą złudzenia co do Iranu" - został opublikowany prawie równo 3 godziny później, o 19:58:

Trudno będzie środkami dyplomatycznymi skłonić Iran do rezygnacji z prób uzbrojenia się w broń nuklearną - powiedział w Kongresie koordynator amerykańskich służb specjalnych Dennis Blair. [1]

Trzeba przyznać, że albo Amerykanie mają pewne problemy z komunikacją wewnętrzną, albo całkiem szybko zmieniają swoje stanowisko. Jednak warto tę kwestię potraktować do nieco szerszych rozważań nad pewną logiką prowadzenia polityki przez Stany Zjednoczone (i to - wbrew pozorom - bez różnicy na sprawującą władzę frakcję). Przypatrzmy się kwestii dostępu do broni atomowej:

1. Broń atomową posiada Pakistan (również dzięki wsparciu Stanów Zjednoczonych) - kraj, który od 1947 roku pozostaje w sporze z Indiami o Kaszmir. Spór ten nie ma wyłącznie teoretycznego wymiaru, zaś same Indie również są w posiadaniu broni atomowej. Do tego po ostatnich wydarzeniach w Pakistanie (w dolinie rzeki Swat) wyraźnie widać, że władza centralna nie jest tam zbyt efektywna...

2. Broń atomową posiada Izrael, pozostający w ciągłym konflikcie z prawie wszystkimi otaczającymi go państwami arabskimi (z wyjątkiem Egiptu, z którym Izrael podpisał porozumienie w Camp David w 1978).

3. Broń atomową posiadają wreszcie Stany Zjednoczone - kraj, który rozpoczął największą ilość konfliktów po II wojnie światowej; jedyny kraj, który do tej pory użył broni atomowej - zrzucając ładunek atomowy na Hiroszimę i Nagasaki.

Iranowi zakazuje się wszelkich prac związanych z energią atomową (zakładając, że każde działania tego kraju prowadzą do wyprodukowania broni atomowej), przy czym kraj ten posiada efektywną władzę nad całym terytorium, nie rozpoczął żadnego konfliktu po II wojnie światowej (wojna iracko-irańska z lat 1980-1988 była wywołana atakiem Iraku na Iran, nie na odwrót, jak propagandowo przez pewien czas utrzymywano), nie prowadzi aktualnie żadnego konfliktu zbrojnego... Pozostaje jeszcze kwestia "agresywnej retoryki" prezydenta Iranu, Mahmuda Ahmadineżada przeciwko Izraelowi, jednak jest to kwestia, która wymagała by osobnego wyjaśnienia i poruszenia wielu innych problemów; grunt, że wygląda ona nieco inaczej, niż mogło by wydawać nam się z europocentrycznej perspektywy patrzenia na świat.

Czy chcę rozsądzić kwestię, kto powinien posiadać broń atomową (i ewentualnie - czy Iran ma prawo do posiadania tego typu uzbrojenia)? W żadnym wypadku. Po pierwsze wolałbym, aby żaden kraj nie dysponował tego rodzaju uzbrojeniem, po drugie zaś - nie mnie rozstrzygać takie nierozwiązywalne spory. Chciałem tylko pokazać, że nie wszystko jest takim, jakim wydaje się na pierwszy rzut oka - i niektórym sprawom warto przyjrzeć się czasami z innej strony, niż powszechnie lansowana i politycznie poprawna. Można dojść do zaskakujących wniosków.

A większość kwestii jest na tyle skomplikowana, że nawet Stany Zjednoczone mogą się w tym pogubić ("...to znaczy kto może, a kto jednak nie...?")

Źródła:

[1] Onet.pl, Amerykanie tracą złudzenia co do Iranu [dostęp: 10.03.2009]

[2] Onet.pl, USA: Iran nie ma wysoko wzbogaconego uranu [dostęp: 10.03.2009]

Дерьмокрация

2009-03-03T11:57:00.007+01:00

To, o czym już od dość dawna wiedzieli zajmujący się sprawami międzynarodowymi i politykę międzynarodową wreszcie wypłynęło na szerokie wody (także polskiego) internetu - ujawniono tajne dokumenty dotyczące polityki wewnętrznej i zagranicznej ekipy George'a Walkera Busha, dotyczące wydarzeń z 11 września 2001 i ich politycznych następstw [1] . Naiwny w tych kwestiach nie jestem - zapewne jest to tylko drobna część materiałów dotyczących polityki władz amerykańskich z tamtego okresu, ale nawet taka namiastka informacji rzuca pewne światło na to, czego byliśmy wtedy świadkami (nawet o tym nie wiedząc). Oto kraj uważający siebie za ostoję demokracji (inna sprawa - czy słusznie) w "wydaniu europejskim"* jawnie łamie wszystkie jej podstawowe zasady.

Żeby przytoczyć tylko najprzyjemniejsze, najtłustsze fragmenty:

Dokument z 23 października 2001 r. stanowi m.in., że wojsko może bez sądowego nakazu rewizji wtargnąć do budynku, w którym mogą przebywać osoby podejrzane o terroryzm. Wskazuje się w nim również, że walka z terroryzmem stanowi usprawiedliwienie naruszenia konstytucyjnego zapisu o wolności słowa. [1]

W memorandum z marca 2002 r. biuro prawne Białego Domu argumentuje, że prezydent ma prawo przekazywania podejrzanych o terroryzm do innych krajów niezależnie od tego, czy istnieje ryzyko, że zostaną tam poddani torturom. [1]

Agencja Associated Press podkreśla jednak, że dokumenty te wyraźnie odzwierciedlały przekonanie administracji Busha, że prezydent dysponuje szerokimi uprawnieniami, których Kongres nie może kontrolować. To stanowisko stało się podstawą m.in. do przetrzymywania w więzieniu w bazie Guantanamo na Kubie podejrzanych o terroryzm bez postawienia im zarzutów. [1]

W przełożeniu z ludzkiego na nasze znaczy to ni mniej, ni więcej, że jeden człowiek (w tym wypadku prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki - bez Północnej) mógł uwolnić się od wszelkiej kontroli legislacyjnej, z czystymi rączkami mógł poddawać ludzi torturom - bez postawienia im jakichkolwiek zarzutów, mógł zdecydować o ograniczeniu najważniejszych swobód i praw obywatelskich, takich jak wolności osobiste, wolność słowa, prawo do sprawiedliwego sądu - a to wszystko w imię wojny, którą zresztą sam wywołał.

Swego czasu (możliwe, że także w jakimś stopniu dzisiaj) na określenie demokratycznego ustroju politycznego w Rosji używało się ciekawego określenia: Дерьмокрация (Diermokracja), co w wolnym tłumaczeniu można przełożyć na "gównokrację". Patrząc na to, co aktualnie dzieje się w USA oraz Europie (chociażby w Wielkiej Brytanii) jakoś ciężko odmówić mi przynajmniej częściowej racji Rosjanom.

* drobne wyjaśnienie: użyłem cudzysłowu do określenia pewnego rodzaju demokracji, bo pojęcie to już jest tak wyświechtane, że sami dobrze nie potrafimy go zdefiniować. A przynajmniej tak mi się zdaje, kiedy słyszę ludzi mówiących o "demokracji w Iraku" czy "demokratyzacji Arabii Saudyjskiej". Także za demokrację w powyższym tekście rozumiem to zjawisko, które przedstawia europocentyczne rozumienie omawianego terminu.

Źródła:

[1] Onet.pl, Ujawniono tajne dokumenty ws. 11 września [dostęp: 03 marca 2009]

Być jak Łódź (ECC 2016): runda 04

2009-03-02T23:32:00.007+01:00

I nareszcie można napisać coś pozytywnego. Co prawda po zimie dziurawe ulice nadal straszą (sytuacja - zgodnie ze słowami pani Renaty Borkowskiej, rzeczniczki Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi - ma się stopniowo poprawiać), zaś kwestia rowerów miejskich w Łodzi odsuwa się najprawdopodobniej o rok [1] - i pozostanie tylko z zazdrością patrzyć na Kraków, który jednak szczęśliwie zrealizował część analogicznego projektu; jednak są rzeczy, o których warto wspomnieć - zdecydowanie in plus dla Łodzi.

Po pierwsze miasto wreszcie odważyło się na zorganizowanie imprezy kulturalnej na (co najmniej) europejskim poziomie (cokolwiek może to znaczyć... grunt, że ranga wydarzenia będzie naprawdę wysoka). W Łodzi ze swoim jedynym w Polsce koncertem wystąpi Plácido Domingo, znany śpiewak operowy, gwiazda muzyki, której kunsztu artystycznego nikt odmówić nie może. Z organizacją wydarzenia były pewne problemy - głównie ze strony niektórych radnych, jak Wojciech Szczęsny-Zarzycki - radny z ramienia PiS-u, który raczył stwierdzić, że:

Wydawanie takiej kwoty na jednorazowy występ tenora to potwarz rzucona ludziom pogrążonym w kryzysie gospodarczym. Przecież mamy wielu znakomitych artystów, którzy mogą uświetnić obchody rocznicowe naszego województwa. Gdyby ich poprosić, pewnie zgodziliby się wystąpić za darmo. [2]

Panie Wojciechu - chciałbym się zapytać, jakich to polskich artystów pan zaprosi, którzy "zgodzą się wystąpić za darmo" (i mówię tu o dużych przedsięwzięciach muzycznych, a nie lokalnym festiwalu śpiewaków wszelakich); może ma pan na myśli to, co Łodzianie mogli oglądać nie tak dawno temu, a na co zostało wyrzucone w błoto ponad milion złotych? [czyt. Być jak Łódź (ECC 2016): runda 03]. Swoją drogą - jestem ciekawy, jak pan wtedy głosował... I już zupełnie na boku, całkowity koszt organizacji koncertu tenora to (wg informacji z Gazeta.pl) 1,78 mln zł. [2]

Takich radnych było jeszcze kilku, ale wniosek zdobył akceptację przy 16 głosach za i 6 przeciw. Jestem przekonany, że organizacja tego koncertu - i trud, jaki został podjęty w celu sprowadzenia takiego muzyka do Łodzi - jest krokiem w dobrą stronę jeżeli chodzi o kulturalną promocję miasta.

Druga kwestia - która mnie osobiście niezmiernie cieszy - to fakt, że władze miasta wreszcie wyzwoliły się z wprost niepojętego dla mnie marazmu i postanowiły wydać wojnę firmom nielegalnie rozklejającym w mieście ulotki (muszę przyznać, że w Łodzi jest to wyjątkowa w swojej skali sprawa). A do tego pomysł na walkę z tą plagą niebanalny i - mam nadzieję - skuteczny. Zamiast wiecznej zabawy w ciuciu-babkę z rozlepiającymi ulotki na wiatach przystankowych, słupach i innych nie przeznaczonych do tego miejscach - na nielegalnie powieszonych reklamach będą doklejane przezroczyste (tak, aby było widać samą reklamę) naklejki z treścią: "Uwaga, nielegalna reklama usuwana na koszt łodzian!" [3] . Z jednej strony napiętnuje to firmy korzystające z taniej (i nielegalnej) formy reklamy, z drugiej zaś - moim zdaniem - przyczyni się do wzrostu świadomości społecznej wśród samych mieszkańców miasta. Warto pamiętać o tym, że wiata przystankowa sama się nie sprząta. Co prawda słuszne są głosy niektórych osób, że stosowanie stempla zamiast naklejania przezroczystej naklejki mogło by znacznie obniżyć koszty akcji, ale z pewnością sam pomysł działania jest znaczącym krokiem poczynionym przez włodarzy miasta, a jego kreatywność jest warta zauważenia. A czy zda to egzamin? Za panem Bartłomiejem przytoczę reakcję jednego z właścicieli szkoły nauki jazdy:

- Nie wiem, czy to dobra akcja - mówił przez telefon. Później stwierdził, że nie będzie rozmawiał z kimś, kto się nie wylegitymował i odłożył słuchawkę. [3]

To mówi samo za siebie.

Źródła:

[1] Aleksandra Hac, Gazeta.pl (Łódź), Rower miejski odjechał z Łodzi [dostęp: 2 marca 2009]

[2] Marcin Kwintkiewicz, Gazeta.pl (Łódź), PiS: Placido Domingo? Mamy swoich artystów! [dostęp: 2 marca 2009]

[3] Bartłomiej Dana, Gazeta.pl (Łódź), Wojna z nielegalnymi ulotkami [dostęp: 2 marca 2009]

Być jak Łódź (ECC 2016): runda 03

2009-02-22T22:17:00.006+01:00

Kolejna odsłona walki Łodzi o miano (lub też z mianem...) Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Artykuł również rodem z Gazeta.pl, jednak tym razem gorący optymizm pani Agnieszki Urazińskiej [Być jak Łódź (ECC 2016) / Być jak Łódź (ECC 2016): runda 02] niemiłosiernie gasi pan Krzysztof Kowalewicz w swoim artykule "Nie ma ch..., czyli żenująca impreza za milion".

Nie od dziś wiadomo, że Łódź filmem stoi. Po pierwsze "łódzka filmówka" o długim skrócie PWSFTviT, po drugie Camerimage Marka Żydowicza, przeniesiony od 2000 roku z Torunia do Łodzi, na skutek konfliktu z władzami piernikowego miasta (czyżby historia miała się powtórzyć w Łodzi?). Te właśnie skojarzenia chciały wykorzystać władze Łodzi jako podstawę budowania świadomego wizerunku miasta - łącząc więc Walentynki, koniec karnawału i filmowe skojarzenia zorganizowały za milion złotych imprezę o nazwie "Holly-Łódzkie Love Story" [1] . Początkowe plany organizacji sięgały podobno dwóch milionów złotych, artystów światowego formatu - czyli koncertu, na który przyjechałoby pół Polski. A wyszło.. jak wyszło. Relacja z wydarzenia w artykule pana Kowalewicza - zainteresowanych odsyłam, chociaż myślę, że już sam jego tytuł (który jest cytatem z tego pamiętnego, przesiąkniętego kulturalnymi uniesieniami wieczoru) mówi dużo o tym wydarzeniu.

Jako podsumowanie zamieszczę jedynie fragment artykułu:

A jakie pozostaje wspomnienie po Łodzi? Jesteśmy miastem wąskiej, długiej Piotrkowskiej (tak pokazywały ją kamery), Blue Café śpiewającego covery i Krzysztofa Krawczyka nucącego "Mój przyjacielu". Zapomniałbym. Mamy jeszcze smutnego wiceprezydenta Mirosława Wieczorka, który ze sceny zachęcał do odwiedzania miasta. No i hojnego prezydenta, który na promowanie miasta nie szczędzi grosza. [1]

Kolejny raz jestem świadkiem tego, jak z dobrego pomysłu można zrobić mizerię, że aż w oczy kole. A komunikat o poziomie łódzkiej kultury poszedł nad wyraz jasny.

Jadąc dzisiaj autobusem spotkałem dwie koleżanki - Martę i Justynę (które z tego miejsca serdecznie pozdrawiam ;-) ). Rozmowa jak zwykle krążyła wokół wielu tematów, zeszła między innymi na kategorię "podróże i miasta". Opisując różne zakątki Polski Marta do opisu Łodzi użyła określenia, które mi osobiście bardzo się spodobało - powiedziała, że "Łódź jest wulgarna" [2]. Dziękuję Ci Marto, określenie pasuje.

Źródło:

[1] Krzysztof Kowalewicz, Gazeta.pl, Nie ma ch..., czyli żenująca impreza za milion" [dostęp: 22.02.2009]

[2] Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego: wulgarny - ordynarny, trywialny, niewybredny, grubiański; prostacki, uproszczony.

French military victories

2009-02-20T12:40:00.008+01:00

Wbrew nadziei niektórych - jeszcze dycham, jednak natłok zajęć znacznie skrócił mi ilość tzw. czasu wolnego. Jednak jest sprawa, na opisanie której miałem ochotę od dłuższego czasu - chodzi o kwestię powrotu Francji do wojskowych struktur NATO. Jak wiadomo - lub też nie - w 1966 Charles André Joseph Marie de Gaulle postanowił wyprowadzić Francję z organizacji, którą sami Francuzi zakładali zaledwie 17 lat wcześniej. Chodziło głównie o chęć rozwoju własnego programu atomowego przez Francję oraz niechęć przedstawicieli tego kraju do rosnącej roli Stanów Zjednoczonych w Europie. Francja nie uczestniczyła w NATO w sensie militarnym, jednak politycznie była cały czas obecna.

Aktualnie urzędujący 6 prezydent V Republiki Francuskiej po objęciu tego urzędu postanowił zmienić ten stan rzeczy i zadeklarował powrót Francji do wojskowych struktur NATO [1] - i tu zaczęły się schody (a ja zacząłem obawiać się o dalsze losy Paktu Północnoatlantyckiego...).

Oczywiście na samym początku zaczęła się gra o stołki, bo przecież Francuz bez kierowniczego stanowiska to nie Francuz. Zresztą nie ma co się dziwić - w polityce jeżeli tylko można coś zyskać, to się to robi; tanio skóry sprzedawać nie można.

Francuzi mają objąć zwierzchnictwo nad Sojuszniczym Dowództwem Transformacji (Allied Command Transformation – ACT) w Norfolk, w Wirginii, a także nad regionalnym centrum dowodzenia w Lizbonie. Pierwsza z jednostek zajmuje się koordynacją przemian zachodzących w ramach Sojuszu i wewnętrzną organizacją sił natowskich. Baza w Lizbonie to przede wszystkim siedziba Sił Szybkiego Reagowania, ale także centrum analizy zdjęć satelitarnych. [1]

Z takich samych - zresztą słusznych - założeń wyszła Turcja (najbardziej demokratyczne państwo-członek NATO, jakiego tylko można sobie wyobrazić...), która postanowiła przyłączyć się do tego handlu. Zgoda na wejście Francji do NATO w zamian na zgodę wejścia Turcji do UE [2]. Wtedy pomyślałem "ładnie, nie dość że Francja w NATO, to jeszcze Turcja w UE - ratuj się kto może" (dodawać nie muszę, że jestem przeciwnikiem wejścia Turcji do struktur Unii - jak kiedyś pojawi się ku temu okazja, pochylę się i nad tą kwestią).

Wracając jednak do Francji - jak to z Francuzami bywa, na zgrzyty nie trzeba było długo czekać. Najpierw prezydent Sarkozy pokłócił się o krzesło [3] (a właściwie to o miejsce, na którym ma siedzieć podczas kwietniowego szczytu NATO). Oczywistym było, że Francja od samego początku ma zacząć grać w NATO pierwsze skrzypce; bez względu na to, na jakim poziomie będzie ten artystyczny występ. Prezydent Francji ignorując przyjęte zasady zasiadania w kolejności alfabetycznej, autorytatywnie stwierdził, że zamierza siedzieć zaraz obok sekretarza generalnego Sojuszu, Jaapa de Hoop Scheffera (niestety nie jestem pewien, czy dobrze odmieniłem nazwisko - holenderskiego jeszcze nie znam).

Sarkozy'emu pomyliło się z Unią Europejską - komentują ironicznie dyplomaci. [3]

Ten komentarz mówi sam za siebie i nic już dodawać nie trzeba. Oczywiście na tym francuska gra się nie skończyła. Minister spraw zagranicznych z czasów prezydenta Chiraca stwierdziła, że "Francja w NATO nie zamierza podporządkować się USA" [4] . Czyli jak mantra powraca sytuacja z 1966. Można powiedzieć - eksminister, jej zdanie nie ma aktualnie większego znaczenia. W sensie aktualnej polityki może mieć rzeczywiście niewielkie znaczenie, jednak wyraża pewne nastroje panujące we Francji. Nic, tylko czekać na dalszy rozwój wydarzeń.

Jednak najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że o żadnej armii świata nie słyszałem tyle kawałów, co o armii francuskiej. Ba, po sieci krążą nawet rzekome cytaty Chiraca i Pattona, które oddawały by powszechne nastawienie internautów do siły armii Francji;

"Z tego co wiem, wojna zawsze oznacza porażkę".
Jacques Chirac

"Wolę mieć niemiecką dywizję przed sobą, niż francuską za sobą".
George Patton

Nie da się ukryć, że wbrew sarkastycznym kawałom Francja jako jedno z największych państw Europy może mieć duży wpływ na sił militarną sojuszu. Jednak - moim zdaniem - Francja w NATO oznacza również ciekawe, niekoniecznie spokojne czasy. A swoją drogą - wpiszcie do wyszukiwarki Google frazę "French military victories" i szukajcie przez "szczęśliwy traf". Wynik daje do myślenia ;-)

Źródła:

[1] Przemysław Pietraszek, PSZ, Francja wraca do struktur wojskowych NATO [dostęp: 20.02.2009]

[2] Onet.pl, Turcja staje na drodze powrotu Francji do NATO [dostęp: 20.02.2009]

[3] Gazeta.pl, Kolejny spór o krzesło. Sarkozy grozi bojkotem szczytu [dostęp: 20.02.2009]

[4] Onet.pl, Francja w NATO nie zamierza podporządkować się USA [dostęp: 20.02.2009]

Problematyczne "zguby"

2009-02-14T11:17:00.002+01:00

Kiedy przeczytałem ostatnio, że z poligonu w Lublinie "zginęły" 4 czołgi [1], które - jak się później okazało - ukradli miłośnicy metali wszelakich, pomyślałem "jednak to prawda, że Polak potrafi". Wszelkie dokonania z kradzieżą przewodów trakcyjnych bledną przy zakolegowaniu się z takim towarem, w dodatku wywiezonym prosto z poligonu. Myślałem, że takie rzeczy to tylko w GTA. Jednak po ostatnich wiadomościach znalezionych w internecie widzę, że jednak nie odstajemy znacznie od naszych sojuszników zza oceanu. Najpierw w niewyjaśnionych okolicznościach "zgubili" 87 tys. sztuk broni w Afganistanie [2] (a później dziwią się, że wojownicy afgańscy są tak dobrze wyposażeni...), dzisiaj zaś możemy się dowiedzieć, że Amerykanom "zginęło" 80 komputerów z narodowego laboratorium nuklearnego w Los Alamos [3]. Oczywiście zawartości dysków tych komputerów łatwo można się domyślić.

To ja już wolę, jak nam z poligonów giną od dawna niezdolne do walki czołgi...

Źródła:

[1] Wp.pl, Śledztwo ws. 4 czołgów wywiezionych z poligonu [dostęp: 14.02.2009]

[2] TVN24.pl, Amerykanie gubią broń w Afganistanie [dostęp: 14.02.2009]

[3] Onet.pl, Zaginęły komputery, na których projektowano bomby atomowe [dostęp: 14.02.2009]

Być jak Łódź (ECC 2016): runda 02

2009-02-13T22:59:00.013+01:00

Sprawa kandydatury Łodzi do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016 powraca [Być jak Łódź (ECC 2016)], a to za przyczyną - jakby nie było - kolejnego błyskotliwego artykułu na Gazeta.pl . Cóż się okazało? W przeciwieństwie do zachwyconych Łodzią warszawskich dziennikarzy (naprawdę, chciałbym ich zobaczyć...) rodowici Łodzianie (lub ludzie tak się określający) nie są już tak optymistycznie nastawieni do niesamowitych walorów najpiękniejszego miasta pod słońcem, którymi zachwycali się goście ze stolicy. Internauci nie omieszkali wyrazić swojego zdania w tym temacie w komentarzach do wcześniejszego artykułu. Oprócz czysto sarkastycznych uwag:

"To smutne jak d... miasto. Nędza i nuda", "Trudno szukać w Łodzi walorów turystycznych. Chyba że ktoś chce sprzedać bubel jako złoto" [1]

wytykają oni także konkretne minusy tego miasta, na które sam zresztą wracałem uwagę w poprzedniej notatce, studząc zadziwiający wprost optymizm pani Agnieszki Urazińskiej.

"W Łodzi nie można czuć się bezpiecznie. W żadnym mieście w Polsce nie ma tylu meneli i drechów na ulicach, stojących w bramach śródmieścia" - pisze jeden z internautów. "Wolę mieszkać na bogatej prowincji niż w trzaskającej biedą metropolii" - dodaje drugi. Kolejny narzeka na funkcjonowanie MPK i na to, że w Łodzi turysta nie może dotrzeć do informacji o interesujących go miejscach. [1]

Nic dodać, nic ująć.

Jednak pani Agnieszka nadal nie może wyjść ze zdziwienia, co też w Łodzi może się komuś nie podobać. Wtóruje jej pan Tomasz Koralewski z Regionalnej Organizacji Turystycznej Województwa Łódzkiego:

W Łodzi mieszka bardzo wiele osób, które nie doceniają tego miasta. Uważają je za smutne i brzydkie - mówi. - Skąd taka postawa? A stąd, że przez całe lata łodzianie słyszeli, że żyją w mieście robotniczym, szarym i nieciekawym. [1]

Panie Tomaszu, tu nie trzeba nic słyszeć, wystarczy pomieszkać w tym mieście, popatrzyć na nie na co dzień. Jeżeli pan w nim mieszka, a pana nastawienie nie wynika jedynie z zajmowanego przez pana stanowiska, to naprawdę pozazdroszczę różowych okularów, które pan nosi.

Z pozytywnych komentarzy (cytowanych w tym artykule) najbardziej spodobał mi się ten:

"Wszystkim tzw. rodowitym łodzianom radzę chociaż raz na Piotrkowskiej nie szukać psich kup, ale spojrzeć w górę" [1]

Wiadomo, najlepiej nie patrzeć na psie kupy - tylko do góry. Psie kupy, resztki jedzenia i inne ciekawe "znaleziska" zobaczymy dopiero w domu, kiedy przyjdzie nam zdjąć buty.

I tym optymistycznym akcentem kończę, czekając na kolejne ciekawe artykuły z łódzkiej Gazety.

Post scriptum (czyli postanowiłem skończyć jednak bardziej optymistycznie ;-) )

W Łodzi są potrzebne zmiany (i to całkiem sporo...), ale na szczęście ostatnimi czasy pojawia się coraz więcej osób mających ambicję bycia ich spiritus movens. Z pewnością są nimi ludzie z Grupy Pewnych Osób, trafiłem też dzisiaj na świeżo założonego bloga mikinasa Promocja Miasta - na pewno będę go obserwował, czasami zapewne coś skomentuję. Można polecić też Miasto z innej beczki (fotoblog prowadzony przez brite); zapewne znalazło by się jeszcze kilka takich miejsc w sieci. Ale tak między Bogiem a prawdą, mimo całego mojego nastawienia do sprawy... muszę przyznać, że jednak trzymam kciuki za Łódź. Czy na darmo - czas pokaże.

Źródło:

[1] Agnieszka Urazińska, Gazeta.pl (Łódź), Czy można lubić Łódź? [dostęp: 13.02.2009]

Być jak Łódź (ECC 2016)

2009-02-12T11:21:00.013+01:00

Jak wiadomo wszem i wobec, Łódź stara się o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. A kto nie wiedział, ten już wie. Łódzka Gazeta Wyborcza już od dość dawna stara się wszelkimi sposobami wesprzeć tę inicjatywę, co i rusz zamieszczając na swoich stronach artykuły zachwalające to miasto jako idealnego kandydata do tego miana. Dzisiaj trafiłem na kolejną próbę zaklinania łódzkiej rzeczywistości, czyli tekst pani Agnieszki Urazińskiej "Po co przyjeżdżać do Łodzi? Odpowiadają turyści". Muszę przyznać, że wychodzi coraz zabawniej. Ale od początku.

Kilkudziesięciu dziennikarzy z Warszawy usłyszało, że Łódź jest idealną kandydatką na Europejską Stolicę Kultury, a nasz region warto odwiedzić. [1]

Usłyszeć rzeczywiście mogli, bo czego innego mieliby się dowiedzieć? Co ciekawsze, sama Warszawa (ponoć) pretenduje do tego tytułu - a przynajmniej została zgłoszona przez panią Hannę Gronkiewicz-Waltz. Myślę, że lepszym pomysłem było by zaprosić dziennikarzy z Lublina i powiedzieć im, że ich miasto się nie nadaje - na pewno zgodzili by się z tą tezą.

Po co przyjeżdżać do Łodzi? Na to pytanie odpowiedziało 4 tys. polskich i zagranicznych turystów. Najbardziej podobała im się łódzka gościnność i umiejętność stworzenia przez mieszkańców miłej atmosfery. A także to, że czuli się w Łodzi bezpiecznie. Odpycha ich natomiast stan publicznych toalet, korki, przeciągające się remonty dróg i brak oznakowania turystycznego. Mimo takich problemów tylko 3 proc. turystów stanowczo odradza przyjazd do Łodzi. [1]

Dodam tylko, że miła atmosfera mieszkańców udziela się szczególnie wtedy, kiedy przez 30 minut nie przyjeżdża kolejny tramwaj lub autobus - a kiedy już przyjedzie, trzeba walczyć o miejsce w nim. Oczywiście, kiedy prezydent Łodzi - pan Jerzy Kropiwnicki - wizytował swoje miasto i sprawdzał działanie komunikacji miejskiej, autobus linii 57 przyjechał o czasie, a i przystanek chwilę wcześniej posprzątano...

Na placu Dąbrowskiego swoją podróż do pracy rozpoczynał prezydent Jerzy Kropiwnicki: - Wydaje mi się, że był jakiś przeciek. Gdy tylko przyszedłem na przystanek, podjechał krystalicznie czysty autobus. W środku ledwie kilku pasażerów. Zupełnie jakby na mnie czekali gdzieś za rogiem. Prawdopodobnie tak właśnie było, bo dwa wcześniejsze autobusy linii 57 w ogóle nie podjechały na przystanek. - Normalka, wiadomo, że na tej linii jeździ co trzeci kurs - kwituje Marian Kaczor, łodzianin. - Ale fakt, dla szefa to nieźle się odpucowali - dodaje. [2]

Ktoś może powiedzieć - artykuł stary (z 2007), dużo mogło się pozmieniać od tego czasu. Być może gdzie indziej, ale nie w Łodzi - inny ciekawy materiał, tym razem z 2 lutego 2009 - Rozkład jazdy MPK jak ruletka [3]; to mówi samo za siebie.

Zostawmy jednak biedne MPK. Powiedzmy, że naszym rozanielonym turystom udało się dojechać na miejsce (np. konferencji o cudownym mieście). Cieszę się, że ci turyści czuli się w Łodzi bezpiecznie. Fakt, sama ulica Piotrkowska (czyli ścisłe centrum miasta) stała się bezpieczniejsza w ciągu ostatnich kilku lat, ale jestem ciekawy, co powiedzieli by o okolicach ulicy Pomorskiej czy Limanki w późnych godzinach nocnych.

Łódzkie zostało zaprezentowane jako idealne miejsce dla miłośników kajakarstwa (szlaki wodne Warty i Pilicy), przejażdżek rowerowych i turystyki konnej. [1]

Te przejażdżki rowerowe zapewne odbywały się po ścieżkach rowerowych, o których modernizację od jakiegoś czasu dzielnie walczy Grupa Pewnych Osób [4] .

Po spotkaniu z dziennikarzami z Warszawy nie obyło się bez pytań - niestety, jedynie je zacytowano. Jestem bardzo ciekawy odpowiedzi na niektóre z nich. Ot, chociażby na to:

- Co z turystami zmotoryzowanymi? Czy mają u was gdzie parkować? - pytał inny. - Macie udogodnienia dla niepełnosprawnych? [1]

Kto miał tę (nie)przyjemność jeżdżenia po Łodzi samochodem wie, jak wygląda sytuacja z miejscami parkingowymi. Problem po raz kolejny powrócił, gdy w zeszłym roku oddano do użytku nowy budynek Wydziału Prawa i Administracji UŁ.

Studenci szukają go na chodnikach i przystankach, urzędnicy w okolicznych bramach, kibice przy osiedlowych trzepakach. Czego? Kawałka pustego placu, na którym można postawić samochód. Królestwo za parking - to wcale nie przesada. Wie o tym na przykład każdy, kto próbował dojechać autem na wykłady w oddanym przed miesiącem nowym gmachu wydziału prawa Uniwersytetu Łódzkiego. [5]

Tak w skrócie wygląda sytuacja z parkowaniem samochodu w Łodzi (zainteresowanych zachęcam do przeczytania całości cytowanego artykułu).

Jednak autorka tekstu przeszła samą siebie w ostatnich akapicie:

Kiedy jechałam na konferencję, zastanawiałam się, jak można atrakcyjnie "sprzedać" szarą Łódź. A wracałam z przekonaniem, że mieszkam w całkiem atrakcyjnym mieście. Mam nadzieję, że inni uczestnicy konferencji też się do Łodzi przekonali. [1] (podkreślenie własne)

Brawo. A zamieszczenie pod artykułem linku

Polecamy: Drugie życie martwej ryby w samym centrum miasta [1]

Majstersztyk.

Łódź ma ogromny potencjał (i może się podobać, o ile ktoś gustuje w postindustrialnej architekturze). Jednak sam potencjał to nieco za mało, aby otrzymać tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. A Łódź ma jeszcze sporo do nadrobienia.

Źródła:

[1] Agnieszka Urazińska, Gazeta.pl (Łódź) Po co przyjeżdżać do Łodzi? Odpowiadają turyści [dostęp: 12.02.2009]

[2] Piotr Anuszczyk, Wioletta Gnacikowska, Gazeta.pl (Łódź) Prezydent Kropiwnicki beszta MPK [dostęp: 12.02.2009]

[3] Express Ilustrowany, Rozkład jazdy MPK jak ruletka [dostęp: 12.02.2009]

[4] Grupa Pewnych Osób, Rowerowe przeszkody "Betonem w beton" [dostęp: 12.02.2009]

[5] Dziennik Łódzki (Polska The Times), Prawnicy bezprawnie parkują pod Paragrafem [dostęp: 12.02.2009]

A jednak się kręci

2009-02-11T13:11:00.005+01:00

Biedny Maciej Giertych - ze swoimi poglądami kreacjonisty został "na lodzie". Nie dość, że w udowadnianiu swoich tez będzie musiał walczyć z wrogimi mu od zawsze zwolennikami ewolucjonizmu, to teraz na drodze stanął mu sam Watykan...

Jak można przeczytać na "dzisiejszych" stronach Onet.pl:

Jeden z wysokich hierarchów kościoła stwierdził, że teoria Darwina jest zbieżna z wiarą chrześcijańską, a nawet może być zgodna z poglądami wygłaszanymi przez św. Augustyna czy św. Tomasza z Akwinu - donosi "Times". [1]

Będąc bardziej złośliwym mógłbym napisać, że sam Watykan przeszedł pewną ewolucję - poglądów. Początkowo Darwin ze swoimi teoriami nie był zbyt mile widziany, bo jakże można twierdzić, że człowiek nie został stworzony, a wyewoluował? Wydawało mi się, że pojęcie metafory czy też pewnej symboliki w literaturze jest już dość stare, ale zawsze mogę się mylić. Po jakimś czasie zaś zaczęto mieć pewne wątpliwości co do niezłomnej obrony swojej tezy - i tak zaczęto głosić, że Darwin może i miał nieco racji - a przynajmniej to, co twierdził, jest dość ważnym elementem w dociekaniach o pochodzeniu człowieka. Zaś teraz już wiemy (dzięki arcybiskupowi Gianfranco Ravasi), że

- W rzeczywistości, to co rozumiemy przez ewolucję, to świat, który został stworzony przez Boga [1]

Cytując dalej:

Obecnie (...), ustami arcybiskupa Ravasiego, kościół stwierdził, że ewolucja biologiczna i wiara chrześcijańska są komplementarne. [1]

Cieszy mnie, że Watykan zgodził się wreszcie z moimi poglądami w tej kwestii ;-)

Także już teraz wiadomo, że można być dobrym katolikiem i popierać teorię Darwina. Kamień z serca. Tylko profesorowi Maciejowi Giertychowi pozostało być "świętszym od papieża". Chociaż może i on kiedyś przyzna, że "jednak się kręci" - w końcu (z tego, co już wiemy) - człowiek ewoluuje.

Źródło:

[1] Onet.pl, Watykan zmienia podejście do teorii ewolucji [dostęp: 11.02.2009]

Change?

2009-02-09T11:24:00.011+01:00

Powoli zaczynami widzieć "change" i "yes, we can" w realnym świetle. Przed chwilą dotarła do mnie wiadomość z Portalu Spraw Zagranicznych, jakoby prezydent Barack Hussein Obama II wstrzymał decyzję o wycofaniu wojsk Stanów Zjednoczonych Ameryki z Iraku i przerzuceniu sił do Afganistanu [1] .

Informatorzy, ze względu na wagę sprawy, nie chcieli ujawnić swojej tożsamości, ale powiedzieli, że decyzja o przegrupowaniu wojsk amerykańskich zostanie wstrzymana do czasu przedstawienia prezydentowi przez Pentagon bilansu strat i zysków oraz wiążących się z tą decyzją zagrożeń i implikacji międzynarodowych [1] .

Kolejny raz widać jak na dłoni, że Amerykanie nie mieli żadnego pomysłu na Irak, oprócz wejścia tam i obalenia Saddama Husajna. Osobiście nie mam prawie żadnych wątpliwości, że po wyjściu żołnierzy koalicji dojdzie w Iraku do wojny domowej i chyba w najlepszym możliwym scenariuszu dojdzie do podziału kraju na 3 części (chociaż ciężko jest mówić, jakie wyjście z tej sytuacji było by tak naprawdę dobre - i dla kogo).

W Pentagonie trwają prace nad trzema opcjami wycofania wojsk z Iraku. Opcja pierwsza, zgodna z wyborczymi obietnicami Obamy zakłada wycofanie wojsk w przeciągu 16. miesięcy. Dwie pozostałe opcje to 19 oraz 23 miesiące. Jak powiedział anonimowy informator: „Obama poprosił nas o możliwe scenariusze wycofania wojsk i pracujemy nad tym”. [1]

Barack Obama podczas kampanii wyborczej obiecać mógł wszystko, jednak po zapoznaniu się z dokumentami, do których - ze zrozumiałych przyczyn - nie miał wcześniej dostępu, zapewne z każdym dniem coraz bardziej będzie weryfikował swoje nastawienie do polityki zagranicznej.

Zresztą, co tu dużo mówić. Wiecie, gdzie aktualnie znajduje się największa i najdroższa placówka dyplomatyczna Stanów Zjednoczonych? W stolicy Iraku, Bagdadzie [2] . Kto buduje fortecę (bo inaczej tej ambasady nie da się określić) w kraju, z którego zamierza się niebawem wycofać? Dodam tylko, że placówkę oficjalnie otworzono w styczniu tego roku...

Z niecierpliwością czekam na dalsze doniesienia z Waszyngtonu.

Post scriptum

Jeżeli ktoś chciałby na bieżąco śledzić dokonania nowego prezydenta USA, polecam stronę PolitiFact.com (St. Petersburg Times). Oczywiście dobrze, jeżeli nie będzie to jedyne źródło informacji - ale zawsze może pomóc.

Źródło:

[1] Rafał Rozmus, PSZ, Wycofanie wojsk USA z Iraku wstrzymane [dostęp: 09.02.2009]

[2] Gazeta.pl, USA otworzyły nową ambasadę w Bagdadzie [dostęp: 09.02.2009]

Kontrola podstawówek po łódzku

2009-02-07T11:26:00.012+01:00

W Łodzi opracowano nowy sposób przeprowadzania kontroli szkół.

Dotychczasowa metoda polegała na tradycyjnej formie wizytacji, uczestnictwa w zajęciach, zapewne też na rozmowie z dyrekcją. Ale jakimś cudem w szkole zawsze wcześniej było wiadomo, że tego-a-tego dnia ma być wizytacja. Tu się lekcję jakoś nadzwyczajnie przygotowało, do odpowiedzi brani byli tego dnia prymusi, wyrozumiali nauczyciele tego dnia przechodzili nawet sami siebie stając się istnymi aniołami edukacji (przy okazji pozdrawiam z tego miejsca swoich belfrów z lat wczesnej edukacji - tych, których wtedy doceniałem - oraz tych, których doceniłem dopiero po latach). Tam się coś poprawiło, tu dociągnęło. Już na pierwszy rzut oka widać liczne minusy tego typu kontroli. Dlatego trzeba było coś zmienić, a w zmianie systemu awangardę stanowi Łódź.

Idea młodzieżowych rad miasta jest już w Polsce dość dobrze znana (oczywiście inną kwestią jest to, jak - i czy w ogóle - działają te formy organizacji pozarządowych). W Łodzi wykorzystano tę formę, zapraszając na obrady dzieci z łódzkich szkół podstawowych [1] . Stworzono Dziecięcą Komisję Edukacji, która debatowała na temat zmian w szkołach. A jak zapytasz takiego młodego człowieka o system szkolnictwa w Polsce, zapewne nie będzie snuł wizji całościowej reformy systemu edukacji, za to grzecznie i szczerze (jak tylko dziecko potrafi) opowie, co też tam się u niego w szkole dzieje... Prosty i genialny sposób na wyciągnięcie informacji o funkcjonowaniu placówek oświatowych na terenie miasta ;-) Zaczynamy od prostego i niewinnego pytania:

(...) szkoła marzeń: - Mówcie, czego wam brakuje. Co byście państwo radni w szkołach zmienili? [1]

Następnie drobna zachęta:

Śmiało! Otwieram dyskusję. [1]

I już mamy zbiór potrzebnych nam informacji z pierwszej ręki. Pierwszy radny mówił o braku basenów i boisk (to akurat pewnie było wiadomo już wcześniej), druga radna informowała o braku wycieczek do lasu, za mało lekcji plastyki (to trzecia radna), brak szafek w szkole... Ale ciekawy głos pojawił się ze strony jednego z młodszych kolegów:

A Jasiek w sztruksowej marynarce na góra metr czterdzieści prawdopodobnie załatwił swojej szkole remont. Opowiadał: - W szatni mamy takie popękane rury, którymi płynie gorąca woda. Chłopaki po nich skaczą. W końcu rura pęknie i ktoś się poparzy.

- A która to szkoła? - zapytała przewodnicząca komisji. I zapisała numer: 46. [1]

Ciekawe, czy załatwił szkole jedynie remont... ;-) Dodam tylko, że ową przewodniczącą komisji była p. Elżbieta Królikowska-Kińska, prawdziwa przewodnicząca komisji edukacji rady miejskiej Łodzi.

Następny punkt obrad dotyczył kadry pedagogicznej, czyli "powiedzcie mi dzieci, co myślicie o swoich nauczycielach":

Dzieci mówiły, za co ich lubią, a o co mają pretensje. Nie lubią tych, którzy krzyczą, stawiają jedynki, nie wnikając, dlaczego uczeń nie odrobił lekcji oraz tych, którzy nie zwracają uwagi, gdy w szkole ktoś kogoś bije. - Niektórym nauczycielom to lata. Reagują dopiero po fakcie - ubolewał jeden z małych radnych. Posypały się opowieści o pani od angielskiego, która "krzyczy bez przerwy", pani od biologii, która w czwartek zapowiada, że w piątek klasówka i pani od religii, która "gdy robimy coś złego, jest szczęśliwa, a gdy dobrego - wpada w złość." [1]

Zebrany materiał został zapewne skwapliwie zanotowany, a przy okazji odbyła się świetna lekcja edukacji obywatelskiej. Co prawda metoda ta jako narzędzie kontrolowania szkół będzie skuteczna najprawdopodobniej jedynie na poziomie podstawówek, ale może po odpowiednich modyfikacjach i dopracowaniu...

[na wszelki wypadek dodam - tekst należy traktować z przymrużeniem oka ;-) ]

Źródło:

[1] Marcin Markowski, Gazeta.pl (Łódź), A pani od angielskiego krzyczy [dostęp: 07.02.2009]